Οι δομές ψυχικής υγείας και το «ελαστικό» κοινωνικό κράτος

              του Πάνου Παπαδόπουλου

Στην ψυχική υγεία, πολλοί εργαζόμενοι είναι απλήρωτοι εδώ και έξι μήνες. Τι πιο αναμενόμενο, εν μέσω κρίσης; Ωστόσο, η κρίση στην ψυχική υγεία έχει αρχίσει από το 2005. Πώς συνέβη αυτό;

Στο δημόσιο και δωρεάν σύστημα ψυχικής υγείας περιλαμβάνονται 65 περίπου ΜΚΟ (ΝΠΙΔ μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, σωματεία ή αστικές εταιρείες) που αναπτύσσουν περίπου 220 μονάδες ψυχικής υγείας, κυρίως οικοτροφεία και ξενώνες αποασυλοποίησης, αλλά και μια σειρά άλλων υπηρεσιών: κέντρα ημέρας, κινητές μονάδες κλπ. Διαθέτουν δηλαδή περίπου το 50% των «κρεβατιών» σε μονάδες αποασυλοποίησης και συνολικά περίπου το 30% του συνόλου των μονάδων ψυχικής υγείας.

Η επίσημη αιτιολογία για την τόσο μεγάλη ανάπτυξη του λεγόμενου «τρίτου τομέα» στην ψυχική υγεία ήταν η δυνατότητά του να απορροφά γρήγορα και χωρίς πολλές «γραφειοκρατικές διαδικασίες» (π.χ. ΑΣΕΠ) τα κονδύλια της Ε.Ε. Υπάρχουν όμως και άλλοι δύο, ανομολόγητοι, λόγοι. Ο πρώτος είναι ένα ιδιότυπο πελατειακό κράτος: εκτός από κάποιους καθηγητές ψυχιατρικής και λίγες γνωστές ΜΚΟ που ενεπλάκησαν στο εγχείρημα, οι περισσότεροι φορείς δημιουργήθηκαν ad hoc, από σχετικούς και άσχετους, με την αξιοποίηση «πολιτικών επαφών». Ο δεύτερος και σημαντικότερος λόγος είναι η στρατηγική επιλογή του νεοφιλελεύθερου κράτους, ήδη προ της κρίσης, για «ελαστικοποίηση» του κοινωνικού κράτους.

Ο νεοφιλελευθερισμός, ως γνωστόν, δεν συμπαθεί τις υπηρεσίες του κοινωνικού κράτους. Είτε το θεωρεί «βαρίδι» για την «ανάπτυξη» και προσπαθεί να περιορίσει τα έξοδά του, είτε, στην πιο ακραία εκδοχή του, πιστεύει ακράδαντα στον κοινωνικό δαρβινισμό, θεωρώντας «περιττά σώματα» όλους τους «μη κανονικούς». Ειδικά οι σταθερές δομές του κοινωνικού κράτους υπήρξαν μόνιμος αντίπαλος της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης, συν τοις άλλοις διότι εκεί πολλές φορές υπήρχαν και τα πιο μαχητικά στοιχεία του συνδικαλιστικού κινήματος, η καθυπόταξη του οποίου είναι βασικός στόχος της.

Στην πιο σκληρή εκδοχή του, το κοινωνικό κράτος του νεοφιλελευθερισμού ιδιωτικοποιείται πλήρως, και οι παροχές σε είδος αντικαθίστανται στην καλύτερη περίπτωση από κουπόνια, με τα οποία ο δικαιούχος μπορεί να «ψωνίσει» υπηρεσίες από τον ιδιωτικό τομέα. Στο ελαστικοποιημένο κοινωνικό κράτος υπάρχουν ακόμα χρηματοδοτούμενες υπηρεσίες, μόνο που δεν ανήκουν στο κράτος αλλά σε «μικτά σχήματα» (μη αμιγώς κρατικά, αλλά όχι αναγκαστικά κερδοσκοπικά), και η χρηματοδότησή τους είναι ελαστική: δεν είναι σταθερή, εξαρτάται από την «απόδοση» ειδικών πόρων, είναι διαπραγματεύσιμη, και ως προς το ύψος και ως προς τη διάρκεια. Ελαστικά είναι και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Η μονιμότητα προφανώς δεν ισχύει, συνήθως δεν υπάρχουν συλλογικές συμβάσεις, ενώ, αντίθετα, οι εργοδότες διαθέτουν όλα τα πλεονεκτήματα του εργατικού δικαίου (λ.χ. απόλυτο διευθυντικό δικαίωμα). Ένα κοινωνικό κράτος επισφαλές και «λάιτ», με εργαζόμενους κακοπληρωμένους, μη συνδικαλισμένους και φοβισμένους, και με «ενδιάμεσες» διοικήσεις φορέων που σε πολλές περιπτώσεις συμπεριφέρονταν σαν τους πιο σκληρούς εργοδότες.

Επομένως, η κακοδαιμονία του συστήματος ψυχικής υγείας είναι μέρος μιας συνολικότερης στρατηγικής κατεδάφισης του κοινωνικού κράτους και απόδοσης των πιο κερδοφόρων κομματιών του σε πάσης φύσεως ιδιωτικά συμφέροντα. Ακόμα και αν οι ΜΚΟ ψυχικής υγείας δεν είναι ο ορισμός αυτού που θα λέγαμε ιδιωτικό συμφέρον, σίγουρα ένα σύστημα ψυχικής υγείας βασισμένο σε ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και λογικές θα τείνει σταθερά, και ανεξάρτητα από προθέσεις, να «ολοκληρωθεί» σε πιο καθαρές μορφές του νεοφιλελεύθερου ιδεότυπου, όπου θα εντείνεται, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, η εκμετάλλευση της εργασίας και η διαχειριστική λογική αντιμετώπισης της ασθένειας και του ανθρώπινου πόνου.

Γίνεται σαφές λοιπόν ότι η τύχη των μονάδων είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ανατροπή των πολιτικών της λιτότητας. Δεν πρόκειται να υπάρξει οριστική λύση, αν δεν υπάρξει μια στρατηγική απεμπλοκής από τα Μνημόνια και τις πολιτικές διάλυσης του κοινωνικού κράτους. Σ’ αυτό το πλαίσιο, είναι προφανές ότι το αίτημα για την ένταξη των μονάδων αυτών στο Εθνικό Σύστημα Υγείας είναι απολύτως έγκυρο. Δεν μπορούν να υπάρχουν υπηρεσίες δυο ταχυτήτων, ούτε εργαζόμενοι που να κάνουν την ίδια δουλειά με λιγότερα δικαιώματα, μέσα σε ένα ενιαίο σύστημα. Αλλά και ο ρόλος των ΜΚΟ δεν είναι η παροχή υπηρεσιών προς το κράτος, ακόμα και αν η σχέση δεν είναι πελατειακή.

Βέβαια, οι όροι και οι προϋποθέσεις με τις οποίες θα ενταχθούν αυτές οι υπηρεσίες στο δημόσιο είναι κάτι που διασταυρώνεται με τη γενικότερη συζήτηση για τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, του ΕΣΥ αλλά και των δημόσιων υπηρεσιών γενικότερα — κάτι που βέβαια εκφεύγει των ορίων του άρθρου. Η προάσπιση του δημόσιου χαρακτήρα των υπηρεσιών κοινωνικής φροντίδας δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ούτε ως ταύτιση με το απαράδεκτο καθεστώς ευνοιοκρατίας, κομματισμού και διαφθοράς που μας κληροδότησαν οι κυβερνήσεις του πάλαι ποτέ δικομματισμού, ούτε ως αναπαραγωγή συντεχνιακών λογικών «βολέματος» στο δημόσιο. Αντίθετα, είναι ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος αν πραγματικά πιστέουμε στα συλλογικά αγαθά, αν θέλουμε ένα ενιαίο και ποιοτικό Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Επειδή όμως δεν είναι παραγωγικό να παραπέμπουμε τις λύσεις σε ένα απροσδιόριστο μέλλον, υπάρχουν άμεσα μέτρα που, αύριο κιόλας, μπορούν να αλλάξουν την εικόνα.

Πρώτα και κύρια, η πλήρης χρηματοδότηση των πραγματικών αναγκών. Δυστυχώς, κοινωνικό κράτος μόνο με «θεσμικές παρεμβάσεις» και «διοικητικές αναδιαρθρώσεις» δεν γίνεται. Χρειάζεται και χρήμα. Μόνο οι απολογητές του νεοφιλελευθερισμού ισχυρίζονται ότι μπορούν να λειτουργήσουν τις δομές του κοινωνικού κράτους χωρίς χρήμα. 

Δεύτερον, συλλογική σύμβαση με αξιοπρεπείς απολαβές και εξασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Στους όρους πρέπει να συμπεριληφθεί απαραίτητα και η απαγόρευση απολύσεων με μονομερή απόφαση, καθώς το προηγούμενο διάστημα έγινε μεγάλη κατάχρηση για λόγους άσχετους με την ποιοτική λειτουργία των μονάδων. 

Τρίτον, ενίσχυση των θεσμών διαφάνειας και λογοδοσίας. Είναι ασφαλώς άδικο να καταλογίζουμε στον τομέα της ψυχικής υγείας αμαρτίες ενός ολόκληρου κράτους, τα προβλήματα όμως υπάρχουν και δεν μπορούμε να τα κρύβουμε.

Τέλος, πρέπει να ενισχυθεί θεσμικά η δυνατότητα αυτοδιαχείρισης των μονάδων από τους εργαζόμενους. Να δοθεί δηλαδή η δυνατότητα, αλλά και η ευκαιρία και τα κίνητρα, ώστε οι εργαζόμενοι να αναλάβουν οι ίδιοι συλλογικά τη διαχείριση των μονάδων που εργάζονται. Αυτό δεν είναι μια διαχειριστική επιλογή μπροστά στην κρίση· είναι οραματικό στοιχείο μιας αριστερής οπτικής για την οργάνωση της εργασίας και της κοινωνίας εν γένει. Είναι ώρα να μη μιλάμε μόνο για όλα αυτά, αλλά να τα δούμε στην πράξη.

Ο Πάνος Παπαδόπουλος είναι νομικός, επιστημονικός συνεργάτης της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ

ΠΗΓΗ: http://enthemata.wordpress.com/

Πρόβα «απαρτχάιντ» ετοιμάζει η κυβέρνηση στα δημόσια μαιευτήρια

των Μαρία Λούκα και Σίσσυ Βωβού

Εν κρυπτώ και με διαδικασίες εξπρές η μνημονιακή κυβέρνηση κλιμακώνει τις ρατσιστικές πολιτικές στη δημόσια υγεία. Πρόσφατα δεχτήκαμε καταγγελία ότι σε μεγάλο δημόσιο μαιευτήριο, ζητούν από μετανάστριες διπλάσια ποσά απ’ αυτά που υποχρεούνται να καταβάλλουν ελληνίδες ανασφάλιστες γυναίκες.  Μετά από σχετική διερεύνηση του ζητήματος διαπιστώσαμε ότι με απόφαση που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσης, ΦΕΚ Β 3096 23-11-2012, τίθεται σε ισχύ Κοινή Υπουργική Απόφαση που τροποποιεί τους όρους για τα Κλειστά Ενοποιημένα Νοσήλια και το Ημερήσιο Νοσήλιο στο ΕΣΥ και συγκεκριμένα διπλασιάζει το κόστος παροχής ιατροφαρμακευτικής υποστήριξης για μετανάστες χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα ή ασφαλιστική κάλυψη.

Με βάση αυτά τα δεδομένα, το κόστος στα δημόσια μαιευτήρια για μετανάστριες χωρίς χαρτιά διαμορφώνεται σε 1264 ευρώ για φυσιολογικό τοκετό για 3 ημέρες, 2090 ευρώ για καισαρική τομή και 165 ευρώ για κάθε επιπρόσθετη μέρα. Από τη μέρα δημοσίευσης της απόφασης οι διοικήσεις των δημόσιων μαιευτηρίων κλήθηκαν να υπακούσουν σ’ αυτήν. Και προφανώς η συγκεκριμένη ρύθμιση δε θα αφορά μόνο τις γυναίκες μετανάστριες χωρίς χαρτιά στα δημόσια μαιευτήρια αλλά θα γενικευτεί στο σύνολο του μεταναστευτικού και προσφυγικού πληθυσμού που δε διαθέτει τα απαραίτητα έγγραφα για ολόκληρο το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Η ρατσιστικής και απάνθρωπης έμπνευσης απόφαση φέρει την υπογραφή του Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών Χρήστου Σταικούρα, του Υπουργού Εργασίας Γιάννης Βρούτση και του Υπουργού Υγείας Ανδρέα Λυκουρέντζου.

Το ύψος των νοσήλιων τόσο για τις μετανάστριες, όσο και για τις ανασφάλιστες ελληνίδες ήταν ούτως η άλλως δυσβάσταχτο και τώρα γίνεται ανυπόφορο. Είναι σαφές ότι οι μετανάστριες αδυνατούν να καταβάλλουν αυτά τα υπέρογκα ποσά, στο βαθμό που αποτελούν τα πιο ευάλωτα τμήματα του πληθυσμού και πλήττονται ιδιαίτερα από τις μνημονιακές και αντιμεταναστευτικές πολιτικές. Μάλιστα, έχουμε υπόψη μας και περιστατικό γυναίκας που βρισκόταν νόμιμα στη χώρα με τουριστική βίζα και γέννησε πρόωρα με καισαρική τομή και της ζητήθηκε να πληρώσει σύμφωνα με τη νέα ρύθμιση. Με δεδομένο ότι το βρέφος θα χρειαστεί πολυήμερη παραμονή στο νοσοκομείο το κόστος αγγίζει τις 8000 ευρώ. Μ’ αυτές τις πρακτικές εξωθούνται επί της ουσίας εκτός του συστήματος Δημόσιας Υγείας, καταδικάζονται στην εξαθλίωση και η ζωή τους εκτίθεται σε κίνδυνο. Η ίδια η κυβέρνηση τις εγκλωβίζει στην παρανομία με πολιτικές μηδενικής χορήγησης ασύλου και νομιμοποιητικών εγγράφων, τις παγιδεύει στο σύγχρονο δουλεμπόριο και τώρα τις αποκόπτει από την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, διαγκωνιζόμενη το ακροδεξιό παραλήρημα της Χρυσής Αυγής. Είναι χρέος του εργατικού κινήματος και της αριστεράς να υπερασπιστούν τα δικαιώματα των μεταναστριών, ως αναπόσπαστο τμήμα του ρεύματος κοινωνικής χειραφέτησης. Θα αγωνιστούμε για την απόσυρση τόσο της συγκεκριμένης απόφασης, όσο και κάθε άλλης ρύθμισης που ακυρώνει το χαρακτήρα της δημόσιας υγείας. Καλούμε τα σωματεία των υγειονομικών να σταθούν στο πλευρό μας και να μην υπακούσουν σε ξενοφοβικά κελεύσματα που διακρίνουν και κοστολογούν τις ανθρώπινες ζωές.

ΠΗΓΗ: http://www.fylosykis.gr

48ωρη πανιατρική απεργία στις 19 & 20 Δεκεμβρίου

Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών (ΙΣΑ) καλεί τα μέλη του στην πανιατρική απεργία 19 και 20 Δεκεμβρίου και σε αποχή από τα ιατρικά τους καθήκοντα, στο πλαίσιο της 24ωρης Πανελλαδικής απεργιακής κινητοποίησης που προκήρυξε η ΑΔΕΔΥ. Την Πέμπτη 20 Δεκεμβρίου και ώρα 12:00 ο ΙΣΑ καλεί όλους τους ιατρικούς συλλόγους και κλαδικούς φορείς, καθώς και όλους τους φορείς παρόχων και χρηστών υγείας σε μία ΠΑΝΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ, που θα πραγματοποιηθεί στα γραφεία του ΙΣΑ, Σεβαστουπόλεως 113, 3ος όροφος.

Κύρια θέματα της Συνέντευξης Τύπου, όπως επισημαίνεται σε σχετική ανακοίνωση του ΙΣΑ, είναι «αφενός η αποπληρωμή των δεδουλευμένων των λειτουργών και των παρόχων υγείας, η διεκδίκηση και η οριστική επίλυση στην κατοχύρωση των οφειλών πριν αυτές παραγραφούν και αφετέρου η οριστικοποίηση ενός πλαισίου του συστήματος υγείας που δε θα αφήνει τους ασθενείς να πεθαίνουν αβοήθητοι στο δρόμο και θα εξασφαλίζει μια ισότιμη στοιχειώδη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που θα διατηρεί ασφαλισμένους και ανασφάλιστους στη ζωή».

Όπως σημειώνει ο ΙΣΑ, «δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια αδράνειας και εφησυχασμού για την πλήρη κατάρρευση του Εθνικού Συστήματος Υγείας και την εξόντωση των γιατρών της Χώρας μας», καταλήγοντας: «Απευθύνουμε έκκληση ώστε να αποφέρει καρπούς η κινητοποίηση».

ΠΗΓΗ: http://www.alterthess.gr

«ΠΑΣΠ και ΔΑΠ έμπαιναν στα μεταπτυχιακά»

Συνεχίζεται η πολύκροτη δίκη στο Ρέθυμνο. Αποκαλυπτικές καταθέσεις δικαιώνουν τον Στ. Αλεξανδρόπουλο

Με μαρτυρίες – φωτιά για το κλίμα συναλλαγής μεταξύ φοιτητών και καθηγητών στο πανεπιστήμιο Κρήτης συνεχίστηκε στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ρεθύμνου η δίκη του πρώην πρύτανη του Πανεπιστημίου Κρήτης Γιάννη Παλήκαρη και ακόμα τριών καθηγητών για την υπόθεση Αλεξανδρόπουλου. 

Ο αείμνηστος καθηγητής είχε καταγγείλει παρατυπίες στην επιλογή φοιτητών για μεταπτυχιακό πρόγραμμα της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών το 2005 και για το λόγο αυτό είχε παραπεμφθεί στο Πειθαρχικό του Πανεπιστημίου. Λίγες ώρες μετά την παραπομπή του πέθανε από ανακοπή στο γραφείο του στην Πανεπιστημιούπολη Ρεθύμνου.

Βερναρδάκης: Όργιο συναλλαγής

Για όργιο συναλλαγής στο πανεπιστήμιο έκανε λόγο στην κατάθεσή του την εβδομάδα που πέρασε ο επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ και συνάδελφος τότε του Αλεξανδρόπουλου, Χριστόφορος Βερναρδάκης. Απαντώντας σε ερωτήσεις της πολιτικής αγωγής μίλησε για δίκτυο συναλλαγής που είχε στηθεί στο πανεπιστήμιο όταν ακόμα οι εκλογές για την ανάδειξη των καθηγητών σε υψηλότερες βαθμίδες γίνονταν και με τη συμμετοχή των φοιτητών. 

Ο κ. Βερναρδάκης μίλησε για στενές σχέσεις των κατηγορουμένων καθηγητών Κοτρόγιαννου και Λάβδα με την ΠΑΣΠ και τη ΔΑΠ αντίστοιχα, που οδήγησε σε αποκλεισμούς άξιων φοιτητών από τα μεταπτυχιακά προκειμένου να προωθηθούν άλλοι «αρεστοί» φοιτητές, προερχόμενοι από τις συγκεκριμένες παρατάξεις. 

Όπως τόνισε ο κ. Βερναρδάκης, από την πλευρά των κατηγορούμενων καθηγητών του είχε τονιστεί με νόημα πως κόπηκαν τρεις συγκεκριμένοι φοιτητές από το μεταπτυχιακό πρόγραμμα όχι επειδή δεν ήταν άξιοι, αλλά «για να σταλεί ένα μήνυμα». 

Σχετικά με την επίμαχη λίστα της αναλυτική μοριοδότησης την οποία ζητούσε επίμονα ο Αλεξανδρόπουλος προσπαθώντας να υπερασπιστεί τους αποκλεισμένους φοιτητές, ο κ. Βερναρδάκης είπε πως αυτή δεν του δόθηκε ποτέ καθώς συνεχώς άλλαζε προκειμένου να «εκλογικευτεί», δηλαδή τα κριτήρια να ταιριάζουν με τις επιλογές φοιτητών από τους καθηγητές.

Νικολακόπουλος: Παράτυπη η παραπομπή 

Επιβαρυντική για τον πρώην πρύτανη ήταν και η κατάθεση του καθηγητή στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του ΕΚΠΑ Ηλία Νικολακόπουλου, ο οποίος χαρακτήρισε παράτυπη και στα όρια της νομιμότητας την παραπομπή του Στέλιου Αλεξανδρόπουλου στο πειθαρχικό. Η παραπομπή του έγινε εκδικητικά και με τη συμπεριφορά του να βαπτίζεται ως «βαρέως απάδουσα των θεσμών του πανεπιστημίου», κατηγορία που αποδίδεται συνήθως σε καθηγητές υπόλογους για περιπτώσεις εκτεταμένης λογοκλοπής, ή όταν δεν πληρούν τα διδακτικά καθήκοντά τους, είπε ο κ. Νικολακόπουλος, τονίζοντας πως η μάχη του Αλεξανδρόπουλου για την αποκάλυψη της αλήθειας δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί από τέτοιους όρους. 

Όπως είπε, ο ίδιος είχε συμβουλέψει τον Αλεξανδρόπουλο να μην εμφανιστεί καν να καταθέσει στο Πειθαρχικό για να μη νομιμοποιήσει με την παρουσία του μια καταφανώς παράτυπη διαδικασία. Ακόμα περισσότερο ο κ. Νικολακόπουλος καταδίκασε την όλη πρακτική που ακολουθήθηκε από την τότε ηγεσία του πανεπιστημίου εις βάρος του Αλεξανδρόπουλου, καθώς σε κανένα στάδιο της διαδικασίας ο άτυχος καθηγητής δεν κλήθηκε για να καταθέσει την άποψή του. Στην ουσία καταδικάστηκε χωρίς καν δικαίωμα απολογίας είπε ο κ. Νικολακόπουλος. 

Από το βήμα του μάρτυρα είχε περάσει τις προηγούμενες ημέρες και ο πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης Γιώργος Γραμματικάκης, ο οποίος τόνισε πως πράγματι είχαν βρεθεί φοιτητές που είχαν ευνοηθεί και οι οποίοι είχαν και τη συνδικαλιστική ιδιότητα. Ιδιαίτερα επικριτικός ήταν μάλιστα σε ό,τι αφορά την παραπομπή του Αλεξανδρόπουλου στο πειθαρχικό. «Οι αντιδράσεις της πρυτανείας ήταν αψυχολόγητες. Ήταν επιθετικές, ενώ θα έπρεπε να υπάρξει καταλαγή στο Πανεπιστήμιο. Μετά την παραπομπή του Αλεξανδρόπουλου, επειδή ένιωσα έκπληξη, επικοινώνησα με δυο αντιπρυτάνεις για να ρωτήσω τι έγινε, αλλά δεν γνώριζαν τίποτα. Μόνο ο στενός κύκλος του πρύτανη γνώριζε» είπε επί λέξει ο κ. Γραμματικάκης.

Κλίμα τρομοκρατίας

Η δίκη για την υπόθεση Αλεξανδρόπουλου πραγματοποιείται μετά από συνεχείς αναβολές σε κλίμα ιδιαίτερα φορτισμένο. Γι’ αυτό έχουν φροντίσει κυρίως οι συνήγοροι των κατηγορουμένων δημιουργώντας καθημερινά ζήτημα ως προς τη φύλαξη της αίθουσας. 

Ο συνήγορος του καθηγητή Λάβδα, Στέλιος Γεωργίου, ζήτησε τον εξονυχιστικό έλεγχο όλων όσοι εισέρχονται στην αίθουσα υποστηρίζοντας ότι σε φοιτητές που εισήλθαν στην αρχή της δίκης είχαν βρεθεί σάπια φρούτα τα οποία προορίζονταν προς… εκσφενδονισμό. Πλέον, οι παριστάμενοι στο ακροατήριο υφίστανται καθημερινά σωματική έρευνα.

Το κλίμα τρομοκρατίας καταγγέλλει η Πρωτοβουλία Ενημέρωσης και Δράσης για την υπόθεση Αλεξανδρόπουλου, η οποία έχει συσταθεί από πρώην φοιτητές αλλά και πολίτες στο Ρέθυμνο. Η Πρωτοβουλία καταγγέλλει τα κρούσματα συναλλαγής φοιτητών-καθηγητών αλλά τονίζει πως το πανεπιστήμιο θα έπρεπε να έχει τα μέσα και τους μηχανισμούς να απομονώνει και να καταδικάζει τέτοιες συμπεριφορές.

Μάριος Διονέλλης

Πηγή: δρόμος

Και τι δεν ήταν - ''Μιλώντας για το Δεκέμβρη του 2008''

Τέσσερα χρόνια μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, στις 6 Δεκεμβρίου του 2008, και την κοινωνική εξέγερση που ακολούθησε, η σκηνοθετική ομάδα "Χάι Λάιφ" (http://highlifemovies.wordpress.com/) αναζητά απαντήσεις στο ερώτημα "τι ήταν τελικά ο Δεκέμβρης του 2008". Μια παραγωγή του Pathfinder.gr.

Τρεις οροθετικές φυλακισμένες μιλούν για τη διαπόμπευσή τους

της Σίσσυς Βωβού

Έχουμε πει και κάνει πολλά για την αποφυλάκιση των οροθετικών γυναικών, για την νομική τους στήριξη και για την ικανοποίηση άλλων αναγκών τους, στο πλαίσιο της «Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στις διωκόμενες οροθετικές», από τις αρχές Μαίου έως σήμερα. Έχουμε βγάλει δελτία τύπου και έχουμε γράψει άρθρα, έχουμε δώσει συνεντεύξεις για να δημοσιοποιήσουμε και να καταγγείλουμε αυτό το σκάνδαλο, έχουμε οργανώσει δύο δημόσιες μαζικές διαμαρτυρίες. Ήδη παραμένουν 12 από τις αρχικές 27 κρατούμενες, και θα αγωνιστούμε μέχρι να βγει και η τελευταία και μέχρι να καταδικαστούν οι πολιτικά υπεύθυνοι για την βαρύτατη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αυτών των γυναικών.

Απ’ όλα τα κακουργήματα εναντίον τους, ένα είναι το χειρότερο. Η διαπόμπευσή τους. Σήμερα δημοσιεύουμε προσωπικές μαρτυρίες τριών από τις φυλακισμένες, για την επίδραση της διαπόμπευσης στη ζωή τους. Δυστυχώς, είναι τραγικές.

Χριστίνα

Είμαι χρήστρια 20 χρόνια. Είμαι 34 χρονών και πίνω από τα 14 μου. Ενώ όμως είμουνα μέσα στη χρήση μπορούσα να περπατάω και να μη νιώθω άσχημα ανάμεσα στον κόσμο. Με πήρανε για μια απλή εξακρίβωση στοιχείων. Από την κλούβα με οδηγήσανε σε ένα υπόγειο όπου μου κάνανε τεστ αίματος χωρίς τη θέληση μου. Με βρήκανε θετική. Δημοσίευσαν το όνομα μου και τη φωτογραφία μου παντού, στην τηλεόραση, στο internet, όπου ήταν δυνατό. Είμαι από μια μικρή επαρχιακή πόλη, τη φωτογραφία μου έδειξαν και όλα τα τοπικά κανάλια, με είδαν σε κάθε σπίτι, τώρα όποια πέτρα και να σηκώσεις ξέρουνε για μένα. Αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα για την οικογένεια μου. Είμαι από πολύτεκνη οικογένεια. Ο αδερφός μου ήταν φαντάρος εκείνη την περίοδο. Μπήκε στο internet να μιλήσει με την μικρότερη αδερφή μου και είδε το πρόσωπο μου παντού. Δεν ξέρω πραγματικά πως να αντιμετωπίσω τους δικούς μου και τους γνωστούς μου, πως να αντικρύσω τον κοινωνικό, οικογενειακό και φιλικό μου περίγυρο. Όλα έγιναν από προεκλογικό συμφέρον. Πως μπορεί να πιστεύει κάποιος ότι μπορεί να είναι υπεύθυνες οι κοπέλες, και για τους άντρες που δεν υπολογίζουν τίποτα, ούτε τις ίδιες τις οικογένειες τους να μην λένε τίποτα. Θέλω να καταδικάσω το κράτος, το σύστημα, το ΚΕΕΛΠΝΟ που μας έκανε τεστ χωρίς τη θέληση μας, το Υπουργείο Υγείας, το Υπουργείο Δικαιοσύνης, το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, θεωρώ ότι δεν έχουν κάνει τα απαραίτητα. Από τη στιγμή που ξεκινήσανε κάτι τέτοιο θα πρέπει να το διορθώσουνε, να δώσουνε ευκαιρίες σε αυτά τα κορίτσια. Να δείξουν ενδιαφέρον και φροντίδα για τα άτομα που είναι χρήστες και είναι στο δρόμο.

Μαρία 

Πήγε το ΚΕΕΛΠΝΟ στο σχολείο της κόρης μου παράνομα και της έκανε εξετάσεις για μια εβδομάδα. Τελικά την έδιωξαν από το σχολείο. Τα προβλήματα που δημιούργησαν στην οικογένεια μου είναι τεράστια, τους δύο αδερφούς μου τους έδιωξαν από τις δουλειές τους και δεν βρίσκουν άλλη δουλειά. Εμένα με δείχνουν με το δάκτυλο. Φοβάμαι πως όταν βγω έξω θα με λιντσάρουν. Είμαι από μια μικρή πόλη, σαν χωριό, έχει γίνει μεγάλο σούσουρο και πραγματικά φοβάμαι να πάω να δω το παιδί μου. Από 8 χρονών είδε τη μάνα της σε όλες τις τηλεοράσεις. Της μίλησα στο τηλέφωνο και μου είπε πως δεν θέλει να έχει μία μαμά που είναι άρρωστη και πάει με πολλούς άντρες.

Χριστίνα 

Θέλω να πληρώσουν όσοι το έκαναν αυτό, γιατί δεν έχω μούτρα να αντικρύσω την οικογένεια μου και δεν μπορώ να αντικρύσω και το παιδί μου, παρόλο που είναι ακόμα πολύ μικρό και δεν καταλαβαίνει. Φαντάζομαι πόσα λένε για μένα στην πόλη μου. Βγάλανε τις φωτογραφίες μας παντού. Με αυτό τον τρόπο ξεφτίλισαν το γυναικείο φύλο, πρώτα μας ξεφτιλίσανε σαν γυναίκες και μετά σαν ανθρώπους. Ζητάω από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης να μην μας μεταχειρίζονται σαν αντικείμενα και ζώα, να μας βλέπουνε σαν ανθρώπους και μέσα αλλά και έξω από τη φυλακή.

Γιατί εξεγέρθηκαν οι μετανάστες στην Κομοτηνή

Τα γεγονότα εξιστορεί ο Μουσταφά Τσολάκ, μέλος της ΚΑΡ και της Αντιεθνικιστικής Κίνησης.

Το Σάββατο στις 10:30, μαζί με τον βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Ροδόπης Αϊχάν Καράγιουσουφ, επισκεφτήκαμε τη Σχολή Αστυφυλάκων Κομοτηνής, την οποία έχουν μετατρέψει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, για τους μετανάστες… οι οποίοι μια μέρα πριν (23/11) εξεγέρθηκαν και βάλανε φωτιά στις κοιτώνες που τους «φιλοξενούν»…

Όταν φτάσαμε στην είσοδο της σχολής, μας πήρε ένας αστυνομικός και μας πήγε στο χώρο που «φιλοξενούν» τους «παράνομους» μετανάστες, εξηγώντας μας «πως είχαν σκοπό ¨να την κάνουν¨, είχαν ετοιμάσει σκάλες και βάζοντας κουβέρτες πάνω στα συρματοπλέγματα θα έφευγαν»… και καθώς αντιληφθήκανε αυτοί το γεγονός, πήγαν να τα μαζέψουν… και εκείνη τη στιγμή βάλανε φωτιά…

Καθώς φτάσαμε στους διαλυμένους κοιτώνες, είδα την εικόνα των φυλακισμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Νταχάου ζωντανά… διότι είδα 500 μετανάστες έξω στο κρύο, να κάθονται ανά 5 άτομα σε ένα στρώμα σκεπασμένοι με μια λεπτή κουβέρτα (και είχαν περάσει όλη τη νύχτα έτσι)… ενώ κάποιοι απ’ αυτούς με παντόφλες και χωρίς κάλτσες κουβαλούσαν τα σπασμένα τζάμια και ξύλα…

Δεν μας επέτρεψαν να βγάλουμε φωτογραφίες…

Μιλήσαμε με δύο μετανάστες –ένας ήταν απ’ το Μπανγκλαντές και ο άλλος απ’ την Ακτή Ελεφαντοστού– και μας είπαν πως εξεγέρθηκαν διότι… κάποιοι απ’ τους αστυνομικούς εκεί τους συμπεριφέρονται απάνθρωπα, τους δέρνουν, τους ρίχνουν καυτό νερό, τους βρίζουν την ώρα που προσεύχονται, τους βάζουν να κάνουν μπάνιο με κρύο νερό, ανοίγουν της πόρτες της τουαλέτας και τους βγάζουν έξω.

Όταν ήρθε ο διοικητής της αστυνομίας Αν. Μακεδονίας-Θράκης, Γ. Σαλαμάγκας, μας είπε πως τα δωμάτια που μένουν «είναι μια χαρά» και το μόνο μέρος που διαλύθηκε είναι ο διάδρομος, ο οποίος «σε 3-4 μέρες θα είναι έτοιμο»… ενώ η εικόνα που είδαμε εμείς τον διαψεύδει, γιατί… ήταν όλα διαλυμένα/καμένα στο κτήριο, είχαν ξηλωθεί και τα καλώδια, δεν είχε ούτε φως στα κτήρια… και ήταν άκρως επικίνδυνο να κοιμηθούν οι άνθρωποι μέσα γιατί κινδύνευαν να πεθάνουν από ηλεκτροπληξία…

Ξύλο υπό την παρουσία βουλευτή

Καθώς έφυγε ο διοικητής λέγοντας πως «δεν υπάρχει άλλη λύση, το βράδυ θα κοιμηθούν μέσα» και συζητάγαμε με τους αστυνομικούς που μας έλεγαν το πόσο επικίνδυνη είναι η απόφαση αυτή, είδαμε ότι απέναντι κάποιοι αστυνομικοί δέρνουν μετανάστες με γκλομπ και μπουνιές και δένουν τα χέρια και τους μεταφέρουν στο διπλανό κτήριο (γιατί, άραγε;), φωνάξαμε να έρθει ο διοικητής και να μας δώσει εξήγηση για την κατάσταση αυτή, μας είπαν πως «ο κ. διοικητής έφυγε» – ενώ κρυβόταν εκεί.

Η τρικομματική κυβέρνηση του Σαμαρά, αποδείχτηκε πως πέρα από ανίκανη, είναι και επικίνδυνη για τη χώρα αυτη!

Στη χώρα δέχονται καθημερινά επιθέσεις οι μετανάστες, οι μειονότητες, οι ομοφυλόφιλοι, οι αριστεροί κλπ. Και καθώς περνάνε οι μέρες, αυξάνονται τα γεγονότα αυτά.

Με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών, γυρίσανε τη χώρα στο σκοτάδι του ναζισμού…

Για να μην καταπατηθεί κανένα ανθρώπινο δικαίωμα, για να ζήσουμε ελεύθεροι και για να έχει αξία η ανθρώπινη ζωή, η πρώτη μας δουλειά είναι να ρίξουμε τη κυβέρνηση αυτή… με απεργίες, διαδηλώσεις οργανωμένα «από τα κάτω»…

Να πέσει η κυβέρνηση, τώρα!

Μετά μας μένει να χτίσουμε απ’ την αρχή την χώρα που θέλουμε, οραματιζόμαστε, ονειρευόμαστε…

Πηγή: kar.org.gr

Ελλείψεις προσωπικού στα ασθενοφόρα στα Γιάννενα - Καταλήψεις στο Νοσοκομείο της Άρτας

Ελλείψεις προσωπικού στα ασθενοφόρα

Χωρίς συνοδό - βοηθό για τη μεταφορά των ασθενών με ό, τι κινδύνους αυτό συνεπάγεται για την υγεία των ασθενών είναι τα νοσοκομειακά οχήματα στο Γενικό Νοσοκομείο «Χατζηκώστα» στα Γιάννενα. Η μεταφορά ασθενή κατά την έξοδό του από το νοσοκομείο είτε για να επιστρέψει στον τόπο διαμονής, είτε για να μεταφερθεί στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο για άλλες εξετάσεις γίνεται με τους συγγενείς του ασθενή να αναλαμβάνουν το ρόλο του συνοδού - βοηθού. Δηλαδή ένας ασθενής που νοσηλεύεται και χρειάζεται κάποιες επιπλέον εξετάσεις, ή κάποιος ηλικιωμένος, εγχειρισμένος που πιθανά μένει μόνος του σε κάποιο από τα απομακρυσμένα χωριά του νομού Ιωαννίνων θα μεταφερθεί μόνο αν υπάρχει και έχει την τύχη να βρίσκεται μαζί του κάποιος συγγενής που θα συνοδέψει τον οδηγό του ασθενοφόρου, αναλαμβάνοντας χρέη συνοδού - βοηθού. Η τραγική αυτή κατάσταση που εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για την ασφαλή μεταφορά των ασθενών οφείλεται στις τραγικές ελλείψεις σε προσωπικό.

Στο Γενικό Νοσοκομείο «Χατζηκώστα» υπάρχουν μόνο 5 οδηγοί ασθενοφόρων που καταβάλουν απεγνωσμένα υπεράνθρωπες προσπάθειες για να καλύψουν τα τρομακτικά κενά. Τους οφείλονται χιλιάδες ρεπό, αφού σε κάθε βάρδια αντιστοιχεί μόνο ένας οδηγός ασθενοφόρου. Αντί για μόνιμο προσωπικό, προσλαμβάνονται 5μηνίτες εργαζόμενοι μέσω των προγραμμάτων κοινωφελούς εργασίας ή μεταφέρεται προσωπικό από το ένα στο άλλο νοσοκομείο αφού παρόμοια κατάσταση επικρατεί και για τα νοσοκομειακά οχήματα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου.

Καταλήψεις στο Νοσοκομείο της Άρτας

Από το Σύλλογο Εργαζομένων στο Νοσοκομείο και τα Κέντρα Υγείας Άρτας εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση: "Μετά από ομόφωνη απόφαση του ΔΣ του συλλόγου εργαζομένων τη Δευτέρα 26 Νοέμβρη θα πραγματοποιηθεί κατάληψη των εξωτερικών ιατρείων του νοσοκομείου καθώς και όλων των διοικητικών υπηρεσιών του νοσοκομείου. Δηλώνουμε σε κάθε τόνο ότι προσπάθειες εκβιασμού των εργαζομένων από τη διοίκηση του νοσοκομείου καθώς και από το Υπουργείο Υγείας δε θα περάσουν!!! Αγωνιζόμαστε

-Να εμποδίσουμε την εφαρμογή των μνημονίων στη πράξη

-Να μη γίνει καμία συγχώνευση νοσοκομείων ή κλινικών

-Να πληρωθούμε άμεσα τα δεδουλευμένα από το Γενάρη μέχρι σήμερα

-Να αναπτυχτούν άμεσα όλες οι δομές του νοσοκομείου όπως η λειτουργία του μαστογράφου και η λειτουργία του ΚΕΦΙΑΠ

Τη Δευτέρα θα πραγματοποιηθεί έκτακτη γενική Συνέλευση των εργαζομένων με τη συμμετοχή μελών της Διοίκησης της ΠΟΕΔΗΝ από την Αθήνα καθώς και παράσταση διαμαρτυρίας στη διοίκηση του νοσοκομείου.Καλούμε τους συμπολίτες μας που είχαν τακτικά ραντεβού στα εξωτερικά ιατρεία να μην προσέλθουν.Τα επείγοντα περιστατικά θα εξυπηρετούνται κανονικά.

ΠΗΓΗ: www.left.gr

Ένας χρόνος λειτουργίας του Κοινωνικού Ιατρείου Θεσσαλονίκης

Συμπληρώθηκε ένας χρόνος λειτουργίας ενός εγχειρήματος, που γεννήθηκε από τους αλληλέγγυους υγειονομικούς, που ανέλαβαν  την υποστήριξη της υγείας των 50 απεργών πείνας μεταναστών (Ιανουάριος 2011). Στο χρόνο που διανύσαμε προσπαθήσαμε να παρέχουμε όσο το δυνατόν ποιοτική πρωτοβάθμια ιατρική περίθαλψη σε μεγάλο αριθμό ανασφάλιστων μεταναστών και ελλήνων με τη βοήθεια υγειονομικών μέσα κι έξω από το ιατρείο (σημαντική προσφορά δεχτήκαμε και από εξωτερικούς συνεργάτες), αλλά και αλληλέγγυων που αφιέρωσαν και αφιερώνουν χρόνο και κόπο στη γραμματεία, στο φαρμακείο και στα διάφορα ιατρικά τμήματα.

Παρόλο που ευχή όλων, από την αφετηρία αυτής της προσπάθειας αλληλεγγύης, ήταν να ολοκληρωθεί σύντομα ο κύκλος της και να μπορούν να απολαμβάνουν όλοι οι ανασφάλιστοι το δικαίωμα στην υγεία σήμερα η ύπαρξη του, δυστυχώς, γίνεται ακόμη πιο επιτακτική. 

Κρίνεται λοιπόν ακόμη πιο επιτακτική η ανάγκη για υλική, οικονομική αλλά και ηθική υποστήριξη και ταυτόχρονα για έναν αγώνα μέσα στην κοινωνία για να διεκδικήσουμε δημόσια και δωρεάν περίθαλψη για όλους.

22/11/2012 Ιατρικός Σύλλογος Κοζάνης

Ο ΙΣΚ με αφορμή την αιμοδοσία της Χρυσής Αυγής, την Παρασκευή 23 Νοεμβρίου 2012 στην πόλη της Κοζάνης, τονίζει τα παρακάτω:

1. Η αιμοδοσία είναι πράξη μέγιστου ανθρωπισμού και πρέπει να τελείται με σεμνότητα και ταπεινοφροσύνη και όχι με τυμπανοκρουσίες, φωτογραφήσεις και πορείες που αμαυρώνουν το ίδιο το νόημα της, αλλά και την ιατρική διαδικασία.

2. Η διαχείριση του αίματος είναι αποκλειστική ευθύνη των υπηρεσιών αιμοδοσίας και όχι ομάδων, συλλόγων ή κομμάτων (τράπεζες αίματος κτλ).

3. Η αιμοδοσία είναι προσφορά ανώνυμη, από ανώνυμους σε ανώνυμους και δεν έχει ονοματεπώνυμο, ούτε διαχωρίζει τους ανθρώπους ανάλογα με τη φυλή το χρώμα ή την εθνικότητα.

Τα παραπάνω κατοχυρώνονται από την ευρωπαϊκή και την εθνική μας νομοθεσία.

Η Χρυσή Αυγή με την ανακοίνωσή της για άλλη μια φορά, μη σεβόμενη όλα τα παραπάνω, φαίνεται ότι δεν εννοεί να κατανοήσει ούτε την ουσία,ούτε τις θεμελιώδεις νομικές διατάξεις που διέπουν την διαδικασία της αιμοδοσίας,

επενδύοντας στη σκοπιμότητα (άνοδος του εκλογικού της ποσοστού),

στην παραπλάνηση (τράπεζα αίματος- Πράσινη Πτέρυγα κτλ)

και στο ρατσιστικό μίσος (απόλυτη προτεραιότητα έχουν οι έλληνες, κανένας έλληνας σε ώρα ανάγκης να μην μείνει χωρίς αίμα κτλ).

Ο επιστημονικός κόσμος και οι απλοί πολίτες οφείλουν να σταθούν εμπόδιο σε σχέδια και πρακτικές που θέτουν σε κίνδυνο το αξιακό μας σύστημα και την ίδια την ανθρώπινη υπόσταση.

22/11/2012

ΠΗΓΗ:  http://syndicalaizer.wordpress.com/

BIO.MET: Ένα βήμα πιο κοντά στην αυτοδιαχείριση

Στην επαναλειτουργία του εργοστασίου τους υπό καθεστώς αυτοδιαχείρισης θα προχωρήσουν σύντομα οι εργαζόμενοι της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής οι οποίοι παραμένουν εδώ και 18 μήνες απλήρωτοι και σε επίσχεση εργασίας. Η επαναλειτουργία του εργοστασίου από τους ίδιους συνιστά την μόνη λύση για να μην πεταχτούν ακόμη 70 εργαζόμενοι στην ανεργία και ταυτόχρονα ανοίγει, σύμφωνα με τους ίδιους, τον δρόμο για την υλοποίηση του συνθήματος «αν δε μπορούν αυτοί εμείς μπορούμε χωρίς αυτούς και θα το καταφέρουμε!» Σήμερα το πρωί το Σωματείο εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής και η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης και στήριξης του αγώνα των εργαζομένων της Βιο.Μετ παραχώρησαν συνέντευξη τύπου προκειμένου να παρουσιάσουν  τις εξελίξεις του αγώνα τους αλλά και τις διαστάσεις που έχει λάβει το βιοποριστικό τους πρόβλημα  το οποίο παραμένει ιδιαίτερα οξύ.

Σύμφωνα με τα όσα ανέφερε ο πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων στην ΒΙΟΜΕΤ Μ. Αναγνώστου, για να λειτουργήσει το εργοστάσιο άμεσα είναι απαραίτητο να υπάρξει το νομικό πλαίσιο εκείνο το οποίο θα κατοχυρώνει νομικά την δραστηριότητα μιας εγκαταλλελειμένης από την εργοδοσία επιχείρησης που έχει πλέον περάσει στα χέρια των εργαζομένων. Το αίτημα αυτό μετέφεραν πριν λίγο καιρό οι εργαζόμενοι στη συνάντηση που είχαν με αρμόδιους στο Υπουργείο Εργασίας ενώ το επόμενο διάστημα αναμένεται νέα τετραμερής συνάντηση στην οποία θα συμμετέχουν  τα Υπουργεία  Εργασίας και Οικονομικών αντιπρόσωποι  των εργαζομένων και ο συνδικος της Φίλκεραμ Τζόνσον (μητρικής εταιρείας της ΒΙΟΜΕΤ) που διαχειρίζεται τις μετοχές της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής.

Οι εργαζόμενοι στο πρόγραμμα που κατέθεσαν στο Υπουργείο έθεσαν το αίτημα για εφάπαξ οικονομική ενίσχυση από τον ΟΑΕΔ καθώς και την καταβολή του επιδόματος επίσχεσης εργασίας  μέχρι να καταφέρουν να πάρουν  τα δεδουλευμένα που τους χρωστάει η εργοδοσία της ΒΙΟΜΕΤ. Ζήτησαν ακόμη να δηλωθεί το δάνειο ύψους 1 εκ. 900 χιλ. ευρώ που έχει πάρει η μητρική εταιρεία (Φιλκεραμ Τζόνσον) εις βάρος της ΒΙΟΜΕΤ και να δοθεί μέρος του με το προνόμιο των εργαζομένων.  Απαραίτητο σύμφωνα με τους ίδιους είναι να  δοθούν τα στοιχεία για τις κινήσεις των λογαριασμών της οικογένειας Φιλίππου που διαχειρίζονταν την εταιρεία και την έφεραν στο σημείο αυτό της κατάρρευσης. Επιπλέον οι εργαζόμενοι ζητούν επιδότηση 23.000 ευρώ που δίνεται  σε κάθε άνεργο από τον ΟΑΕΔ για να ξεκινήσει δική του επιχείρηση, προκειμένου να συγκεντρωθεί το απαραίτητο κεφάλαιο για την επαναλειτουργία του εργοστασίου (πρώτες ύλες κ.α.) Τέλος οι εργαζόμενοι απαιτούν την παραίτηση όλων των μελών της διοίκησης του εργοστασίου και την ανάληψη από πλευράς της εταιρείας των χρεών που έχει συσσωρεύσει το εργοστάσιο προς τους προμηθευτές,τις τράπεζες κ.α το διάστημα που παρέμενε κλειστό .  Αν ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους αυτά μπορούν άμεσα να περάσουν στην παραγωγή προϊόντων τα οποία θα βρίσκονται σε τιμή προσιτή για την λαϊκή οικογένεια . Όπως έχουν και στο παρελθόν  διευκρινίσει το εργοστάσιο  θα λειτουργεί υπό τον έλεγχο των εργαζομένων, ο κάθε εργαζόμενος θα κατέχει  μία μετοχή και οι αποφάσεις θα παίρνονται στις γενικές συνελεύσεις.

Οι εργαζόμενοι του εργοστασίου παραγωγής δομικών υλικών, τόνισαν ακόμη ότι  είναι έτοιμοι να περάσουν σε δοκιμαστική λειτουργία του εργοστασίου προκειμένου να αρχίσει η παραγωγή ενός αριθμού προϊόντων και να συνδεθούν με τους πελάτες του εργοστασίου που το διάστημα αυτό που το εργοστάσιο παρέμενε κλειστό δεν σταμάτησαν να δείχνουν το ενδιαφέρον τους για τα προϊόντα. Αυτό είναι και μια ένδειξη ότι το εργοστάσιο αν μπει άμεσα σε λειτουργία θα προκαλέσει άμεσα την ζήτηση των προϊόντων του.

Ο πρόεδρος του σωματείου σε ερώτηση που του τέθηκε «τι θα γίνει αν η κυβέρνηση δεν στηρίξει την προσπάθεια τους αυτή στο οικονομικό σκέλος της», απάντησε ότι μέσα από την διάδοση του αγώνα των εργαζομένων της ΒΙΟΜΕΤ στο εξωτερικό και των κινητοποιήσεων αλληλεγγύης που έχουν μέχρι σήμερα γίνει, προέκυψαν προτάσεις για ενίσχυση του εγχειρήματος από ανεξάρτητες κινηματικές συλλογικότητες.  Μία από αυτές είναι το ταμείο Working World που δημιουργήθηκε με αφορμή το ντοκιμαντέρ της Ναόμι Κλάιν «The Take» στην Αργεντινή και χρηματοδοτεί συναιτεριστικά εγχειρήματα σε όλον τον κόσμο. Πρόταση για οικονομική ενίσχυση του εγχείρηματος αυτοδιαχείρισης στην  ΒΙΟΜΕΤ υπήρξε, όπως πρόσθεσε, και από την συνεταιριστική επιχείρηση Mondragon στην χώρα των Βάσκων.

Ο Μ. Αναγνώστου δήλωσε τέλος ότι η υπομονή των εργαζομένων έχει εξαντληθεί καθώς περισσότερο από 1,5 χρόνο το εργοστάσιο παραμένει κλειστό και οι εργαζόμενοι στερούνται ακόμα και τα βασικά είδη πρώτης ανάγκης. Αυτό που προσπαθεί η κυβέρνηση, συμφωνα με τον ίδιο να κάνει, είναι να εξαντλήσει τις ελπίδες τους πράγμα που, όπως επεσήμανε, «δεν θα καταφέρει γιατί η αποφασιστικότητα των εργαζομένων αντί να μειώνεται αυξάνεται μέρα με τη μέρα». Εξάλλου και οι πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που έχουν δημιουργηθεί σε όλη την Ελλάδα έχουν αναπτερώσει το ηθικό των εργαζομένων και επιβεβαιώνουν το δίκαιο του αγώνα τους. Για τους εργαζόμενους της ΒΙΟΜΕΤ η επιτυχία του εγχειρήματος της αυτοδιαχείρισης δεν θα αποτελεί νίκη μόνο του δικού τους αγώνα αλλά ένα ελπιδοφόρο παράδειγμα για  χιλιάδες εργαζόμενους που βρίσκονται σε αντίστοιχη κατάσταση σε όλη την χώρα. 

Σ. Πουλημένη

Αποχαιρετούμε με σεβασμό και θλίψη το Χρόνη Μίσσιο,μια από τις μεγαλύτερες μορφές του πνευματικού κόσμου και του αριστερού κινήματος.

Εφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών ο συγγραφέας Χρόνης Μίσσιος. Νοσηλευόταν σε ιδιωτικό νοσηλευτήριο της Αθήνας ενώ «πάλεψε» με τον καρκίνο αρκετά χρόνια.

Ο Χρόνης Μίσσιος γεννήθηκε στην Καβάλα το 1930, από γονείς καπνεργάτες, και έζησε τα πρώτα παιδικά του χρόνια στα Ποταμούδια, μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες, καπνεργάτες από τη Θάσο και παράνομους κομμουνιστές κυνηγημένους από τη δικτατορία του Μεταξά.

Είναι η περίοδος που η οικογένειά του κατέφυγε στη Θεσσαλονίκη και ο Μίσσιος δουλεύει μικροπωλητής, με κασελάκι, στο λιμάνι. Το σχολείο το σταμάτησε στη δεύτερη τάξη του δημοτικού.

Από τα Γιαννιτσά, όπου τον στέλνει ο Ερυθρός Σταυρός μαζί με άλλα παιδιά για να γλιτώσουν από την πείνα της Κατοχής, περνάει στους αντάρτες.

Με την απελευθέρωση επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη και οργανώνεται στον Δημοκρατικό Στρατό Πόλεων.
Το 1947 συλλαμβάνεται, βασανίζεται και καταδικάζεται σε θάνατο.
Έζησε εννιά μήνες περιμένοντας κάθε πρωί να τον εκτελέσουν και γλίτωσε τον θάνατο χάρη σ'ένα τυχαίο γεγονός.

Έκτοτε, μέχρι και τον Αύγουστο του 1973 (αμνηστία του Παπαδόπουλου) περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε φυλακές και εξορίες, ως πολιτικός κρατούμενος (Μακρονήσι, Άι- Στράτης, Αβέρωφ, Κέρκυρα, Κορυδαλλός, κ.ά.)

Εκεί μαθαίνει ανάγνωση και γραφή.

Ένα “διάλειμμα” ελευθερίας, μεταξύ 1962 και 1967, τον βρίσκει στέλεχος της νεολαίας της ΕΔΑ, μέλος της πενταμελούς γραμματείας της Δ.Ν. Λαμπράκη και, στη συνέχεια, ιδρυτικό μέλος του ΠΑΜ.
Το πρώτο του βιβλίο “Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς… ” (Γράμματα, 1985) τον καθιέρωσε από τους πρώτους μήνες της κυκλοφορίας του ως συγγραφέα στη συνείδηση κριτικής και κοινού.

Την ίδια ανταπόκριση βρήκε και το δεύτερο βιβλίο του “Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε;” (Γράμματα, 1988).
“Κοσμοκαλόγερος”, σαν τους ήρωες ορισμένων από τα βιβλία του, ο Χρόνης Μίσσιος ζούσε εδώ και πολλά χρόνια στο Καπανδρίτι.

Τα κίνητρα της ισραηλινής επιθετικότητας

Γιατί το Ισραήλ να δολοφονήσει το στρατιωτικό ηγέτη της Χαμάς, που μέχρι πρότινος ήταν ο βασικός συνομιλητής του; Κι ακόμη περισσότερο, επειδή επικαλέστηκε ως αφορμή τις εκτοξεύσεις αυτοσχέδιων πυραύλων, τους οποίους όμως δεν εξαπέλυε η Χαμάς, που είχε επιλέξει την αποκλιμάκωση;

ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ Του Πάνου Χαρίτου

Τέσσερα χρόνια μετά, στο ίδιο έργο θεατές. Τον Δεκέμβριο του 2008, το Ισραήλ υπό την ηγεσία…του τότε πρωθυπουργού Εχούντ Μπαράκ, προχωρά σε ακόμη μια επέμβαση στη Λωρίδα της Γάζας. Σχεδόν με πανομοιότυπο τρόπο η ιστορία επαναλαμβάνεται και σήμερα υπό την καθοδήγηση του Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Κοινά στοιχεία και των δύο επεμβάσεων του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας είναι κατ’ αρχάς η αιτιολογία που προβάλλει το Τελ Αβίβ και αφορά τις πυραυλικές επιθέσεις από τις ισλαμικές οργανώσεις της Γάζας και βεβαίως η προεκλογική περίοδος τότε και σήμερα.

Οσο κι αν έχει συνηθίσει κάποιος στα δεδομένα της Μέσης Ανατολής και να αποφεύγει τις προβλέψεις για τα τεκταινόμενα στην περιοχή, σας βεβαιώνω ότι η προχθεσινή επίθεση κατά του Αχμεντ Αλ Τζαμπάρι αποτέλεσε έκπληξη ακόμη και για τους Ισραηλινούς αναλυτές.

Το Ισραήλ επικαλείται για το χτύπημα τις κλιμακούμενες επιθέσεις από τη Γάζα, δίχως ωστόσο να κάνει λόγο για τη συμφωνία εκεχειρίας στην οποία είχε προβεί λίγες μέρες πριν, με τη διαμεσολάβηση της Αιγύπτου.

Το Ισραήλ επίσης δεν κάνει καμία αναφορά στο γεγονός ότι όλη την προηγούμενη περίοδο οι πυραυλικές επιθέσεις πραγματοποιούνταν από την Ισλαμική Τζιχάντ και το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, αλλά όχι από τη Χαμάς, η οποία και είχε σαφέστατα επιδείξει διάθεση για αποκλιμάκωση της κατάστασης.

Το Ισραήλ απέφυγε να σχολιάσει το γεγονός ότι το μέλος της Χαμάς που βρέθηκε στο στόχαστρο ήταν ο βασικός συνομιλητής τους –με τη διαμεσολάβηση της Αιγύπτου πάντα- σε μια σειρά από ζητήματα στο παρελθόν, αλλά κυρίως ήταν το πρόσωπο εκείνο στο οποίο είχαν μέσω Καΐρου αποστείλει μια λίστα για τη διαχείριση και διατήρηση της εκεχειρίας μεταξύ των δύο πλευρών.

Ωστόσο, δεν θα ήταν υπερβολή να υποθέσουμε ότι στη λίστα αυτή με τους μηχανισμούς εξασφάλισης της εκεχειρίας δεν περιλαμβανόταν η «χειρουργική εξόντωσή του»…

Επίσης και ασχέτως με το τι μπορεί να υποθέσουν αναλυτές, διπλωμάτες ή όποιος άλλος, η κυβέρνηση του Ισραήλ γνώριζε πολύ καλά πως με μια τέτοια ενέργεια η κλιμάκωση των πυραυλικών επιθέσεων από τη Γάζα ήταν δεδομένη και αυτονόητη.

Για την ιστορία, η επιθετική επαναδραστηριοποίηση των ισλαμικών οργανώσεων κατά του Ισραήλ κλιμακώθηκε την προηγούμενη εβδομάδα, όταν ένα παιδί που έπαιζε κοντά στο συρματόπλεγμα που χωρίζει τη Γάζα από το Ισραήλ έχασε τη ζωή του από πυρά Ισραηλινού στρατιώτη.

Η ιστορία χρησιμεύει για να διακρίνεις τα λάθη του παρελθόντος και να αποφεύγεις την επανάληψή τους.

Εκτός κι αν το ζητούμενο είναι άλλο. Οπως για παράδειγμα ο αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης στο Ισραήλ σε μια προεκλογική περίοδο η οποία λαμβάνει χώρα στη σκιά της οικονομικής ύφεσης Αμερικής, Ευρώπης και μιας σειράς χωρών της Μέσης Ανατολής και η οποία παραδόξως δεν έχει αγγίξει το Ισραήλ.

Οι μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις φέρνουν στην επιφάνεια μια σειρά από στοιχεία με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Οι επιλογές του εκλογικού σώματος στο Ισραήλ διαφοροποιούνται από το παρελθόν. Οι πρώην στρατηγοί που κατέβαιναν στα ψηφοδέλτια των κομμάτων και τύγχαναν της εμπιστοσύνης των ψηφοφόρων έχουν πλέον περάσει σε δεύτερη μοίρα. Εχασαν την αξιοπιστία τους και ψηλά στις προτιμήσεις βρίσκονται δημόσια πρόσωπα από άλλους χώρους εκτός του στρατεύματος.

Ο δρόμος μέχρι τις εκλογές της 22ας του Γενάρη είναι μακρύς.

Το δεδομένο ότι ο Νετανιάχου προχώρησε σε μια ενέργεια που είχε ως αποτέλεσμα δεκάδες Παλαιστίνιους νεκρούς, καθώς και 3 Ισραηλινούς πολίτες, δεν του αφήνει περιθώρια απεμπλοκής δίχως να δικαιολογήσει με κάποια αποτελέσματα στο πεδίο το χτύπημα αυτό.

Η εκδοχή της γρήγορης αποκλιμάκωσης, τουλάχιστον για την ώρα, δεν συγκεντρώνει πιθανότητες και κάτι τέτοιο θα ήταν δύσκολο να δικαιολογηθεί από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό.

Βεβαίως, το ίδιο είχε συμβεί και το 2008. Ο Εχούντ Ολμερτ έδωσε το πράσινο φως για μια επιχείρηση που θα είχε ως αποτέλεσμα την αποδυνάμωση ή ίσως και την εξάλειψη της Χαμάς και στο τέλος η Χαμάς βγήκε ενδυναμωμένη.

Από την κρίση στη Γάζα και την ένοπλη αντιπαράθεση με τους Παλαιστίνιους αναμένεται και η κλιμάκωση στις κάθε άλλο παρά ιδανικές σχέσεις του Τελ Αβίβ με το Κάιρο.

Η Αίγυπτος ήδη δυσανασχέτησε με τη στάση του Ισραήλ κι αυτό συμβαίνει μετά από επίμονες προσπάθειες που κατέβαλαν Αιγύπτιοι διαπραγματευτές για την επίτευξη της εκεχειρίας.

Ηδη για σήμερα έχει προγραμματιστεί η αποστολή στην περιοχή της Γάζας του Αιγύπτιου πρωθυπουργού, συνοδευόμενου από μέλη της κυβέρνησής του.

Το μήνυμα είναι σαφές και ξεκάθαρο για τη στήριξη της Χαμάς από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και βεβαίως αρκετές φωνές ζητούν πιο δραστικά μέτρα όπως διακοπή διπλωματικών σχέσεων και παροχής φυσικού αερίου προς το Ισραήλ από τον αγωγό της Αιγύπτου.

Το τι ακριβώς θα συμβεί από εδώ κι έπειτα θα εξαρτηθεί από τον βαθμό κλιμάκωσης που θα επιλέξει το Ισραήλ.

Τα σημάδια δεν προδιαθέτουν για χαμόγελα και αισιοδοξία και οι συχνές εμφανίσεις του υπουργού Αμυνας του Ισραήλ στα διεθνή μέσα ενημέρωσης υποδεικνύουν ότι ίσως το χειρότερο να μην έχει έρθει ακόμη.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών 

Ελλάδα: Ένα έγκλημα πραγματοποιείται μπροστά στα μάτια μας

Του Ζακ Σαπίρ

Η στατιστική υπηρεσία της Ελλάδας μόλις δημοσίευσε τα τελευταία της δεδομένα (http://f.hypotheses.org/wpcontent/blogs.dir/981/files/2012/11/Gr%C3%A8ce-PIB-trimestriel.pdf) και βρίσκονται σε αντίθετη κατεύθυνση από τους «παρατηρητές» που πίστευαν σε μία βελτίωση της κατάσταση σ’ αυτή τη δυστυχισμένη χώρα. Η οικονομία συνεχίζει να καταρρέει και μάλιστα μ’ ένα ρυθμό που πλέον είναι γρήγορος. Σε σταθερή αξία το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν μειώθηκε από τα 211 δις ευρώ σε 171 δις, πρόκειται δηλαδή για μία συσσωρευμένη πτώση του 19% από το πρώτο τρίμηνο του 2009. Βρισκόμαστε μπροστά σε μία πραγματική καταστροφή. 

Η ταχύτητα αυτής της πτώσης οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Υπάρχουν καταρχάς οι πολιτικές της λιτότητας που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω της Τρόικα. Και υπό αυτή τη σκοπιά, η γαλλική κυβέρνηση, που ευθυγραμμίζεται με τις εντολές που υπαγορεύει η Τρόικα, φέρει μία αδιαμφισβήτητη ευθύνη στην καταστροφική εξέλιξη της ελληνικής οικονομικής κατάστασης. 

Σ’ ένα δεύτερο επίπεδο η περιστολή της πίστης και η συνεπαγόμενη ανάπτυξη της ανταλλακτικής οικονομίας καταλήγουν στην επιτάχυνση της διαδικασίας κατάρρευσης. Ολόκληροι τομείς της ελληνικής οικονομίας έχουν σταματήσει, όχι γιατί δεν έχουν πελάτες (ειδικά όσον αφορά τις εξαγωγές), αλλά γιατί δεν μπορούν πλέον να χρηματοδοτήσουν τον κύκλο της παραγωγής τους. Την ίδια στιγμή, άλλοι τομείς βγαίνουν από την επίσημη οικονομία εξαιτίας της ανάπτυξης της ανταλλακτικής οικονομίας. Πράγματι, μπορούμε να υποθέσουμε ότι το ένα τρίτο του πληθυσμού δεν επιζεί πλέον παρά μόνο εξαιτίας της ανάπτυξης της ανταλλαγής ή των τοπικών συστημάτων πληρωμής. Αυτό σημαίνει ότι ένα μέρος της Ελλάδας έχει –στην πράξη– ήδη βγει από τη ζώνη του Ευρώ. Και αυτό το φαινόμενο τείνει να επιταχυνθεί. Θα μπορούσε μάλιστα να προκαλέσει σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα μία κατάρρευση των δημοσιονομικών πηγών, οι  οποίες προφανώς πληρώνονται σε ευρώ. Μ’ αυτό τον τρόπο η de jure έξοδος της Ελλάδας από τη ζώνη του Ευρώ, θα έρθει ως επιστέγασμα αυτής της de facto διαδικασίας, είτε αυτό αρέσει στον κ. Σαμαρά είτε όχι, τον πρωθυπουργό της Ελλάδας που είναι μ’ αυτό τον τρόπο συνένοχος για τον στραγγαλισμό της χώρας του. 

Ειδικότερα, η κατανάλωση έχει περισταλεί με εξαιρετικά ισχυρό τρόπο, όπως αποκαλύπτει έγγραφο της ελληνικής στατιστικής υπηρεσίας (http://f.hypotheses.org/wp-content/blogs.dir/981/files/2012/11/Gr%C3%A8ce-retail-trade.pdf). Είναι ακριβώς σ’ αυτό το σημείο που μπορούμε να μετρήσουμε το μέγεθος της καταστροφής που πραγματοποιείται σ’ αυτή τη χώρα. Σε σχέση με το επίπεδο του 2005, το επίπεδο των λιανικών πωλήσεων έπεσε κατά 24% και κατά 15% όσον αφορά τη διατροφική παραγωγή. Και μολονότι μπορούμε να ελπίζουμε ότι αυτή η πτώση ισοσταθμίστηκε σε κάποιο βαθμό από την ανάπτυξη των δικτύων ανταλλαγής για τη διατροφή και από την άμεση κατανάλωση, το ίδιο δεν μπορεί να ισχύει για κάποιες καταναλώσεις, όπως αυτές των δημόσιων υπηρεσιών (παιδεία, υγεία).

Πέραν επομένως από την οικονομική και την κοινωνική καταστροφή, είμαστε μάρτυρες και μίας ανθρωπιστικής καταστροφής. Πρόκειται για έγκλημα το οποίο οι πολιτικοί μας είχαν –και έχουν πάντα– τα μέσα να αποφύγουν. Αρνούνται όμως να αντιμετωπίσουν την ιδέα μίας στάσης πληρωμών (défaut) της Ελλάδας, η οποία ωστόσο είναι αναπόφευκτη, χωρίς να σταματούν να ζητάνε θυσίες από έναν λαό που βρίσκεται στα όρια των δυνάμεων του. 

Ας ελπίσουμε πως ο κύριος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όντας άξιος εκπρόσωπος ενός συναισθηματικού σοσιαλισμού, θα έχει ένα δάκρυ για την Ελλάδα. Ένα δάκρυ όμως, τίποτα περισσότερο…      

Πηγή:  RussEurope

Μετάφραση: Μιχάλης Σκομβούλης

Μια μαρτυρία από το κολαστήριο της ΓΑΔΑ

Tο κείμενο που ακολουθεί περιέχει αποσπάσματα από την απομαγνητοφωνήμενη συζήτηση με μία από τις νεαρές γυναίκες που συνελήφθησαν στην αντιφασιστική μοτοπορεία στις 30/9. Στέκεται σκόπιμα στο γεγονός των βασανιστηρίων που ασκήθηκαν μέσα στην Ασφάλεια. Ακολουθεί το κείμενο που αναρτήθηκε στις ιστοσελίδες Μαύρη Σημαία και Omnia Tv

Γνωρίζουμε καλά πως όσα συνέβησαν δεν αποτελούν παρέκκλιση. Η δημοσιοποίησή τους αποσκοπεί στο να μεταφέρει τις εμπειρίες των συντρόφων και να σπάσει τη σιωπή που επιτρέπει την επανάληψή τους. Τα όσα συνέβησαν έγιναν η αφορμή να καταδειχτούν πράγματα αυτονόητα, αλλά συστηματικά αποσιωπημένα: Ότι τα φασιστικά πογκρόμ δεν θα μπορούσαν να σταθούν χωρίς τη βοήθεια της αστυνομίας, που σπεύδει να χτυπήσει όσους στήνουν κοινωνικά αναχώματα στη δράση των ναζιστικών συμμοριών. Ότι το κράτος δεν είναι "ουδέτερο" ανάμεσα σε "ακροκινούμενες ομάδες", όπως συχνά διατείνεται η προπαγάνδα του, εξομοιώνοντας τους ανθρώπους που παλεύουν ενάντια στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα με τα φασιστικά τομάρια που υπηρετούν τα αφεντικά, χτυπώντας αγωνιστές και τις πιο ευάλωτες κοινωνικά και ταξικά ομάδες. Και από την άλλη, ότι η κρατική τρομοκρατία και η καταστολή, τα μοναδικά όπλα που έχει να αντιπαρατάξει ένα σάπιο πολιτικό σύστημα, δεν είναι αρκετά για να καταπνίξουν την αξιοπρέπεια, την αντίσταση και την αλληλεγγύη. Γιατί η αποκάλυψη της κτηνωδίας δεν είναι αιτία υποταγής, είναι λόγος αφύπνισης και εξέγερσης συνειδήσεων. ΕΡ: Θέλεις να ξεκινήσεις κατευθείαν περιγράφοντας τα γεγονότα της μοτοπορείας; ΑΠ: Την Κυριακή 30 Σεπτέμβρη έγινε η τρίτη αντιφασιστική μοτοπορεία. Είχαν προηγηθεί άλλες δύο μέσα στον Σεπτέμβρη. Η πρώτη στις γειτονιές του Μεταξουργείου, του Αγίου Παύλου και της Ομόνοιας, και η δεύτερη στο Μοναστηράκι, την Ερμού και το Θησείο. Εκείνη την ημέρα ξεκινήσαμε από τα Εξάρχεια κατά τις 8 το βράδυ και κατευθυνθήκαμε προς την πλατεία Αμερικής και τους γύρω δρόμους. Σκοπός της πορείας ήταν να δώσει δύναμη στους μετανάστες λίγες μέρες μετά το ρατσιστικό πογκρόμ. Η αλήθεια είναι ότι όταν περάσαμε από τις γειτονιές αυτές, υπήρχε απίστευτος ενθουσιασμός από τους μετανάστες. Ύψωναν τις γροθιές τους, χειροκροτούσαν, έκαναν το σήμα της νίκης, μας έλεγαν "ευχαριστώ". Αυτό ήταν λίγα λεπτά προτού δεχτούμε την επίθεση. Είναι η τελευταία εικόνα που θυμάμαι πριν την επίθεση της αστυνομίας. ΕΡ: Εκείνη τη στιγμή ήταν περίπου 80 μηχανάκια; ΑΠ: Ναι, δικάβαλα τα περισσότερα, δηλαδή γύρω στα 150 άτομα. ΕΡ: Και η αστυνομία; ΑΠ: Δεν βλέπαμε καθαρά επειδή ήταν βράδυ και χτυπούσανε τα φώτα από τις μηχανές τους. Όταν φτάσαμε στη ζώνη που είχε γίνει το πογκρόμ, που είχαν βγει οι φασίστες και σπάγανε μαγαζιά μεταναστών, οι Δελτάδες ήταν αρκετοί. Είχαμε κάνει στάση στη Φυλής και φωνάζαμε συνθήματα. Δεν ξέρω ακριβώς πώς ξεκίνησε γιατί ο όγκος της πορείας ήταν μεγάλος και ο δρόμος στενός, τα μηχανάκια δηλαδή ήταν απλωμένα σε μεγάλο μήκος. Άκουσα στο πίσω μέρος της πορείας τα μπαμ-μπουμ από τις κρότου-λάμψης, οι οποίες έπεφταν συνεχόμενα η μία μετά την άλλη. Επειδή οι μπάτσοι ακολουθούσαν την πορεία, βρίσκονταν στο τέλος της. Οπότε η επίθεση έγινε από εκεί. Επικράτησε χαμός. Υπήρχε παντού καπνός από αυτά που μας ρίχνανε, δεν μπορούσαμε καθαρά να δούμε ο ένας τον άλλον. Οι κρότου-λάμψης σκάγανε δίπλα μας, πάνω μας, παντού. Πίσω οι μπάτσοι χτυπούσαν με τα γκλομπ. Δεξιά και αριστερά ήταν παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Πολλά μηχανάκια είχαν ακινητοποιηθεί, δεν μπορούσαν να προχωρήσουν λόγω του όγκου της πορείας. Αυτό κράτησε κάμποσα λεπτά. Κάπως προσπαθήσαμε να προχωρήσουμε ώστε να μην υπάρξουν άλλοι τραυματίες. Εμένα με σταμάτησε λίγο πιο κάτω ένα περιπολικό μαζί με τον οδηγό από το μηχανάκι που επέβαινα. Και οδηγούμαστε στη ΓΑΔΑ. Όταν φτάνω στη ΓΑΔΑ, βλέπω άλλα 13 άτομα, τα οποία ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση, πάρα πολύ χτυπημένα. Κάποιοι αιμορραγούσαν από το κεφάλι, κάποιοι από χέρια και πόδια. Υπήρχε πολύ αίμα. Κάποιοι δεν μπορούσαν να περπατήσουν. ΕΡ: Πού ακριβώς σας πήγαν; ΑΠ: Ήμασταν στον έκτο όροφο, έξω από τα γραφεία, στο διάδρομο. Είχε δύο πάγκους. Κάποια παιδιά είχαν χειροπέδες και αιμορραγούσαν ταυτόχρονα. Ζητούσαμε χαρτί για να σταματήσει το αίμα και δεν μας δίνανε καθόλου. Έτυχε και είχα ένα πακέτο χαρτομάντιλα μαζί μου και προσπάθησα να βοηθήσω, δηλαδή να μαζέψουμε λίγο το αίμα. Το πακέτο όμως δεν έφτανε γιατί δεν ήταν μόνο ένας, ήταν πολλοί που αιμορραγούσαν. Και οι μπάτσοι όταν ζητούσαμε χαρτί λέγανε "δεν θα έχετε τίποτα, θα κάτσετε όπως είστε". Όσο περνούσε η ώρα κατέφταναν κι άλλοι της Δέλτα. Στην άκρη από τους πάγκους είχε ένα γραφειάκι, και ήταν όλοι μαζεμένοι εκεί. Μας φώναζαν και έγραφαν σε ένα χαρτί τι ρούχα φοράμε, γενικά, την περιγραφή μας. Έτσι έγιναν οι δήθεν αναγνωρίσεις για να έχουν το χρόνο να "μαγειρέψουν" πού θα γράψουν ότι συνέλαβαν τον καθένα μας και κάτω από ποιες συνθήκες. Όλα αυτά τα μάθαμε στη συνέχεια, αφού είδαμε τις κατηγορίες που μας αποδίδουν. Είναι τελείως ψέματα, δηλαδή εκτός του ότι έχουν κάνει λάθη για τον τόπο σύλληψης, έχουνε κάνει λάθη ακόμα και στις περιγραφές. Ούτε αυτό δεν μπόρεσαν να κάνουνε σωστά! ΕΡ: Καλά, είναι σαφές ότι οι κατηγορίες δεν ευσταθούν. Απλά πήραν εντολή να χτυπήσουν την πορεία και συνέλαβαν όποιον μπορούσαν την ώρα που αυτή αποχωρούσε, ακόμα και σε μεγάλη απόσταση. Το "αδίκημα" στην ουσία είναι η συμμετοχή σε μια αναρχική αντιφασιστική πορεία. ΑΠ: Ο σκοπός τους αυτός ήτανε: να χτυπήσουν την πορεία, ιδίως στο σημείο εκείνο που είχε προηγηθεί το πογκρόμ. Οπότε, το κατηγορητήριο που φτιάξανε μετά με ένα σωρό κακουργήματα δεν στέκει. Αντίθετα, όλος ο κόσμος ήταν πολύ σοβαρά τραυματισμένος σε όλα τα σημεία του σώματος. Όπως είχαμε και την περίπτωση του taser σε ένα παιδί. Στη διάρκεια της σύλληψής του, χτυπήθηκε με όπλο taser στην πλάτη. Όπως μας είπε, εκείνη τη στιγμή παρέλυσε όλο του το σώμα και έπεσε κάτω. Και τον είδαμε και στη ΓΑΔΑ μετά, έχει μια τρύπα στην πλάτη από το taser, βαθιά πληγή. Τέλος πάντων, περνούσαν πολλές ώρες που εμείς περιμέναμε εκεί, στους πάγκους. Επίσης, δεν είχαμε νερό. Δεν είχαμε τίποτα, μας είχανε πάρει όλα μας τα πράγματα. Όταν ζητήσαμε νερό, μας αρνήθηκαν. Βρίσκουμε από τα σκουπίδια ένα μικρό μπουκαλάκι νερού και ένα δεύτερο κάτω από έναν πάγκο. Και έχουμε αυτά τα δύο πλαστικά μπουκαλάκια τα οποία γεμίζουμε μόνο όταν κάποιος από εμάς ζητάει να πάει τουαλέτα και κάποιος μπάτσος αποφασίσει να τον συνοδεύσει. Γιατί, με διάφορες προφάσεις, το αρνούνται και αυτό. Έτσι, νερό πίναμε μια γουλιά ο καθένας από τους 15 κάθε 2-3 ώρες. Δίπλα υπήρχε μια πόρτα και έμπαιναν σ΄ ένα γραφείο ένας-ένας οι Δελτάδες για να δώσουν κατάθεση. Ήταν γύρω στους 30, οι οποίοι κάθονταν οι περισσότεροι γύρω από αυτό το γραφειάκι που ανέφερα, απέναντί μας, και οι υπόλοιποι κατά μήκος του διαδρόμου. Εκεί ακούσαμε τα πάντα. Είναι δύσκολο να τα θυμηθώ. Απειλές του τύπου "Θα δείτε με ποιον τα βάλατε" και "θα δείτε αν θα ξανακάνετε αντιφασιστική", "πήγατε να τα βάλετε με τη Χρυσή Αυγή και θα δείτε. Κι εμείς Χρυσή Αυγή είμαστε", "θα πεθάνετε όπως οι παππούδες σας στο Γράμμο και το Βίτσι". Κάνανε σεξιστικά σχόλια για εμάς τις κοπέλες, πολύ χυδαία, πράγματα που δεν τα ακούς πουθενά και από κανέναν έξω στο δρόμο. ΕΡ: Πόσες κοπέλες ήσασταν; ΑΠ: Ήμασταν δύο κοπέλες. Είχαν εστιάσει το μένος τους σε εμάς, δηλαδή για αρκετές ώρες ασχολούνταν μόνο με εμάς, βρίζοντας και απειλώντας μας. Μετά αναφέρονταν σε νεκρούς αγωνιστές, στον Λάμπρο Φούντα, στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, στον Χριστόφορο Μαρίνο, λέγοντας ότι τώρα θα πάμε να τους βρούμε και οι υπόλοιποι. Μέσα σε όλα αυτά, ήταν ένας της Δέλτα, ψηλός, ο οποίος είχε δεμένο το αριστερό του χέρι. Από τη στολή ξεχωρίζανε ποιοι είναι της Δέλτα. Αυτός ερχόταν ανάμεσά μας, μας πατούσε τα πόδια με τις αρβύλες του, κάπνιζε και πέταγε τις στάχτες του πάνω μας. Μετά, βγάζει το κινητό του και αρχίζει και περνάει από πάνω μας. Τράβαγε φωτογραφίες και έλεγε "έχουμε τις διευθύνσεις σας, έχουμε τα ονόματά σας, τώρα έχουμε και τις φάτσες σας και τώρα θα τα έχει όλα και η Χρυσή Αυγή". Όταν κάποιος από εμάς προσπαθούσε να αντισταθεί, και εννοώ φραστικά, να διαμαρτυρηθεί, τον χτυπούσε με μπουνιές και κλωτσιές. ΕΡ: Αυτός ο συγκεκριμένος; ΑΠ: Κυρίως αυτός χτύπαγε και οι άλλοι σιγοντάρανε. Βρίζανε, σηκώνονταν όρθιοι, έρχονταν πάνω από τα κεφάλια μας και ρίχνανε και αυτοί μπουνιές ή μας κολλούσαν τα κεφάλια στον τοίχο. Στο επίπεδο των βασανιστηρίων δεν είναι μόνο ο ξυλοδαρμός, είναι και οι απειλές, οι προσπάθειες εξευτελισμού. Κι αυτά βασανιστήρια είναι. Αλλά υπήρχε και σωματική βία. Όταν έβλεπα τα παιδιά που ήδη αιμορραγούσαν να τρώνε και άλλο ξύλο, δεν άντεχα. Περισσότερο χτυπημένος ήταν ένας που είχε ανοίξει το κεφάλι του και όλες τις ώρες αιμορραγούσε, πονούσε πολύ, φώναζε για γιατρό συνέχεια, και όταν μίλαγε τον χτυπούσαν. Δηλαδή όταν ζήταγε κάτι τον χτυπούσαν με γροθιές και σφαλιάρες. Επίσης, επειδή οι ώρες περνούσαν -είχαμε καταφέρει να κρατήσουμε ένα ρολόι και βλέπαμε την ώρα- κάποια στιγμή θέλαμε να κλείσουμε λίγο τα μάτια, να ξεκουραστούμε για δύο λεπτά. Είχαμε εξαντληθεί, ιδίως οι τραυματισμένοι. Το παιδί αυτό που έχανε αίμα από το κεφάλι, σε κάποια φάση έκλεισε τα μάτια του και ξάπλωσε. Δεν τον άφηναν, του φώναζαν "Σήκω πάνω, δεν θα κοιμηθείς, σήκω πάνω". Ένα άλλο παιδί που ήταν χτυπημένο στο πρόσωπο, αιμορραγούσε πάνω από τη μύτη και από το χέρι. Άλλοι ήταν πολύ χτυπημένοι στην πλάτη, είχαν σημάδια από γκλομπ. Τους είχαν ρίξει κάτω στη σύλληψη και τους χτυπούσαν ενώ τους είχαν ακινητοποιημένους. Και ενώ ήταν πεσμένοι στο δρόμο τους τραβούσαν να τους βγάλουν τα κράνη με μανία, με κίνδυνο να τους πνίξουν, την ώρα που το κράνος ήταν δεμένο με το λουράκι στο λαιμό. Σημάδια από γκλομπ υπήρχαν σε όλα τα σημεία του σώματος: πλάτη, κοιλιά, πόδια, χέρια. Εγώ, έτσι όπως ήταν ο πάγκος, είχα μαζεμένα πάνω τα πόδια και σκυμμένο το κεφάλι στα γόνατά μου για να μην μπορούν να φωτογραφίσουν με το κινητό το πρόσωπό μου. Αυτός ο συγκεκριμένος Δελτάς έρχεται από πάνω μου και αρχίζει να μου τραβάει τα μαλλιά για να μου σηκώσει το κεφάλι και να με βγάλει φωτογραφία. Την πρώτη φορά που έγινε αυτό, ο διπλανός μου, ένας από τους κρατούμενους, διαμαρτυρήθηκε. Όταν διαμαρτυρήθηκε, έφαγε ξύλο. Τη δεύτερη φορά που πάλι πέρασε ο Δελτάς από εμένα, διαμαρτυρήθηκα εγώ. Και έφαγα εγώ ξύλο. Επειδή είχα τα χέρια μπροστά στο πρόσωπό μου με τους αγκώνες ψηλά, έτρωγα μπουνιές στο λαιμό. Όπου μπορούσε να με πετύχει επειδή δεν πετύχαινε καλά το πρόσωπό μου. Μου τραβούσε τα μαλλιά και έριχνε γροθιές και σφαλιάρες. ΕΡ: Ο ίδιος; Αυτός που σας είχε πει ότι βγάζει φωτογραφίες για να τις στείλει στη Χρυσή Αυγή; ΑΠ: Ναι, και τον θυμάμαι επειδή είχε δεμένο το χέρι του. Μετά άρχισε να τραβάει βίντεο. Την τρίτη φορά που έρχεται πάλι σ΄ εμένα, απειλώντας ότι ξέρει το σπίτι μου και πού μένω, εγώ πάλι δεν σήκωσα το κεφάλι μου και πάλι άρχισε να με χτυπάει. Εκεί ξέσπασα. Τον έσπρωξα να φύγει από πάνω μου και άρχισα και φώναζα και ούρλιαζα να μας αφήσει ήσυχους, ότι μας έχουν συλλάβει και δεν έχουν κανένα δικαίωμα να το κάνουν αυτό. Μέσα σε όλο το χαμό δεν θυμάμαι τι ακριβώς έλεγα, πάντως φώναζα πολύ δυνατά. Και έτσι, από τις φωνές μου, βγήκε στο διάδρομο ένας με πολιτικά, ίσως ο αξιωματικός υπηρεσίας, ο οποίος τον συγκράτησε για να μη μου επιτεθεί ξανά και λέει στους Δελτάδες ότι όσοι έχουν ήδη καταθέσει να αποχωρήσουν. Που σημαίνει ότι τόσες ώρες είχαν ήδη καταθέσει οι περισσότεροι και απλώς κάθονταν εκεί για να συνεχίζεται αυτό το πράγμα. Και από εκείνη τη στιγμή έφυγε αυτός. Παρέλειψα να πω ότι ο συγκεκριμένος δεν ήταν ο μόνος που τράβαγε βίντεο και φωτογραφίες. Αυτός είχε το πιο κοντινό πλάνο επειδή περιφερόταν ανάμεσά μας. Οι άλλοι που κάθονταν στο γραφείο βιντεοσκοπούσαν τον συνάδελφό τους να κάνει αυτά που έκανε σ΄ εμάς. Δεν συνεχίστηκε άλλο ο ξυλοδαρμός, αλλά συνέχισαν τα υπόλοιπα. Είχαν ένα λέιζερ με κόκκινη ακτίνα την οποία την έριχναν στα μάτια μας μόλις τα κλείναμε λίγο να ξεκουραστούμε. Μετά κλείνανε τα φώτα του διαδρόμου και άνοιγαν έναν φακό και τον ρίχνανε πάνω μας λέγοντας "να, έτσι γίνεται η σωστή ανάκριση" και "τώρα θα σου δείξω εγώ πως γίνεται". Και πάλι ερχόταν κάποιος από αυτούς ανάμεσά μας, με το φακό, ενώ ήταν σβηστά τα φώτα. Επίσης, πείραζαν επίτηδες τα κλιματιστικά, με αποτέλεσμα μία να παγώνουμε και μία να ζεσταινόμαστε. Σταμάτησα πλέον να ζητάω να πάω στην τουαλέτα γιατί όταν με πήγαιναν, στον διάδρομο κάθονταν κι άλλοι ασφαλίτες και Δελτάδες, και όταν περνούσα ανάμεσά τους άκουγα τα χειρότερα. Δηλαδή σεξιστικά, υβριστικά, απειλές, τα πάντα. Και ήταν και κάποιοι με στημένα τα κινητά τους έτοιμα να με φωτογραφίσουν καθώς προχωρούσα. ΕΡ: Πότε σταμάτησε αυτό; ΑΠ: Κατά τις 7 το πρωί, τότε που έφυγαν οι τελευταίοι Δελτάδες. Και είχαμε συλληφθεί λίγο μετά τις 9 το βράδυ. Όλες αυτές τις ώρες επαφή με δικηγόρο δεν είχαμε. Οι δικηγόροι ήρθανε για λίγο στις 3 το μεσημέρι της Δευτέρας. Στον έκτο όροφο της ΓΑΔΑ ήμασταν περίπου 19 ώρες. Τον σύντροφο που ήταν πολύ χτυπημένος τον πήγανε στο νοσοκομείο τη Δευτέρα το πρωί. Έκανε ράμματα στο κεφάλι, τον δέσανε με επιδέσμους και είχε σπασμένο χέρι. Τους άλλους τραυματίες δεν τους είδε γιατρός. Πήγαν κατευθείαν την Τρίτη στον ιατροδικαστή. Ξέχασα να πω κάτι: Όταν ήμασταν στον έκτο μας ζητούσαν ένα-έναν να μπει σε ένα γραφείο και να τον ψάξουν. Δηλαδή να του κάνουν σωματικό έλεγχο, να γδυθεί. Οπότε έγινε ήδη σωματικός έλεγχος την Κυριακή το βράδυ. Ύστερα πήγαμε στη Σήμανση και στην Εισαγγελία. Η εισαγγελέας μας είπε ότι μέχρι την Πέμπτη κρατούμαστε. Όταν γυρίζουμε στην Ασφάλεια, μας ανεβάζουν στον έβδομο όροφο όπου είναι τα κρατητήρια. Εκεί μας φωνάζουν ξανά έναν-έναν για να μας κάνουν σωματικό έλεγχο. Διαμαρτυρήθηκα και είπα ότι δεν έχει κανένα νόημα δεύτερος έλεγχος, αφού συνέχεια συνοδεύομαι από αστυνομικούς. Μου λένε ότι έτσι είναι ο κανονισμός, με παίρνει μια μπατσίνα και με οδηγεί σε έναν χώρο - πριν τα κρατητήρια έχει κάτι γραφεία και δεξιά έχει ένα δωματιάκι σαν αποθήκη. Μπαίνω και περιμένω να κλείσει η πόρτα. Και μου λέει αυτή ότι η πόρτα δεν κλείνει και ότι θα με ψάξει έτσι. Της λέω "τι είναι αυτά που λες; Θα με ψάξεις με ανοιχτή την πόρτα;" Απέναντι ακριβώς ήταν ένα γραφείο που καθόταν κανονικά ο μπάτσος που δούλευε και απ΄ έξω πηγαινοέρχονταν κι άλλοι μπάτσοι στα κρατητήρια και στα γραφεία. Ήμασταν ακριβώς απέναντι, δεν υπήρχε τίποτα το διαχωριστικό, ήμουν μπροστά από μια ανοιχτή πόρτα. ΕΡ: Παρόμοιες καταγγελίες έγιναν και από τους προσαχθέντες και τους συλληφθέντες της Δευτέρας, όταν χτυπήθηκε από τα ΜΑΤ η συγκέντρωση αλληλεγγύης μέσα στα δικαστήρια της Ευελπίδων. ΑΠ: Ναι, προσήγαγαν 25 άτομα και από αυτούς συνέλαβαν τέσσερις. Η μία ήταν κοπέλα, την έφεραν αργότερα στα κρατητήρια μαζί μας. Θέλω να πω ότι αυτό που ήταν πάρα πολύ σημαντικό για εμάς ήταν ότι και την πρώτη μέρα που οδηγηθήκαμε στον εισαγγελέα και την Πέμπτη και την Παρασκευή - όταν μετά από 20 ώρες στα δικαστήρια αφεθήκαμε ελεύθεροι με εγγυήσεις και περιοριστικούς όρους - όλες αυτές τις μέρες η αλληλεγγύη που εισπράξαμε από τον κόσμο μάς έδωσε απίστευτη δύναμη. Δηλαδή το ότι βλέπαμε τους συντρόφους μας να φωνάζουν συνθήματα, έτσι παίρναμε δύναμη. Χωρίς την αλληλεγγύη δεν ξέρω πραγματικά αν θα μπορούσαμε να σταθούμε το ίδιο δυνατοί όπως σταθήκαμε τώρα. Τέλος, θέλω να επισημάνω ότι ο λόγος που αναφερόμαστε και καταδεικνύουμε τα βασανιστήρια από τους μπάτσους δεν εντάσσεται σε καμιά λογική θυματοποίησης. Το κράτος από πάντα προσπαθούσε και θα συνεχίζει την προσπάθεια τρομοκράτησης με οποιοδήποτε μέσο διαθέτει. Αυτό που αναλογεί σε εμάς είναι να αναδείξουμε τα γεγονότα και μέσα από αυτά να γίνουμε ακόμα πιο συνειδητοποιημένοι, ακόμα πιο δυνατοί στον αγώνα ενάντια στη βαρβαρότητα που μας επιβάλλουν.