Ο Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος για τις αιμοδοσίες της Χρυσής Αυγής

Ο Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος καταγγέλλει κάθε διάκριση και ρατσιστικό διαχωρισμό στην παροχή Υπηρεσιών Υγείας στους συνανθρώπους μας ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος, θρησκεύματος ή εθνότητας.


Η προσπάθεια εκμετάλλευσης της εθελοντικής αιμοδοσίας και ειδικότερα η εκμετάλλευση και η χορήγηση αίματος του πολύτιμου αυτού ανθρώπινου στοιχείου για λόγους  προώθησ

ης πολιτικών και ρατσιστικών επιδιώξεων, όπως επιδιώκει η Χρυσή Αυγή, είναι απάνθρωπη και καταδικάζεται απερίφραστα.


Η Εθελοντική Αιμοδοσία, που οργανώνεται από φορείς της Πολιτείας οφείλει να περιλαμβάνει, κάθε συνάνθρωπο που διαμένει στη χώρα μας και έχει ανάγκη του βασικότερου ανθρώπινου αγαθού, όπως είναι το αίμα, χωρίς διακρίσεις.


Οι φιάλες αίματος που συλλέγονται κατά την διάρκεια εθελοντικής αιμοδοσίας χορηγούνται με αποκλειστικά ιατρικά κριτήρια, σε όσους έχουν ανάγκη μετάγγισης αίματος.


Οι ιατροί οφείλουν στα πλαίσια του ιατρικού λειτουργήματός τους να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε κάθε πάσχοντα συνάνθρωπό μας.

 Όποιος ιατρός συμμετέχει σε εκδηλώσεις διακρίσεων, παραβιάζει βάναυσα τον όρκο του και τον Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας και είναι υπόλογος έναντι του Νόμου και της Κοινωνίας.


Το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας και το Υπουργείο Υγείας οφείλουν, με τις παρεμβάσεις τους, να προστατεύσουν την ιερή πράξη της αιμοδοσίας.

ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Την Τετάρτη, 17/4, περίπου 200 μετανάστες εργάτες γης στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας Ηλείας, απλήρωτοι για μήνες, διεκδίκησαν την καταβολή των δεδουλευμένων τους. Αντί για τους μισθούς τους, αυτό που εισέπραξαν από τα αφεντικά τους ήταν εν ψυχρώ πυροβολισμοί, με αποτέλεσμα πάνω από 20 απ’ αυτούς να νοσηλεύονται με σοβαρά τραύματα.  Ενώ  αυτό παρουσιάζεται ως μεμονωμένο περιστατικό απ’την πλειοψηφία των ΜΜΕ, η εργοδοτική τρομοκρατία και η ρατσιστική βία είναι κανόνας, τόσο στη Μανωλάδα όσο και σε άλλες περιοχές. Τα περιστατικά βασανισμών, βίας και ρατσιστικών επιθέσεων εναντίον μεταναστών εργατών που δημοσιεύονται κατά καιρούς, προκαλώντας «έκπληξη»,  είναι μόνο ένα κομμάτι των όσων συμβαίνουν, καθώς η εκμετάλλευση και η τρομοκρατία αποτελούν καθημερινότητα.  Παρόλη τη δημοσιοποίηση κάποιων περιστατικών, η ανοχή των τοπικών αρχών, η αδιαφορία της Κυβέρνησης και η απουσία ελέγχου στους φεουδάρχες της Πελοποννήσου συνεχίζονται.

Δε χρειάζεται, όμως, να πάμε μέχρι τη Μανωλάδα Ηλείας για να δούμε με τα μάτια μας τις εξοντωτικές συνθήκες διαβίωσης των μεταναστών εργατών γης. Αρκεί να θυμηθούμε την ιστορία των Σενεγαλέζων και Πακιστανών εργατών γης στο Καλπάκι Ιωαννίνων, οι οποίοι το 2010 διεκδίκησαν τα δεδουλευμένα τους μετά από μήνες βαριάς, απλήρωτης εργασίας και άθλιων συνθηκών διαβίωσης, με κίνδυνο της ίδιας τους της ζωής, κάνοντας απεργία πείνας.

Οι μετανάστες στην Ελλάδα φτάνουν στην πλειοψηφία τους αναζητώντας μια καλύτερη τύχη γι’ αυτούς και τις οικογένειές τους, μακριά από πολέμους, φτώχεια, αυταρχικά καθεστώτα. Στην ελληνική πραγματικότητα, εκτός του ότι αποτελούν το πιο σκληρά εκμεταλλευόμενο κομμάτι του κόσμου της εργασίας, αναγκάζονται να ζουν εγκλωβισμένοι σε ένα καθεστώς διαρκούς ομηρίας και «παρανομίας», εξ αιτίας των κυρίαρχων πολιτικών, εθνικών(πχ ιθαγένεια) και ευρωπαϊκών(πχ Συνθήκη Δουβλίνο ΙΙ).

Τα περιστατικά εργοδοτικής τρομοκρατίας εναντίον μεταναστών, οι ρατσιστικές επιθέσεις, η ασύδοτη δράση της Χρυσής Αυγής, συνθέτουν το παζλ ενός επικίνδυνου φαινομένου,  του εκφασισμού της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο συνδέεται άρρηκτα με την πολιτική που ασκείται και ασκούνταν τα προηγούμενα χρόνια. Από τα πογκρόμ και το φράχτη του Έβρου, μέχρι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τη στοχοποίηση κοινωνικών ομάδων (οροθετικές, άστεγοι, τοξικοεξαρτημένοι), οι κυβερνήσεις υιοθέτησαν και προωθούν μία ξεκάθαρα ακροδεξιά ατζέντα, στα πλαίσια μιας μόνιμης λειτουργίας «εκτάκτου ανάγκης» και αναζήτησης εσωτερικού εχθρού.

Για μας είναι ξεκάθαρο ότι στον πόλεμο που έχουν εξαπολύσει οι κυρίαρχοι απέναντι στα δικαιώματα του κόσμου της εργασίας, οι μετανάστες είναι θύματα και όχι θύτες. Συνεπώς, κάθε αγώνας για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών είναι υπόθεση όλων των εργαζομένων. Ως Αριστερή Ενότητα αντιμαχόμαστε τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία που γεννά ρατσισμό, σεξισμό, κοινωνικό κανιβαλισμό και εξατομίκευση και προτάσσουμε την αλληλεγγύη, τους κοινούς αγώνες ντόπιων και μεταναστών για αξιοπρέπεια και το συλλογικό δρόμο. 

Η σιωπή και η ανοχή απέναντι στη βαρβαρότητα είναι συνενοχή.

ΟΤΑΝ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΟΡΙΑ, Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΣΥΝΟΡΑ.

Αριστερή Ενότητα Ιατρικής Ιωαννίνων

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ 2013

ΨΗΦΙΣΑΝ..........488 (+26)

ΑΚΥΡΑ..............18 (+7)
ΛΕΥΚΑ..............13 (+8)

ΔΑΠ....................232 (+1)
ΠΚΣ....................97 (+17)
ΕΑΑΚ.................64 (+13)
ΑΡΕΝ.................41 (+11)
ΑΓ.ΚΙΝΗΣΕΙΣ...23 (-1)

Το πανεπιστήμιο των αναγκών μας ενάντια στο πανεπιστήμιο της ΔΑΠ

Το να συντάσσει κείμενο με δομημένο πολιτικό λόγο αποτελεί προφανώς πρωτοτυπία, μιας και η εν λόγω πολιτική δύναμη έχει συνηθίσει το φοιτητικό σώμα κατ’ αποκλειστικότητα σε πάρτυ. Παρά την πρωτοτυπία της όμως, η πολιτική πρόταση της ΔΑΠ γίνεται εύκολα αντιληπτό πως συνιστά ένα εύκολα συνοψίσιμο σε 5 σημεία όραμα για το ελληνικό πανεπιστήμιο. Πιο προσεκτικά οι πτυχές του οράματος αυτού:

Καταρχάς μπορούμε να ξεκινήσουμε από μία εισαγωγική παρατήρηση. Η πολιτική πρόταση της ΔΑΠ φαίνεται να εξισώνει τις αλλαγές που «ζητά η κοινωνία» με μία διαδικασία κυβερνητικών μεταρρυθμίσεων που απλώνονται σε όλη της την έκταση και άρα πρέπει να περάσουν και από το μέχρι τώρα «άβατο», το ελληνικό πανεπιστήμιο.

Η πρώτη πτυχή του οράματος είναι η αξιολόγηση. Χωρίς βέβαια να αναλύεται παραπάνω -άλλωστε τα οράματα θέλουν λίγα λόγια και πολύ φαντασία – η άμεση σύνδεση της με τη χρηματοδότηση διαμορφώνει το πλαίσιο λειτουργίας των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων: Λειτουργία με επίκεντρο μία σχέση ανταπόδοσης ανάμεσα στους πτυχιούχους και τη χρηματοδότηση, που φανερώνει και τη βαθιά ανορθολογικότητα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης.Τα ιδρύματα που υστερούν σε υποδομές δε θα ενισχύονται, αλλά θα καταδικάζονται σε σταδιακό κλείσιμο (εξάλλου η φράση «πέρα των λειτουργικών αναγκών» δεν εγγυάται πολλά).

Πάντως το πολιτικό αυτό σχέδιο φαίνεται να είναι από αυτά που επιβάλλονται χωρίς καμία νομιμοποίηση, όπως εξάλλου και οι μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης. Περιέχει ως βασικό του στοιχείο τα συμβούλια διοίκησης, μία αυταρχική μορφή πανεπιστημιακής διοίκησης που αποκλείει τη μαζική παρέμβαση των φοιτητών. Την ίδια στιγμή πάντως η ΔΑΠ φαίνεται να τα αδικεί. Τα συμβούλια διοίκησης αποτελούνται κυρίως από ανθρώπους των αγορών, έτοιμους να επενδύσουν πάνω στη γνώση-εμπόρευμα. Η πραγματικότητα είναι ένα βήμα πιο κοντά στα ιδανικά δαπίτικα κέντρα κατάρτισης.

Το σχέδιο που επιβάλλεται όμως, πρέπει να έχει διαμορφώσει και τις κατάλληλες προϋποθέσεις να διαιωνίζεται και να αντέχει σε πιθανούς κλυδωνισμούς παρόμοιους με αυτούς που απειλούν και την τρικομματική κυβέρνηση. Στα ίδια πλαίσια που η Ν.Δ και οι σύμμαχοί της επιβάλλει τη στρατηγική της έντασης, οξύνει την καταστολή των κοινωνικών αγώνων που την αμφισβητούν, καλύπτει τη δράση της Χρυσής Αυγής και καλλιεργεί ένα κλίμα φόβου, αντίστοιχα και ο κομματικός της βραχίονας στις σχολές οραματίζεται ένα πανεπιστήμιο που δε θα είναι πια κοινωνικός χώρος.

Γι’ αυτό και η κατάργηση του ασύλου αποτελεί για τη μνημονιακή νεολαία «το πρώτο βήμα». Γιατί με τον τρόπο αυτό το πανεπιστήμιο χάνει εκείνο το θεσμό που νομιμοποιούσε όχι απλά την ελεύθερη σκέψη, αλλά και τον κοινωνικό αγώνα. Το θεσμό που προστατεύει τις φοιτητικές κινητοποιήσεις, τις εστίες αντίστασης και το θεσμό που αγκάλιασε την απεργία πείνας των 300 μεταναστών. Αξιοποίηση και κυριαρχία, κερδοφορία και επιβολή συνδυάζονται με τον καλύτερο τρόπο σε ένα σχέδιο για το πανεπιστήμιο, που ταυτόχρονα αποτελεί και τον οδικό χάρτη της τρικομματικής κυβέρνησης.
Μέσα στις σχολές όμως αυτή η στρατηγική, παρόλο που φαίνεται και μέσα από τις φοιτητικές εκλογές να ηγεμονεύει, συναντά αντιστάσεις, συγκρούεται καθημερινά και αμφισβητείται.Συγκρούεται με όσους/ες οραματίζονται ένα πανεπιστήμιο που συγκροτείται στη βάση του δημόσιου, ελεύθερου και δημοκρατικού κοινωνικού χώρου.
Ένας χώρος, χωρίς ταξικούς φραγμούς προσιτός σε όλους, στη βάση του οποίου θα διαμορφώνονται σχέσεις κατάλληλες για να οικοδομηθεί αντίσταση. Μέσα από δημοκρατικές γενικές συνελεύσεις, αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα, αντιφασιστικές πρωτοβουλίες και κινήσεις αλληλεγγύης που ξεπηδούν σε μία σειρά από σχολές διαμορφώνονται τα πρώτα ψήγματα ενός άλλου οράματος για το πανεπιστήμιο. Ίσως να μη συμπυκνώνεται σε «μεταρρυθμίσεις», να μη κωδικοποιείται σε πέντε κακογραμμένα σημεία, αλλά μπορεί να εκφράζει ένα τέτοιο πλούτο σχέσεων ανάμεσα στους φοιτητές, τους εργαζόμενους στα πανεπιστήμια και όσους καθηγητές είναι  να αγωνιστούν που είναι και το μόνο που μπορεί να απελευθερώσει τη δημιουργικότητα της ενασχόλησης με τη γνώση και να διαμορφώσει μία καθημερινότητα που η μάθηση, η κάλυψη βιοτικών και πνευματικών αναγκών, η ίδια η ζωή θα μπορούν να γίνουν αντιληπτές μόνο μέσα από τη συλλογικότητα.

Η ζωή αυτή θα συνεχίσει να αναμετράται μέσα σε κάθε σύλλογο με τη μέχρι τώρα αποδεκτή επιβίωση που προωθεί η ΔΑΠ στα πανεπιστήμια. Θα εκφράζεται από όποιον/α αγωνίζεται, από τα σχήματα της Αριστερής Ενότητας. Η αμφισβήτηση αυτή θα αποτυπωθεί και στις φοιτητικές εκλογές της 17ης Απριλίου. Γιατί την ίδια στιγμή που οι κυρίαρχοι χάνουν κάθε έρεισμά τους στην κοινωνία, οι φοιτητικές εκλογές δεν μπορεί να είναι μία διαδικασία ανάμεσα σε οπαδούς. Είναι μία επιλογή ενός τρόπου να ζεις μέσα στα πανεπιστήμια.

ΑΡιστερή ΕΝότητα Νομικής Αθήνας

Φεστιβάλ Αριστερής Ενότητας- Workshop ψυχικής υγείας

Εν μέσω λιτότητας και οικονομικής κρίσης, ο τομέας της ψυχικής υγείας δε θα μπορούσε να μείνει έξω από τις σκληρές μνημονιακές πολιτικές της κυβέρνησης. Αν και η κρίση στην ψυχική υγεία έχει ξεκινήσει πολύ πιο πριν, ήδη από το 2005, είναι φανερό ότι οι νεοφιλελεύθερες αυτές πρακτικές στοχεύουν στην ιδιωτικοποίηση των δομών ψυχικής υγείας και στην κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους. Κάτι τέτοιο, ειδικά σε μια περίοδο που η ανεργία, η γενικευμένη αβεβαιότητα και η φτώχεια πλήττουν ολοένα και περισσότερο κόσμο και το ποσοστό των αυτοκτονιών αυξάνεται ραγδαία, καθιστά απαραίτητο τον ανοιχτό διάλογο μεταξύ ειδικών, ακαδημαϊκών, φοιτητών και εργαζομένων της ψυχικής υγείας.

   Στόχος μας πρέπει να είναι η πραγμάτωση ενός κοινωνικού κράτους που θα παρέχει ίσες δυνατότητες  πρόσβασης για όλους τους πολίτες σε δημόσιες δομές, υγιείς, δωρεάν και ποιοτικές. Η ψυχιατρική μεταρρύθμιση και η κατάργηση ασυλιακών δομών δεν είναι ούτε αρκετή από μόνη της, ούτε εφικτή χωρίς να έχουν δημιουργηθεί δομές ικανές να φιλοξενήσουν τους πάσχοντες  έτσι ώστε να ενταχθούν στον κοινωνικό ιστό και να αυτονομηθούν. Ο συνεχής εγκλεισμός  και η κοινωνική απομόνωση των ασθενών δεν ανήκουν στην κοινωνία που οραματιζόμαστε!

   Στα πλαίσια του πρώτου φεστιβάλ της Αριστερής Ενότητας, στο Θησείο (πλησίον ΗΣΑΠ) σας καλούμε στο workshop ψυχικής υγείας με θέμα  « Η ψυχιατρική μεταρρύθμιση χθες και σήμερα και οι δομές ψυχικής υγείας στην κρίση» στις 16.00, το Σάββατο 6 Απριλίου. Στη συζήτηση θα συμμετέχουν ο Αντώνης Δημάκης (πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων « Περιβολάκη») και ο Γιάννης Κουρμουλάκης (ψυχολόγος εργαζόμενος στο Δαφνί).

Μένουμε εδώ και αγωνιζόμαστε για το Πανεπιστήμιο και την κοινωνία των αναγκών μας

Ήδη από την ψήφιση και την εφαρμογή του πρώτου Μνημονίου, αλλά και πιο έντονα με τη συνέχιση της ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής, η κοινωνία βιώνει την πιο σκληρή επίθεση των τελευταίων ετών. Μειώσεις μισθών και συντάξεων, χαράτσια, ανεργία, κατάρρευση κοινωνικού κράτους, πλήρης κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων, αλλά και η όξυνση της καταστολής και η ποινικοποίηση κάθε μορφής αντίστασης συνθέτουν ένα ασφυκτικό σκηνικό για την πλειοψηφία της κοινωνίας. Απέναντι σε όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια αναπτύχθηκαν πολύμορφες κοινωνικές κινητοποιήσεις, από τις μαζικές απεργιακές διαδηλώσεις και παρελάσεις μέχρι το κίνημα των πλατειών και τις λαϊκές συνελεύσεις γειτονιών. Η ριζοσπαστικοποίηση αυτή, σε συνδυασμό με τη δυνατότητα που προκύπτει για την αριστερά να παίξει καθοριστικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις του μέλλοντος, δημιουργούν προοπτικές ανατροπής των μνημονιακών πολιτικών που εφαρμόζονται και της εξαθλίωσης που αυτές παράγουν.

Ειδικά, οι νέοι και οι νέες βρίσκονται στο επίκεντρο της επίθεσης, αντιμετωπίζοντας αδιέξοδα στην καθημερινότητά τους, κάτι που ισχύει όχι μόνο για τους φοιτητές, αλλά και για τους μαθητές (υποσιτισμός, έλλειψη προσωπικού και υποδομών στα σχολεία, σχολική διαρροή) και τους νέους εργαζόμενους (6 στους 10 νέους είναι άνεργοι, ανασφάλιστη και επισφαλής εργασία, μετανάστευση).

Η φοιτητική νεολαία, εκτός των άλλων, αντιμετωπίζει και την προσπάθεια διάλυσης του Δημοσίου και Δωρεάν Πανεπιστημίου μέσα από μία βίαιη εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, που ξεκινάει από τους νόμους της Γιαννάκου και της Διαμαντοπούλου και φτάνει σήμερα στο Σχέδιο Αθηνά. Ένα νομοσχέδιο που προβλέπει κλείσιμο και συγχωνεύσεις τμημάτων, αναγνώριση των κολλεγίων, επιβολή διδάκτρων και εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης, κάτι που εντείνει ακόμη περισσότερο τους ταξικούς φραγμούς και μετατρέπει την παιδεία από δικαίωμα σε προνόμιο για λίγους.

Στα πλαίσια αυτής της κατάστασης, στο εσωτερικό των φοιτητικών συλλόγων αντιμετωπίζουμε τη στάση των καθεστωτικών παρατάξεων ΔΑΠ-ΠΑΣΠ, που υποστηρίζουν και εφαρμόζουν την κυρίαρχη πολιτική στα Πανεπιστήμια. Παρόλο που αυτοπαρουσιάζονται ως ανεξάρτητοι, στην πραγματικότητα βρίσκονται πολιτικά στο πλευρό της τρικομματικής κυβέρνησης και των μνημονιακών πολιτικών. Παράλληλα, απονεκρώνουν και απαξιώνουν τις δημοκρατικές διαδικασίες των συλλόγων, προτάσσουν τον ατομικό δρόμο και επιβιώνουν στήνοντας ένα ισχυρό πελατειακό δίκτυο (παροχή δωρεάν σημειώσεων, πάρτυ εκδρομές κλπ.)

Σ’ αυτή την κρίσιμη  συγκυρία για τη νεολαία και τον κόσμο της εργασίας, είναι θλιβερό το γεγονός ότι μερίδα της φοιτητικής αριστεράς στέκεται αναντίστοιχη των περιστάσεων. Έχοντας επιλέξει το μοναχικό δρόμο της περιχαράκωσης, της «ιδεολογικής καθαρότητας», ακόμα και της αλληλοσυκοφάντυσης, οι περισσότερες δυνάμεις της αριστεράς αρνούνται να συνδιαμορφώσουν στην κατεύθυνση της συγκρότησης συμμαχιών και ενωτικών μετώπων, που θα έδιναν στο φοιτητικό κίνημα προοπτική νίκης στο σήμερα.

Η Αριστερή Ενότητα είναι μια δικτύωση αριστερών σχημάτων, γέννημα των νικηφόρων φοιτητικών κινητοποιήσεων ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και συνεχίζει να αποτελεί ένα διαρκές κάλεσμα ενότητας προς την υπόλοιπη αριστερά, αλλά και κάθε προοδευτικό, δημοκρατικά σκεπτόμενο φοιτητή που αναζητεί συλλογικές λύσεις στα προβλήματα της καθημερινότητάς του.

Ως Αριστερή Ενότητα παλεύουμε για μια διαφορετική τριτοβάθμια εκπαίδευση σε ΑΕΙ και ΤΕΙ. Για ένα Πανεπιστήμιο που θα μας χωράει όλους, ελεύθερο, δημοκρατικό, αυτοδιοίκητο από φοιτητές, μέλη ΔΕΠ και εργαζόμενους. Ένα Πανεπιστήμιο που θα παράγει γνώση στην υπηρεσία των κοινωνικών αναγκών και όχι του κέρδους και στο οποίο δε θα χωράνε λογικές σχολειοποίησης, εντατικοποίησης και καθηγητικής αυθαιρεσίας. Διεκδικούμε ένα Πανεπιστήμιο στο οποίο το πτυχίο δε θα είναι απλά διαβατήριο για την ανεργία. Αγωνιζόμαστε έτσι ώστε οι Γενικές Συνελεύσεις να μην είναι «μικρά κοινοβούλια», αλλά χώρος συζήτησης, πολιτικοποίησης και οργάνωσης της φοιτητικής καθημερινότητας, στον οποίο οι φοιτητές δε θα είναι παρατηρητές, αλλά συμμέτοχοι. Απέναντι στις λογικές του ατομισμού  και της αδράνειας αντιπροτάσσουμε τη δημιουργία δομών αλληλεγγύης, αυτοδιαχείρισης και αυτοοργάνωσης με άξονα τις ανάγκες μας και τις ανάγκες της κοινωνίας (π.χ. αυτοδιαχειριζόμενα κυλικεία και λέσχες σίτισης, δωρεάν μαθήματα σε μαθητές που έχουν ανάγκη, συλλογικές βιβλιοθήκες, κοινωνικά ιατρεία κλπ.)

Τελικά, αγωνιζόμαστε για ένα Πανεπιστήμιο που θα προτάσσει το συλλογικό δρόμο και τη συμμετοχή έναντι στον ατομισμό, την αυτοοργάνωση έναντι στην ανάθεση, την αλληλεγγύη έναντι στον κοινωνικό κανιβαλισμό.

Ένα τέτοιο Πανεπιστήμιο, προφανώς δεν μπορεί να σταθεί ως «μικρός παράδεισος» μέσα σε μια κοινωνία στην οποία αναπαράγεται η εξαθλίωση, η εκμετάλλευση, η αδικία, η καταπίεση. Γι αυτό το λόγο διεκδικούμε τη συμπόρευση του φοιτητικού κινήματος με τους αγώνες της υπόλοιπης κοινωνίας που πλήττεται και αγωνιζόμαστε για την ανατροπή των πολιτικών που υποθηκεύουν τις ζωές και το μέλλον μας, για την κατάργηση των Μνημονίων, για να μη γίνει κανείς μας μετανάστης. Δίνουμε τη μάχη της γενιάς μας για την οικοδόμηση ενός διαφορετικού κόσμου, για το σοσιαλισμό του 21^ου αιώνα.

Σ’ αυτή την πορεία, οι φοιτητικές εκλογές της 17^ης Απρίλη, δεν είναι αυτοσκοπός. Η εκλογική μάχη είναι για μας ένας σταθμός μέσα σε μία σειρά από μάχες που δίνουμε και θα δώσουμε το επόμενο διάστημα, ένας κόμβος στο μεγάλο δρόμο προς την επίτευξη των στόχων μας.  Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε με όραμα την οικοδόμηση του Πανεπιστημίου και της κοινωνίας των αναγκών μας, με το βλέμμα στραμμένο στη συνολική πολιτική ανατροπή.

ΣΤΙΣ 17 ΑΠΡΙΛΗ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ-ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

Η αριστερά επέστρεψε και είναι ο μόνος δρόμος που έχουμε στα χέρια μας για να βγούμε από τη θέση στην οποία οι φιλελεύθερες πολιτικές μας οδήγησαν.

Ο σοσιαλισμός χτίζει, ο καπιταλισμός καταστρέφει.

Hugo Chavez Frias

Στις 17 Απρίλη στηρίζουμε - ψηφίζουμε ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

Το Πανεπιστήμιό τους δε μας χωράει.
Mε τους Αγώνες και την Αριστερά για το Πανεπιστήμιο των αναγκών και των ονείρων μας, σε μια κοινωνία χωρίς μνημόνια. Να τελειώνουμε με τους μηχανισμούς, να κάνουμε πράξη μια άλλη καθημερινότητα μέσα στους συλλόγους, την καθημερινότητα της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης, της δημοκρατίας, της αξιοπρέπειας.

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΟΥ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ "ΥΓΕΙΑ ΣΕ ΚΡΙΣΗ, ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΚΙΛΚΙΣ"

ΠΕΜΠΤΗ, 4/4/2013 ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ Β' ΕΤΟΥΣ

ΠΡΟΒΟΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΤΟΥ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ "ΥΓΕΙΑ ΣΕ ΚΡΙΣΗ, ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΟΥ ΚΙΛΚΙΣ"
 ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΤΟΥ ΚΙΛΚΙΣ ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΣ, ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ ΠΑΡΟΧΕΣ ΥΓΕΙΑΣ.

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ.

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Σήμερα, Παρασκευή 8/3 κατά τη διάρκεια του ΔΣ που έγινε με θέμα τη διεξαγωγή ΓΣ τη Δευτέρα 11/3, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, αγνοώντας τις 132 υπογραφές φοιτητών/τριών που ζητούν Γενική Συνέλευση (περισσότερες από τις απαιτούμενες), έδειξε για ακόμη μια φορά το πραξικοπηματικό της πρόσωπο.

Οι δικαιολογίες, οι συνήθεις και ως συνήθως αστείες:

      1)      «Δεν είχε οριστεί θεματολογία της ΓΣ  κατά τη συλλογή των υπογραφών.»

      Ας μας πουν επιτέλους σε ποια σελίδα και παράγραφο του καταστατικού αναφέρεται ότι απαιτείται κάτι τέτοιο.

      2)      «Οι υπογραφές συγκεντρώθηκαν  τηλεφωνικά.»

      Ας μας πουν επιτέλους πότε, πού και ποιος συγκεντρώνει υπογραφές μ’ αυτόν τον τρόπο.

      3)      «Υπήρξε άτομο που υπέγραψε δύο φορές.»

      Η συναδέλφισσα αυτή ήταν παρούσα στο ΔΣ και ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται για πλαστογραφία, αλλά για απλή απροσεξία. Εξ’ άλλου μία άκυρη υπογραφή δεν μπορεί να προσβάλλει το σύνολο.

Η στάση αυτή φανερώνει –πέρα από την εμφανή αμηχανία τους- τη θέση  της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ενάντια σε κάθε συλλογική διαδικασία και φοιτητική κινητοποίηση.

Στη συνέχεια, ενώ 2 από τα 4 τακτικά μέλη της ΔΑΠ και όλα τα αναπληρωματικά έλειπαν, οι παρόντες εκπρόσωποι της ΔΑΠ χωρίς να δηλώσουν τους απόντες πήραν τα πρακτικά και προσπάθησαν να αποχωρήσουν από την αίθουσα. Μπροστά στην ανεκδιήγητη αυτή στάση, συνάδελφοι/ισσες  φοιτητές/τριες τους εμπόδισαν να φύγουν και προσπάθησαν να πάρουν πίσω τα πρακτικά, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένταση. Τελικά, τα μέλη της ΔΑΠ αποχώρησαν εκτοξεύοντας απειλές εναντίον των υπολοίπων μελών του ΔΣ και των ανένταχτων φοιτητών  που ήταν παρόντες.

Η τραμπούκικη στάση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Ιατρικής δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Είναι πλέον αμέτρητες οι φορές  όπου «τα παιδιά» της ΔΑΠ έχουν λειτουργήσει πραξικοπηματικά εις βάρος του ΦΣ, αρνούμενοι να σεβαστούν το καταστατικό (πάντα με αίσθημα «ευθύνης»), αλλά και οι φορές που έχουν απροκάλυπτα απειλήσει μέλη της ΑρΕν και άλλους αριστερούς/ές αγωνιστές/τριες, με γλώσσα που θυμίζει καταμέτρηση φοιτητικών εκλογών.

Την ίδια ώρα που η Κυβέρνηση μέσα από το σχέδιο Αθηνά επιχειρεί να δώσει τέλος στο Δημόσιο και Δωρεάν Πανεπιστήμιο, την ίδια ώρα που οι δυνάμεις καταστολής συλλαμβάνουν 15χρονα παιδιά στις Σκουριές και πνίγουν τον κόσμο που αγωνίζεται στα χημικά, την ίδια ώρα που διαλύεται κάθε υποψία εργασιακού και δημοκρατικού δικαιώματος, οι συνάδελφοι της ΔΑΠ προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει λόγος να συζητάμε και να αποφασίζουμε συλλογικά.

Ως ΑρΕν θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για να μπει επιτέλους ένα τέλος στην κυβερνητική πολιτική που μας οδηγεί στη μετανάστευση και την εξαθλίωση και θα εξακολουθήσουμε να υπερασπιζόμαστε τις δημοκρατικές διαδικασίες του φοιτητικού μας συλλόγου.

Κυρήγματα περί βίας από τη ΔΑΠ των τραμπουκισμών, της νοθείας και των μπράβων δε δεχόμαστε. Μαθήματα ηθικής από τα παιδιά του Καλαμπόκα δεν πήραμε και δε θα πάρουμε ποτέ.

Η βαρβαρότητά τους τρέφεται από την ανοχή μας. 

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 11/3 ΣΤΙΣ 14:00 ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ Α’ ΕΤΟΥΣ

«Ανθρωποκτόνος» η πολιτική Στουρνάρα λέει ο ιατρικός σύλλογος

Ο Ιατρικός Σύλλος Αθηνών εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση με την οποία κάνει λόγο για «ανθροποκτόνο» πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη ενώ απευθύνεται προσωπικά στον υπουργό οικονομικών:

«Κύριε Στουρνάρα, από λάθος Πολιτικές, χάνονται ανθρώπινες ζωές!!!

Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών είχε από μήνες προειδοποιήσει την Πολιτεία, ότι θα χάνονταν ανθρώπινες ζωές και θα πληγόταν ανεπανόρθωτα η Δημόσια Υγεία, αν δεν παρείχε η Πολιτεία στους πολίτες τη δυνατότητα μείωσης της φορολογίας στο πετρέλαιο θέρμανσης, ώστε να μπορούν να ζεσταθούν με ασφάλεια.

Δυστυχώς δεν εισακουστήκαμε. Η εγκληματική αδιαφορία του Κράτους και η εμμονή του στην εφαρμογή μιας ανάλγητης και αναποτελεσματικής όπως αποδεικνύεται στην πράξη φορολογικής πολιτικής, που αντί να αυξάνει τα έσοδα αφαιρεί ανθρώπινες ζωές, έχει τραγικά αποτελέσματα.

Οι ρύποι αυξήθηκαν διότι δεν υπήρχε, και συνεχίζει να μην υπάρχει, καμία πιστοποίηση ούτε στα υλικά της καύσης ούτε και στις σόμπες που χρησιμοποιούνται.

Οι δύο νέοι φοιτητές που έχασαν τη ζωή τους από αναθυμιάσεις στην προσπάθεια τους να ζεσταθούν με ένα αυτοσχέδιο μαγκάλι, τα τρία μικρά παιδιά που κάηκαν πριν μερικούς μήνες από την ξυλόσομπα που τους ζέσταινε, είναι θύματα μιας ανθρωποκτόνου πολιτικής, που δίνει μεγαλύτερη αξία στους αριθμούς από ότι στους ίδιους τους ανθρώπους. Άλλωστε, νωπό ακόμη είναι στη μνήμη του λαού μας το περιστατικό με τα τρία αδελφάκια, στο Δήμο Παγγαίου της Καβάλας, που το Δεκέμβριο 2012, κάηκαν ζωντανά από πυρκαγιά που προκλήθηκε από ξυλόσομπα…..

Δυστυχώς για μια ακόμη φορά μέσα σε ένα χειμώνα, πληρώνεται με αίμα αθώων, η ανικανότητα των ελεγκτικών μηχανισμών της Πολιτείας να συλλάβει τη φοροδιαφυγή στο χώρο του πετρελαίου. Και τιμωρείται με «ξεπάγιασμα» μια ολόκληρη κοινωνία, που ήδη δοκιμάζει τις αντοχές της εξαιτίας της κρίσης .

Ακόμη όμως και στην Ελλάδα της κρίσης, δεν πρέπει να επιτρέψουμε η θέρμανση να καταστεί προνόμιο των πλουσίων, ούτε να εξαναγκάζουμε τους φτωχούς συμπολίτες μας να καταφεύγουν σε επικίνδυνες μορφές θέρμανσης.

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γυρίσει η χώρα μας 40 χρόνια πίσω.

Το δικαίωμα στη φθηνή και ασφαλή θέρμανση είναι αυτονόητο, όπως αυτονόητο είναι το δικαίωμα στη ζωή , το δικαίωμα στην ελεύθερη πρόσβαση σε ποιοτικές υπηρεσίες υγείας.

Το χθεσινό συμβάν στη Λάρισα ας αποτελέσει την αφορμή για να αφυπνιστεί το Κράτος.

Κύριε Στουρνάρα, από λάθος Πολιτικές, χάνονται ανθρώπινες ζωές!!!

Αντιληφθείτε ότι η οργή και η αγανάκτηση της κοινωνίας από αυτό το περιστατικό είναι μεγάλη.

Αντιλαμβανόμαστε όλοι πόσο σημαντική υπόθεση είναι η πάταξη της φοροδιαφυγής και αύξηση των δημοσίων εσόδων.

Αλλά κι εσείς πρέπει να αντιληφθείτε ότι πάνω από όλα , είναι η ζωή των Ελλήνων κι όχι οι στόχοι που μας βάζουν οι δανειστές μας.

Οφείλετε έστω και τώρα, να χτυπήσετε το χέρι στο τραπέζι και να απαιτήσετε να αλλάξει αυτή η πολιτική, που έχει καταστήσει τη θέρμανση είδος πολυτελείας. Δώστε έστω και με καθυστέρηση τη δυνατότητα στους πολίτες να αγοράσουν φθηνό πετρέλαιο για να ζεσταθούν, ώστε να μην καταφεύγουν σε άλλες «λύσεις», φθηνές αλλά και ανθρωποκτόνες. Σε λύσεις που θέτουν σε κίνδυνο την υγεία των πολιτών, των μικρών παιδιών και των χρονίως πασχόντων.

Ακούστε τη φωνή αγωνίας όχι μόνον του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, που εδώ και μήνες σας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, αλλά του συνόλου της κοινωνίας των πολιτών.

Αναλογιστείτε και πράξτε αυτό που πρέπει , για να μην θρηνήσουμε και άλλα θύματα»

ΠΗΓΗ: http://info-war.gr

Όλοι και Όλες στο Πανεκπαιδευτικό Συλλαλητήριο το Σάββατο, 2 Μαρτίου στις 12:00 από τη Νομαρχία

«Η ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΧΤΥΠΑΕΙ ΤΗΝ ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ»

Μετά τη ψήφιση του νόμου 4009, των μετ’ έπειτα ρυθμίσεών του (ν.4076) και την μετ’ εμποδίων συγκρότηση των συμβουλίων διοίκησης, το υπουργείο συνεχίζει την προσπάθεια για εμπορευματοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης  μέσα από δύο νέα μέτρα· το σχέδιο Αθηνά και την αναγνώριση των κολεγίων. Το σχέδιο Αθηνά εντάσσεται απόλυτα στο γενικότερο πλαίσιο των επιδιώξεων του νεοφιλελευθερισμού και των μνημονιακών πολιτικών της κυβέρνησης για τη διάλυση της Δημόσιας Παιδείας.

Σχέδιο Αθηνά

Το σχέδιο Αθηνά, συμπληρωματικό του νόμου 4009, έρχεται να φτιάξει ένα νέο χάρτη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης κάνοντας αλλαγές προς έξι κατευθύνσεις:

1.       Συγχωνεύοντας ολόκληρα ιδρύματα, κυρίως περιφερειακά, αλλά και κεντρικά, βάσει οικονομικών στοιχείων (ελλείμματα στους προϋπολογισμούς), αριθμό ενεργών φοιτητών, διδασκόντων κ.λπ., προσπαθώντας να δημιουργήσει κεντρικά ιδρύματα, απομακρυσμένο από ένα αποκεντρωμένο σύστημα τριτοβάθμιας. Παράλληλα, προχωρά η εκποίηση μεγάλων κτηριακών εγκαταστάσεων (ΤΕΙ Χαλκίδας, ΤΕΙ Θεσσαλονίκης), η κυριότητα των οποίων είτε επανέρχεται στο δημόσιο και από εκεί στο ΤΑΙΠΕΔ, είτε παραμένουν στην ιδιοκτησία του ιδρύματος.

2.       Φτιάχνοντας στα νέα αυτά ιδρύματα νέες σχολές και τμήματα όχι με ακαδημαϊκά κριτήρια, αλλά βάσει μιας λογικής που θεωρεί ότι το πανεπιστήμιο είναι χώρος της αγοράς, αλλά και που υποτάσσεται στις ανάγκες της. Έτσι τα τμήματα και τα προγράμματα σπουδών που προκύπτουν είναι εξειδικευμένα, με τεχνική γνώση απομακρυσμένη από το ακαδημαϊκό αντικείμενο και τις ανάγκες της κοινωνίας, που θα δίνουν εξατομικευμένα πτυχία (άθροισμα πιστωτικών μονάδων), άρα χωρίς συλλογικά επαγγελματικά δικαιώματα, παράγοντας ένα φθηνό, ευέλικτο εργαζόμενο ( 1^ος κύκλος σπουδών: προπτυχιακές σπουδές – χαμηλή ποιότητα μαζικής εκπαίδευσης χωρίς πόρους και υποδομές, αποκομμένη από την έρευνα.   2^ος κύκλος σπουδών: μεταπτυχιακές σπουδές – δίδακτρα, ιδιωτικοποίηση εκπαίδευσης για λίγους).

3.       Στις ήδη ελλείψεις διοικητικού προσωπικού και μελών ΔΕΠ, έρχεται να προστεθεί η περαιτέρω μείωση προσωπικού πετώντας στην ανεργία χιλιάδες ανθρώπους.

4.       Βάσει της ίδιας συλλογιστικής το τρίτο μνημόνιο, ήρθε να αναγνωρίσει στα ιδιωτικά κολέγια, παραρτήματα ξένων πανεπιστημίων στην Ελλάδα, το δικαίωμα να παρέχουν τίτλους σπουδών με πλήρη επαγγελματικά δικαιώματα (δυνατότητα εργασίας σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα), εξισώνοντας με αυτόν τον τρόπο την αξία των τίτλων τους με αυτά των ΑΕΙ-ΤΕΙ. Άμεσο αποτέλεσμα αυτού η επιβεβαίωση της ένταξης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη σφαίρα της αγοράς, η αμφισβήτηση του δημόσιου χαρακτήρα της και της υποχρέωσης του κράτους για παροχή της (άρθρο 16), και σε συνδυασμό με την μείωση των εισακτέων που ανέρχεται στο 25% του γενικού συνόλου (15.000 ΤΕΙ, 4.000 ΑΕΙ) εντείνεται η υπογράμμιση των ταξικών φραγμών που ήδη υπήρχαν τόσο ως προς τη πρόσβαση όσο και ως προς τη δημιουργία σχολών διαφορετικών ταχυτήτων ποιότητας των σπουδών.

5.       Προωθείται η πριμοδότηση ιδιωτικών ιδρυμάτων με την εφαρμογή του αντισυνταγματικού άρθρου 31 που επιτρέπει στα δημόσια ΑΕΙ και ΤΕΙ την ίδρυση ΙΕΚ, ΚΕΚ και κολλεγίων.

Όλο αυτό γίνεται για το «συμμάζεμα» και τον οικονομικό εξορθολογισμό των ιδρυμάτων και των τμημάτων που άνοιξαν τις προηγούμενες δεκαετίες με προχειρότητα και χωρίς καθόλου ακαδημαϊκούς λόγους, όπως οι πελατειακές σχέσεις, η οικονομική ενίσχυση περιφερειών κ.ά. Όσο κι αν επιχειρείται η συγκάλυψη των προθέσεων του Αθηνά, ο τελικός στόχος είναι διακριτός: ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΩΤΑΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ, ΠΕΙΘΑΝΑΓΚΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΕΙΘΑΡΧΗΣΗ.

Εμείς τι κάνουμε;

Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση θα σταματήσει λοιπόν είτε όταν εντάξει και προσαρμόσει όλη την τριτοβάθμια στη δική τους λογική είτε όταν ηττηθεί! Για αυτούς ο ρόλος των πανεπιστημίων, εκτός από εμπορευματική σφαίρα, είναι να λειτουργούν ως κέντρα επαγγελματικής κατάρτισης που μπορούν να εκπαιδεύουν δια βίου τους εργαζόμενους σύμφωνα με τις εκάστοτε ανάγκες της αγοράς. Με αυτό τον τρόπο αντιμετωπίζουν την ίδια τη γνώση ως δεξιότητα! Απέναντι σε αυτή την αντίληψη, πρέπει να αντιτάξουμε την δική μας τοποθέτηση για ένα δημόσιο, δωρεάν, δημοκρατικό και αυτοδιοίκητο πανεπιστήμιο, που ρόλος του θα είναι η ανάπτυξη της επιστημονικής γνώσης ανά ακαδημαϊκό αντικείμενο, σε σύνδεση πάντα με της ανάγκες της κοινωνίας. Για την επίτευξη του στόχου αυτού χρειάζεται ένα συνολικό σχέδιο αναδιάρθρωσης της τριτοβάθμιας, που κεντρικό άξονα θα έχει τη συγκρότηση των γνωστικών αντικειμένων, των προγραμμάτων σπουδών και των πτυχίων στη βάση ενιαίων και ολοκληρωμένων επιστημονικών αντικειμένων ανά τμήμα, ώστε κάθε τμήμα να καλύπτει ένα γνωστικό αντικείμενο, μιας επιστήμης. Από αυτά τα πτυχία μόνο μπορούν να απορρέουν και ενιαία επαγγελματικά δικαιώματα.

ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Όλοι και Όλες στο Πανεκπαιδευτικό Συλλαλητήριο το Σάββατο, 2 Μαρτίου στις 12:00 από τη Νομαρχία

Αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει,

όμως αυτός που δεν αγωνίζεται ήδη έχει χάσει….                                          

Bertolt Brecht

Η βαρ­βα­ρό­τη­τα της ι­δρυ­μα­τι­κής τα­κτι­κής ξα­νά στο προ­σκή­νιο

Μείω­ση κα­τά 37,43% των δα­πα­νών για α­σφά­λι­ση, πε­ρί­θαλ­ψη και κοι­νω­νι­κή προ­στα­σία,   διοι­κη­τι­κή δια­σύν­δε­ση νο­σο­κο­μείων, αύ­ξη­ση του πο­σο­στού χρή­σης γε­νό­ση­μων φαρ­μά­κων στα νο­σο­κο­μεία του Ε­ΣΥ και στην πρω­το­βάθ­μια φαρ­μα­κευ­τι­κή α­γω­γή, πε­ραι­τέ­ρω συρ­ρί­κνω­ση και ο­ρι­στι­κή κα­τάρ­γη­ση μέ­χρι το 2015 των υ­φι­στά­με­νων ψυ­χια­τρι­κών νο­ση­λευ­τι­κών ι­δρυ­μά­των και υ­πο­κα­τά­στα­σή τους α­πό κοι­νο­τι­κά δί­κτυα υ­πη­ρε­σιών ψυ­χι­κής υ­γείας εί­ναι με­ρι­κοί μό­νο α­πό τους σπό­ρους που φύ­τε­ψε ο προϋπο­λο­γι­σμός του 2013 για τους χρή­στες υ­πη­ρε­σιών ψυ­χι­κής υ­γείας, οι ο­ποίοι, ό­πως και οι ερ­γα­ζό­με­νοι στην ψυ­χι­κή υ­γεία, την ει­δι­κή α­γω­γή, την πρό­λη­ψη και την α­πε­ξάρ­τη­ση, έ­χουν ή­δη αρ­χί­σει να δρέ­πουν «καρ­πούς».

Συ­γκε­κρι­μέ­να, σύμ­φω­να και με ε­πί­και­ρη ε­ρώ­τη­ση της βου­λεύ­τριας Θεσ­σα­λο­νί­κης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ΕΚΜ Δέ­σποι­να Χα­ρα­λα­μπί­δου, οι δο­μές ε­πα­νέ­ντα­ξης, που δια­τη­ρούν οι­κο­τρο­φεία και ξε­νώ­νες φι­λο­ξε­νίας, δια­γνω­στι­κά κέ­ντρα και κλι­νι­κές για ψυ­χι­κά α­σθε­νείς, και που ως τέ­κνα της ψυ­χια­τρι­κής με­ταρ­ρύθ­μι­σης α­πο­τε­λούν προ­γράμ­μα­τα α­πο­α­συ­λο­ποίη­σης και ε­πα­νέ­ντα­ξης των ψυ­χι­κά α­σθε­νών προ­σπα­θώ­ντας να υ­περ­βούν λο­γι­κές ε­γκλει­σμού και πε­ρι­θω­ριο­ποίη­σης, ως ΝΠΙΔ θα έ­πρε­πε να χρη­μα­το­δο­τού­νται α­πό το δη­μό­σιο. Αυ­τή τη στιγ­μή ό­μως το υ­πουρ­γείο Υγείας πα­ρέ­χει το 40% του προϋπο­λο­γι­σμού της λει­τουρ­γίας τους, με α­πο­τέ­λε­σμα οι εν λό­γω φο­ρείς να χρω­στά­νε ό­χι μό­νο στους ερ­γα­ζό­με­νους -πά­νω α­πό 2.500 ερ­γα­ζό­με­νοι στην ψυ­χι­κή υ­γεία πα­νελ­λα­δι­κά έ­χουν να πλη­ρω­θούν α­πό 6 έως 9 μή­νες- αλ­λά και στους προ­μη­θευ­τές τρο­φί­μων, φαρ­μά­κων και ρου­χι­σμού και σε ΔΕ­ΚΟ, δια­τρέ­χο­ντας σο­βα­ρό κίν­δυ­νο κα­τάρ­ρευ­σης α­φού δεν μπο­ρούν να α­ντε­πε­ξέλ­θουν στις λει­τουρ­γι­κές τους α­νά­γκες.
Σύμ­φω­να με τον ψυ­χία­τρο, διευ­θυ­ντή στο Κέ­ντρο Ψυ­χι­κής Υγείας Αγίων Αναρ­γύ­ρων και στο Ψυ­χια­τρι­κό Τμή­μα στο Δαφ­νί, Θό­δω­ρο Με­γα­λοοι­κο­νό­μου «το γε­γο­νός ό­τι ο το­μέ­ας της ψυ­χι­κής υ­γείας α­ντι­με­τω­πί­ζε­ται α­πό την κυ­βέρ­νη­ση και την πο­λι­τι­κή που χα­ρά­ζει σαν τον ο­ποιο­δή­πο­τε το­μέα του δη­μο­σίου, ε­πι­βε­βαιώ­νει και υ­λο­ποιεί το σκο­πό της ε­ξό­ντω­σης των χρη­στών υ­πη­ρε­σίων ψυ­χι­κής υ­γείας. Τα ι­δρύ­μα­τα έ­χουν στε­γνώ­σει α­πό προ­σω­πι­κό, ι­δρύ­μα­τα ό­πως το Δαφ­νί και το Δρο­μο­καΐτειο βρί­σκο­νται κά­τω α­πό τα ό­ρια α­σφα­λούς λει­τουρ­γίας. Οι δο­μές ψυ­χι­κής υ­γείας και τα οι­κο­τρο­φεία βρί­σκο­νται σε κρί­ση λό­γω έλ­λει­ψης προ­σω­πι­κού και υ­πό την α­πει­λή των συγ­χω­νεύ­σεων. Ενοί­κια σε συ­νερ­γα­τι­κές δο­μές κα­θυ­στε­ρού­νται μέ­χρι και 10 μή­νες και πα­ρα­πά­νω, τα κτί­ρια δεν πλη­ρούν μια σει­ρά προϋπο­θέ­σεις λει­τουρ­γίας, ό­πως η θέρ­μαν­ση».

Ένας στους τρεις α­σθε­νείς, α­να­σφά­λι­στος

Ωστό­σο, το ζή­τη­μα έ­χει και άλ­λη πο­λύ ση­μα­ντι­κή συ­νέ­πεια, που σύμ­φω­να και με τον βου­λευ­τή Αρκα­δίας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ΕΚ­Μ, Κώ­στα Ζα­χα­ριά, α­πο­τε­λεί το με­γα­λύ­τε­ρο πρό­βλη­μα κοι­νω­νι­κής πο­λι­τι­κής στη χώ­ρα μας σή­με­ρα: την α­δυ­να­μία πρό­σβα­σης στις ε­να­πο­μεί­μα­σες υ­πη­ρε­σίες υ­γείας και πρό­νοιας. Όπως ε­πι­ση­μαί­νει ο Θ. Με­γα­λοοι­κο­νό­μου «έ­νας στους τρεις α­σθε­νείς εί­ναι πλέ­ον α­να­σφά­λι­στος, με α­πο­τέ­λε­σμα άν­θρω­ποι με σο­βα­ρά ψυ­χια­τρι­κά προ­βλή­μα­τα να μέ­νουν χω­ρίς φάρ­μα­κα και να μη μπο­ρούν να δια­τη­ρή­σουν την α­νάρ­ρω­ση τους. Ακό­μα ό­μως και α­σθε­νείς που έ­χουν α­σφά­λι­ση, συ­χνά δεν μπο­ρούν να πλη­ρώ­σουν τα χρή­μα­τα της συμ­με­το­χής για να πά­ρουν τα φάρ­μα­κα. Επί­σης, το ζή­τη­μα των γε­νό­ση­μων έ­χει μια ι­διαί­τε­ρη διά­στα­ση στην ψυ­χια­τρι­κή. Ακρι­βώς λό­γω της φύ­σης των προ­βλη­μά­των τους, οι α­σθε­νείς δεν ε­μπι­στεύο­νται τα γε­νό­ση­μα και τα κό­βουν. Πα­ράλ­λη­λα, έ­χουν δυ­σκο­λέ­ψει πά­ρα πο­λύ οι δια­δι­κα­σίες που α­παι­τού­νται για την έ­γκρι­ση και την α­να­νέω­ση ε­πι­δο­μά­των και συ­ντά­ξεων, πράγ­μα που ση­μαί­νει ό­τι μια δια­δι­κα­σία που πριν έ­κα­νε δύο μή­νες τώ­ρα κά­νει πά­νω α­πό έ­να χρό­νο, με α­πο­τέ­λε­σμα οι α­σθε­νείς να μέ­νουν δί­χως έ­σο­δα, συ­χνά να μην έ­χουν να φά­νε δη­λα­δή ή να τους κό­βουν το ρεύ­μα».

Απο­νο­σο­κο­μειο­ποίη­ση, α­ντί α­πο­α­συ­λο­ποίη­σης

Με αυ­τή τη ρό­τα αυ­τό που λέ­γα­με α­πο­α­συ­λο­ποίη­ση με­τα­φρά­ζε­ται σή­με­ρα στην πρά­ξη σε α­πο­νο­σο­κο­μειο­ποίη­ση. «Το πρό­ταγ­μα του κλει­σί­μα­τος των ψυ­χια­τρείων χρη­σι­μο­ποιεί­ται με στρε­βλό τρό­πο, με α­πο­τέ­λε­σμα α­σθε­νείς να μέ­νουν στο δρό­μο και ό­χι να με­τα­φέ­ρο­νται σε α­νοι­χτές δο­μές ψυ­χι­κής υ­γείας. Υπάρ­χει έ­να πλά­νο που εί­χε κα­ταρ­τι­σθεί, λί­γο πριν τις ε­κλο­γές, ε­πί Λο­βέρ­δου, δή­θεν ψυ­χια­τρι­κής με­ταρ­ρύθ­μι­σης, το ο­ποίο ου­σια­στι­κά σκο­πεύει να κλεί­σει τα ψυ­χια­τρεία, που λει­τουρ­γούν με κοι­νο­τι­κά χρή­μα­τα, έως το 2015. Αυ­τό το πλά­νο το έ­χει ε­πα­να­φέ­ρει η υ­φυ­πουρ­γός Υγείας κα Σκο­πού­λη με έ­ναν α­νό­η­το τρό­πο που α­κο­λου­θεί το γράμ­μα ε­γκα­τα­λεί­πο­ντας την ου­σία του στό­χου. Αυ­τή τη στιγ­μή, μια κί­νη­ση, π.χ. με­τα­φο­ράς μιας ψυ­χια­τρι­κής κλι­νι­κής σε έ­να γε­νι­κό νο­σο­κο­μείο, που υ­πό άλ­λες συν­θή­κες θα ή­ταν θε­τι­κή, αλ­λά­ζει πρό­ση­μο και φέρ­νει α­ντί­θε­το α­πο­τέ­λε­σμα, ό­ταν δεν υ­πάρ­χει προ­σω­πι­κό, κέ­ντρο ψυ­χι­κής υ­γείας, το­μέ­ας ευ­θύ­νης» ε­πι­ση­μαί­νει ο Θ. Με­γα­λοοι­κο­νό­μου.
«Η κα­τά­στα­ση που δια­μορ­φώ­νε­ται εί­ναι πο­λύ ε­πι­κίν­δυ­νη, οι ψυ­χι­κά πά­σχο­ντες μέ­νουν α­βοή­θη­τοι. Γί­νε­ται ο­δυ­νη­ρά σα­φές με τα γε­γο­νό­τα των τε­λευ­ταίων η­με­ρών, την πυρ­κα­γιά στο οι­κο­τρο­φείο ΜΚΟ στον Κο­ρυ­δαλ­λό, με θύ­μα έ­ναν 56χρο­νο, την πυρ­κα­γιά στο Ψυ­χια­τρι­κό Νο­σο­κο­μείο Τρί­πο­λης που κό­στι­σε τη ζωή ε­νός 34χρο­νου α­σθε­νή, διό­τι ή­ταν δε­μέ­νος σε κρε­βά­τι και δεν μπό­ρε­σε να δια­φύ­γει, μια βάρ­βα­ρη πρα­κτι­κή που χρειά­ζε­ται να α­πορ­ρί­πτει σύσ­σω­μη η ψυ­χια­τρι­κή κοι­νό­τη­τα. Επί­σης το πε­ρι­στα­τι­κό βια­σμού νο­ση­λευό­με­νης μέ­σα στο Δαφ­νί α­πό νο­ση­λευ­τή, ο ο­ποίος συ­νε­λή­φθη ε­πει­δή η α­σθε­νής εί­χε οι­κο­γέ­νεια να τη στη­ρί­ξει. Η βαρ­βα­ρό­τη­τα της ι­δρυ­μα­τι­κής τα­κτι­κής, α­πο­τε­λέ­σμα­τα της ο­ποίας εί­ναι τα πα­ρα­πά­νω, μάλ­λον παίρ­νει πο­λύ με­γα­λύ­τε­ρες δια­στά­σεις εν μέ­σω μνη­μο­νίου και κα­τα­σταλ­τι­κής νοο­τρο­πίας» κα­τα­λή­γει ο ψυ­χία­τρος και διευ­θυ­ντής του Ψυ­χια­τρι­κού Τμή­μα­τος στο Δαφ­νί.

* 63 φορείς υπηρεσιών ψυχικής υγείας  δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στις λειτουργικές τους ανάγκες
*  Ένας στους τρεις ασθενείς είναι ανασφάλιστος
*  Ψυχικά ασθενείς δεν εμπιστεύονται τα γενόσημα και τα κόβουν
*  Ιδρύματα όπως το Δαφνί και το Δρομοκαΐτειο βρίσκονται κάτω από τα όρια ασφαλούς λειτουργίας
*  Πάνω από 2.500 εργαζόμενοι στην ψυχική υγεία πανελλαδικά έχουν να πληρωθούν από 6 έως 9 μήνες

Ζωή Γεωρ­γού­λα

πηγή: www.epohi.gr

Τη δράση της Χρυσής Αυγής στα νοσοκομεία καταγγέλλει ο Φοιτητικός Σύλλογος Ιατρικής Πάτρας

«Καταγγέλλουμε τον βρώμικο ρόλο της Χρυσής Αυγής στα νοσοκομεία που θέλει να ρίξει το φταίξιμο στους μετανάστες για τη συνεχώς αυξανόμενη ανεργία στο χώρο της Υγείας.

Σοβαρότατη ευθύνη βαραίνει τον διοικητή του Νοσοκομείου του Ρίου Απόστολο Λέτσιο που όχι μόνο δέχθηκε συνάντηση με τα φασιστοειδή της Χρυσής Αυγής, αλλά μάλιστα τους διαβεβαίωσε για τις προσπάθειες της Διοίκησης για την πραγματοποίηση του αιτήματος. Ευθύνες βέβαια έχει και ο υπουργός Υγείας που συνεχίζει να αφήνει τη Χρυσή Αυγή να αλωνίζει μέσα στα νοσοκομεία.

Τόσο οι Έλληνες όσο και οι μετανάστες εργαζόμενοι και ασθενείς είναι θύματα της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής που εφαρμόζει η τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ και μετατρέπει την υγεία σε εμπόρευμα για λίγους. Οι ελλείψεις σε νοσηλευτικό προσωπικό οφείλονται ακριβώς σε αυτή την πολιτική που υποχρηματοδοτεί και υποβαθμίζει τη Δημόσια Υγεία.

Συμφέρον Ελλήνων και μεταναστών εργαζομένων είναι η πάλη για πρόσληψη μόνιμου ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, για την ένταξη και μονιμοποίηση στο Εθνικό Σύστημα Υγείας των αποκλειστικών νοσοκόμων».

Διοικητικό Συμβούλιο Φοιτητικού Συλλόγου Ιατρικής της Πάτρας

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ Σ.Φ.Ι.Γ. ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 18/2 ΣΤΙΣ 14:00 ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ Α' ΕΤΟΥΣ

Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου 2013 στις 17.00

Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου 2013 στις 17.00

Η Σενεγαλέζικη κοινότητα Ιωαννίνων καλεί σε πορεία για την δολοφονία του Babakar Ndiaye αλλά και του Saxtzat Loukman θύματα και οι δύο της φασιστικής βίας η οποία απλώνεται απ' άκρη σ' άκρη στην χώρα που διαμένουμε. Μετανάστες και ντόπιοι στεκόμαστε κόντρα στην αστυνομική και ρατσιστική βία

πηγη: 
http://www.kinimatorama.net

Εργαζόμενοι Νοσοκομείων: Η τρομοκρατία και ο φασισμός δεν θα περάσει

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Δημοσίων Νοσοκομείων (ΠΟΕΔΗΝ) με ανακοίνωσή της καταγγέλει την εισβολή της Χρυσής Αυγής στο Παναρκαδικό Νοσοκομείο, καλώντας παράλληλα τα σωματεία και τους εργαζομένους να υπερασπιστούν τη δημοκρατία και τους πολίτες στο χώρο των Νοσοκομείων και να ορθώσουν κίνημα αντίστασης και καταδίκης τέτοιων φαινομένων όπου ξαναπαρουσιαστούν.

Διαβάστε αναλυτικά την ανακοίνωση της ΠΟΕΔΗΝ:

"Η Ε.Ε. της ΠΟΕΔΗΝ καταγγέλλει την εισβολή «μπράβων» της Χρυσής Αυγής στο Νοσοκομείο Τρίπολης, οι οποίοι με απειλές και εκφοβισμό ζητούσαν από τους εργαζόμενους νομιμοποιητικά έγγραφα.

Η απρόκλητη αυτή εισβολή (η οποία βρήκε απρόσμενη υποστήριξη από την Διοικήτρια του Νοσοκομείου) επιβεβαίωσε για άλλη μία φορά τις πολιτικές που εκφράζει το φασιστικό αυτό κόμμα.

Τρομοκρατία και βία απέναντι σε όσους δεν είναι αρεστοί σ' αυτούς και στις φασιστικές ιδέες που εκφράζουν και η αγωνιώδη προσπάθειά τους να αποκτήσουν το «θεσμικό ρόλο προστάτη».

Η απάντηση απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα, που πιθανόν θα κλιμακωθούν στο επόμενο διάστημα, θα πρέπει να είναι μόνο μία.

Υπεράσπιση του Δημοκρατικού Δικαιώματος της εργασίας και της παροχής Δημόσιας Δωρεάν Υγείας για όλους ανεξαρτήτως χρώματος ή φυλής.

Καλούμε τα Σωματεία και τους Εργαζόμενους να υπερασπιστούν τη Δημοκρατία και τους Πολίτες στο χώρο των Νοσοκομείων και να ορθώσουν κίνημα αντίστασης και καταδίκης τέτοιων φαινομένων όπου ξαναπαρουσιαστούν.

Δηλώνουμε δε ότι θα βρουν απέναντί τους όλους τους εργαζόμενους με δυναμικές κινητοποιήσεις σε όσους θα προσπαθήσουν να ασκήσουν ξανά τέτοιες παρεμβάσεις.

Η τρομοκρατία και ο φασισμός δεν θα περάσει".

ΠΗΓΗ: http://alterthess.gr

συμβαίνει τώρα

Είχα ακούσει κάποτε μια ιστορία ενός τύπου που είχε εξάρτηση από τον τζόγο και για να έχει λεφτά να συνεχίζει, έκανε ληστείες. Μέχρι που τον έπιασαν μετά από μια ένοπλη ληστεία σε τράπεζα. Καταδικάστηκε για τρείς-τέσσερις ληστείες και μπήκε φυλακή. Έμεινε εκεί καμιά πενταετία και εδώ και κάποια χρόνια είναι ελεύθερος. Δεν είδες ποτέ φωτογραφία του, μάλλον δεν άκουσες ποτέ και τίποτα γι’ αυτόν.

Έπιασαν τέσσερα παιδιά από 20 ως 25 για ληστεία τράπεζας στην Κοζάνη. Τους έδωσαν τόσο ξύλο που τους παραμόρφωσαν και μετά έβγαλαν τις φωτογραφίες τους στο σάιτ της αστυνομίας. Οι φωτογραφίες τους και τα ονόματα τους φιγουράρουν στα δελτία ειδήσεων και σε όλες τις σελίδες στο ίντερνετ. Το θέμα δεν είναι η ληστεία, το θέμα είναι πως είναι αναρχικοί. Στην εποχή του Δένδια, του Σαμαρά και του Φαήλου Κρανιδιώτη οι αναρχικοί είναι ο εχθρός. Το έλεγαν στην προεκλογική τους εκστρατεία, το κάνουν πράξη εδώ και μήνες.

Ζούμε στη χώρα που οι άνθρωποι τρώνε ξύλο και διαπομπεύονται από την αστυνομία για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Ζούμε στη χώρα που η αστυνομία δένει πισθάγκωνα 20χρονα, τους φοράει κουκούλα και τους βαράει για ώρες. Ζούμε στη χώρα που δημοσιεύονται φωτογραφίες με πρησμένα και μελανιασμένα μάτια από το ξύλο της αστυνομίας. Ζούμε στη χώρα που η αστυνομία επεξεργάζεται τις φωτογραφίες με τα μελανιασμένα από το ξύλο πρόσωπα, για να μπορούν να αναγνωρίζονται, λέει ο Υπουργός της Προστασίας του πολίτη στα δελτία ειδήσεων.

Ζούμε στη χώρα που ο δημοσιογράφος δηλώνει ανοιχτά πως αυτοί που ληστεύουν με καλάσνικοφ χρήζουν σφαλιάρων. Ζούμε στη χώρα που οι βασανισμοί αμφισβητούνται ή επικροτούνται. Ζούμε στη χώρα που η αστυνομία πολεμάει τους αναρχικούς και όχι τους φασίστες. Ζούμε στη χώρα που αυτοί που ληστεύουν είναι χειρότεροι από αυτούς που σφάζουν και βασανίζουν. Ζούμε στη χώρα που ο φούρναρης της Σαλαμίνας εκτελεί το έργο της αστυνομίας. Ζούμε στη χώρα των ελεύθερων βασανιστών. Ζούμε στη χώρα που επιβαρυντικό στοιχείο είναι να είσαι φίλος με τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και όχι συνάδελφος του Κορκονέα.

Ζούμε στη χώρα που δεν την πληρώνει ποτέ αυτός που φταίει αλλά αυτός που αποφάσισαν. Ζούμε στη χώρα που τα ατομικά και ανθρώπινα δικαιώματα καταπατούνται καθημερινά χωρίς κανένας από τους υπαίτιους να την πληρώνει. Ζούμε στη χώρα που οι γονείς παιδιών ίδιας ηλικίας με αυτά που βασανίστηκαν, επικροτούν τη δράση της αστυνομίας.

Δεν έχουμε χούντα γράφουν και ξαναγράφουν. Τσαντίζονται όταν χρησιμοποιείς τη λέξη, εμείς είμαστε ευρωπαίοι, εμείς μιλάμε για ανάπτυξη και έχουμε ευρώ. Δεν είμαστε φασίστες, δεν είναι νεοναζί. Στη χώρα του ήλιου και της θάλασσας είναι όλα μεμονωμένα περιστατικά. Καταδικάζουμε τη βία από όπου κι αν προέρχεται εκτός της αστυνομίας. Βία είναι μόνο αυτή των κουκουλοφόρων στις διαδηλώσεις και των αναρχικών στις καταλήψεις. Τα υπόλοιπα είναι απλά το αναγκαστικό έργο της αστυνομίας προκειμένου να διατηρήσει την τάξη και να πολεμήσει την ανομία.

Δεν τη θέλω τη χώρα σας, δε σας θέλω για συνανθρώπους μου, δεν ανήκω πουθενά και σε καμία χώρα που άνθρωποι βασανίζονται για αυτά που πιστεύουν, δεν ανήκω πουθενά και σε καμία χώρα που άνθρωποι βασανίζονται. Μας σπρώχνουν ολοκληρωτικά στην πόλωση, μας χωρίζουν, θέλουν να σφαχτούμε μεταξύ μας για να μπορέσουν να πουλήσουν τις παραλίες σας πιο φτηνά στο Κατάρ. Δε νοιάζονται για σας, τα παιδιά σας, τους γονείς σας. Αν έχει ξεμείνει έστω και ένα δείγμα αξιοπρέπειας και σεβασμού προς την ανθρώπινη ζωή τότε οφείλεις να αντισταθείς σε αυτό που συμβαίνει γύρω σου. Δε συμβαίνει μακριά σου, δεν συμβαίνει αλλού. Συμβαίνει εδώ, τώρα και έχει ως στόχο εσένα. Εσένα. Θυμώνεις ή έχεις συνηθίσει; 

ΠΗΓΗ: http://mpananas.wordpress.com/