ΟΤΑΝ Η ΑΔΙΚΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΟΜΟΣ

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ

   Το τελευταίο διάστημα ο κόσμος της εργασίας δέχεται την μεγαλύτερη επίθεση (μισθοί, συντάξεις, φόροι, δικαιώματα, κλπ) στην ιστορία της μεταπολίτευσης. Ως απάντηση σε αυτή, οξύνονται και οι αντιδράσεις από μεριάς εργαζομένων. Γίναμε όλοι μάρτυρες των μεγάλων απεργιακών κινητοποιήσεων, αλλά και των ποικιλόμορφων δράσεων που αναπτύχθηκαν σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας. Κοινός τόπος των εκδηλώσεων αυτών, ήταν η ήττα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και των φορέων οι οποίοι τους εξέφραζαν.  Αποκορύφωμα ήταν οι κινητοποιήσεις στις παρελάσεις την 28^η Οκτωβρίου, όπου πλέον έγινε πλήρως αντιληπτό, ότι η κυβέρνηση και η πολιτική της στερούνται κάθε νομιμοποίησης.

   Προϋπόθεση κάθε εξουσίας, για να υπάρχει, είναι η νομιμοποίησή της από τους εξουσιαζόμενους ∙ δηλαδή η αποδοχή της ισχύος της. Σε μια περίοδο κρίσης νομιμοποίησης, όπως τη σημερινή, η εξουσία επιδιώκει να ανακτήσει τη νομιμοποίησή της, αναπαράγοντας ταυτόχρονα την πολιτική της και τον εαυτό της. Σε πρώτο επίπεδο, προσπάθησε (και προσπαθεί) να καταστείλει τις συλλογικές αντιδράσεις με βία και προπαγάνδα (δακρυγόνα και ΜΜΕ). Αφού απέτυχε, απέρριψε τη λύση των εκλογών, καθώς έτσι θα αποτυπώνονταν ένας νέος πολιτικός συσχετισμός,  που θα αποσταθεροποιούσε το αστικό μπλοκ εξουσίας και θα αμφισβητούσε την ίδια την ύπαρξη του πολιτικού συστήματος, όπως το γνωρίζαμε μέχρι τότε. Για τη διάσωση αυτών, λύση βρέθηκε στο διορισμό μιας μη εκλεγμένης (άρα πραξικοπηματικής) κυβέρνησης, αποτελούμενη από τεχνοκράτες, στελέχη της προηγουμένης κυβέρνησης (ΠΑΣΟΚ) και αντιπολίτευσης (ΝΔ), και φασίστες (ΛΑΟΣ), που όλοι συμφωνούν στη συνέχεια της μέχρι τώρα αποτυχημένης (!) πολιτικής. Η ίδια η δημόσια συζήτηση δεν επικεντρώνεται στη πολιτική κατεύθυνση της νέας κυβέρνησης, αλλά μόνο στο ποιοι την αποτελούν με στόχο να τη νομιμοποιήσουν απέναντι στους πολίτες. Όλα αυτά γίνονται στο όνομα της εθνικής σωτηρίας.

Υπάρχουν εθνικά συμφέροντα;

   Σε μια ταξική κοινωνία δεν υπάρχουν ενιαία- εθνικά συμφέροντα. Δεν μπορούν οι εργαζόμενοι να έχουν τα ίδια συμφέροντα με τους εργοδότες τους, καθώς η εργασία των πρώτων, μεταφράζεται σε κέρδη για τους δεύτερους. Το ίδιο το κράτος, επειδή επιδιώκει τη διατήρηση των συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης (εργοδότες), προσπαθεί να αναπαράγει τη σχέση αυτή. Έτσι οδηγούμαστε, στο να βαφτίζονται τα συμφέροντα των εργοδοτών ως εθνικά, μόνο στόχο τη νομιμοποίηση.

Γιατί τεχνοκράτες;

   Η ίδια έννοια του τεχνοκράτη εντάσσεται σε μια διαφορετική αντίληψη για τη πολιτική, η οποία την μετατρέπει σε διαχείριση ενός συστήματος και όχι διαπάλη διαφορετικών πολιτικών κατευθύνσεων. Έτσι παγιώνουν τη νεοφιλελεύθερη πολιτική ως κάτι δεδομένο, και καλούν έναν  «ουδέτερο»- τεχνοκράτη να την υλοποιήσει. Όμως, όπως δεν υπάρχουν εθνικά συμφέροντα, δεν υπάρχουν και ουδέτερες πολιτικές. Αυτό είναι άμεσα αντιληπτό τόσο εστιάζοντας στη πολιτική της τεχνοκρατικής κυβέρνησης, η οποία είναι συνέχεια των προηγούμενων νεοφιλελεύθερων επιλογών (αποκρατικοποιήσεις, απολύσεις, μειώσεις μισθών κλπ), όσο και από την επιλογή των προσώπων, κορυφαίων αρχιτεκτόνων του νεοφιλελευθερισμού σήμερα, που αναδείχθηκαν μέσα από αντίστοιχους θεσμούς (ΕΚΤ, σύμβουλοι κυβερνήσεων).

Η απάντησή μας;

    Η έξοδος από την κρίση δεν μπορεί να γίνει με συνταγές που οδήγησαν σε αυτή. Ο νεοφιλελευθερισμός έδειξε τα όριά του, τόσο ως προς την οικονομία (κρίσεις υπερσυσσώρευσης, ανεργία, όξυνση ανισοτήτων), όσο και ως προς τη δημοκρατία (διορισμός κυβερνήσεων, καταπάτηση δικαιωμάτων, κλπ). Καθήκον μας είναι η αντίσταση στο μέτωπο αυτό, με συνεχείς και δυναμικούς αγώνες. Η συνέχιση των μαζικών, ενωτικών, ανατρεπτικών αγώνων είναι η μόνη λύση για την εδραίωση των νέων κοινωνικών συσχετισμών, που διαμορφώνονται, στο πολιτικό σκηνικό. Σε μια περίοδο τόσο κρίσιμη, η διαρκής κινητοποίηση και οργάνωση των δυνάμεων της εργασίας και της νεολαίας αποτελεί μονόδρομο. Η ιστορία έχει δείξει ότι με συλλογικούς αγώνες ανατρέπονται και οι χειρότερες συνθήκες! Ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί και θα συνεχιστεί μέχρι να δοθεί διέξοδος στη κοινωνία. Διέξοδος η οποία μπορεί να επιτευχτεί μόνο με τη συσπείρωση όλων των κυττάρων αντίστασης που θα οργανώνουν συνεχώς την απάντηση του λαϊκού κινήματος και θα προσπαθούν να δίνουν καθημερινά την ελπίδα και την αλληλεγγύη στην κοινωνία.

Συζητώντας με τον Δημήτρη Ψαρρά, της δημοσιογραφικής ομάδας του Ιού,για το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα

- Τι είχε προηγηθεί των εξεγέρσεων της Νομικής και του Πολυτεχνείου σε επίπεδο κοινωνικών αγώνων κατά τη διάρκεια της Χούντας και ποιος ήταν ο ρόλος του φοιτητικού κινήματος;

Στην πραγματικότητα το φοιτητικό κίνημα ήταν το πρώτο μαζικό κίνημα που δημιουργήθηκε την περίοδο της δικτατορίας. Η ήττα της Αριστεράς κατά το πραξικόπημα, η διάλυση των συνδικάτων και οι διωγμοί των αγωνιστών δεν επέτρεπε την έκφραση μαζικών αντιστάσεων, ενώ η διάσπαση του ΚΚΕ το 1968 προκάλεσε μια μεγάλη σύγχυση και απογοήτευση στους παλιότερους αγωνιστές. Αυτός είναι ο λόγος που οι μορφές δυναμικής αντίστασης από μικρές ομάδες αποτέλεσαν τα πρώτα χρόνια σχεδόν αποκλειστική επιλογή.

- Ποιο ήταν το διεθνές πλαίσιο κοινωνικών αντιστάσεων εκείνη την περίοδο και πώς ο Μάης και το παγκόσμιο κύμα κινημάτων που επακολούθησε, επηρέασε τον αντιδικτατορικό αγώνα;

Πρέπει να λάβετε υπόψη σας ότι εκείνη την εποχή δεν ήταν εύκολη η μεταφορά ειδήσεων και εικόνων από το εξωτερικό στην Ελλάδα. Όχι μόνο γιατί το απαγόρευε η λογοκρισία της δικτατορίας, αλλά και γιατί τα μέσα μαζική επικοινωνίας ήταν υποτυπώδη σε σχέση με τα σημερινά. Αυτός είναι ο λόγος που αργήσαμε να πάρουμε χαμπάρι τον Μάη, τα αντιιμπεριαλιστικά κινήματα της εποχής, τη σημασία του πολέμου του Βιετνάμ και του αντιπολεμικού κινήματος. Μπορώ να πω ότι αρχίσαμε να τα κατανοούμε σε βάθος μόνο μετά το 1972, όταν υπήρξαν και τα απαραίτητα ερεθίσματα από εκδόσεις βιβλίων, κινηματογραφικά έργα και νέες μουσικές.

- Πώς επηρέασε τον τρόπο λειτουργίας των αριστερών οργανώσεων αλλά και τις δομές του φοιτητικού κινήματος το κλίμα τρομοκρατίας και διώξεων της Χούντας;

Το τρομοκρατικό αυτό κλίμα είχε μια άμεση συνέπεια: να πολιτικοποιείται άμεσα κάθε είδους αντίδραση, ακόμα και η πιο «ανώδυνη» ή και «απολίτικη». Αλλά ταυτόχρονα επέβαλε τη γέννηση ενός πρωτότυπου τρόπου οργάνωσης του φκ, των λεγόμενων ΦΕΑ (φοιτητικές επιτροπές αγώνα). Οι ΦΕΑ δημιουργήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από τα κάτω, δεν υπήρξαν δηλαδή αποτέλεσμα συνεννόησης των πολιτικών οργανώσεων και έπαιξαν πραγματικά τον κύριο ρόλο στην καθοδήγηση του κινήματος. Στις ΦΕΑ, που ήταν κρυφές αλλά όχι «παράνομες», συμμετείχαν χωρίς αποκλεισμούς οι διάφορες πολιτικές τάσεις και εκεί συντονίζονταν οι παράνομες οργανώσεις μέσω των στελεχών τους.

- Σε ποιο βαθμό υπήρχε πολιτική σύγκλιση εντός των οργανωμένων δυνάμεων του κινήματος κατά τη διάρκεια του καθεστώτος αλλά και μετά την κατάρρευσή του;

Χωρίς να υποτιμά κανείς την ύπαρξη πανσπερμίας οργανωμένων δυνάμεων, είναι αλήθεια ότι μέσω των ΦΕΑ σημειώθηκε πραγματική πολιτική σύγκλιση στα πρώτα βήματα του κινήματος. Από το καλοκαίρι όμως του 1973 και την επιχείρηση «φιλελευθεροποίησης» του καθεστώτος αναδείχτηκε ένας κεντρικός διαχωρισμός («παραδοσιακή αριστερά» / «υπερεπαναστάτες»), ο οποίος έγινε πολύ ορατός κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Τους πρώτους μήνες μετά την πτώση της χούντας αυτός ο διαχωρισμός διατηρήθηκε για να δώσει πολύ γρήγορα τη θέση του σε μια πολυδιάσπαση οργανώσεων και τάσεων.

- Τι παρακαταθήκη σχετικά με τις δομές και την οργάνωση του φοιτητικού κινήματος νομίζετε ότι αφήνει ο Αντιδικτατορικός Αγώνας στη νεολαία σήμερα;

Πιστεύω ότι εκείνο που ακόμα και σήμερα φαίνεται απίστευτο είναι η δημοκρατική διάσταση του αντιδικτατορικού φκ. Η επιμονή στη μαζικότητα των συνελεύσεων ήταν αναγκαστική επιλογή, εφόσον αυτή μόνο εξασφάλιζε τη νομιμοποίησή τους, ενώ οι ΦΕΑ, αν και αρχικά δεν ήταν εκλεγμένες, βασίζονταν στη συναίνεση μιας ευρύτατης βάσης. Από την άλλη μεριά, για να μην ωραιοποιούμε τα πράγματα, η απήχηση του φκ στην κοινωνία της εποχής ήταν αρχικά ελάχιστη και η σύνδεσή του με τα άλλα κοινωνικά στρώματα ανύπαρκτη.

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΦΙΓ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ,11/10 ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ Α' ΕΤΟΥΣ

Το υπουργείο Παιδείας μπλοκάρει τις εξετάσεις φοιτητών επί πτυχίω.Απαγορεύει να εξεταστούν όσοι οφείλουν άνω των 5 μαθημάτων σε υπό κατάληψη ιδρύματα

«Μπλόκο» στις εξετάσεις των φοιτητών επί πτυχίω επιχειρεί το υπουργείο Παιδείας, σε μια προσπάθεια να πιέσει για τη λήξη των καταλήψεων, οι οποίες μπορεί να έχουν περιοριστεί σε 79 τμήματα πανελλαδικά, αλλά επιμένουν, δίνοντας τον τόνο, σε κεντρικά πανεπιστήμια της χώρας.

Ο ειδικός γραμματέας ανώτατης εκπαίδευσης του υπουργείου Παιδείας κ. Β. Παπάζογλου προχώρησε σήμερα σε ερμηνεία του νέου Νόμου- Πλαίσιο, για τα πανεπιστήμια και έστειλε εγκύκλιο στις διοικήσεις τους, με την οποία απαγορεύει τις εξετάσεις φοιτητών επί πτυχίω κατά τη διάρκεια του εξαμήνου, εάν αυτοί χρωστούν περισσότερα από πέντε μαθήματα!

Οπως είναι γνωστό, ο νέος Νόμος- Πλαίσιο για τα ΑΕΙ έχει καταργήσει την δυνατότητα να δίνονται εξετάσεις παράλληλα με τα μαθήματα των φοιτητών. Δηλαδή, εάν δεν τελειώσει μια εξεταστική περίοδος, δεν ξεκινούν τα μαθήματα στα πανεπιστήμια για το νέο εξάμηνο. Η σχετική διάταξη αποτελεί και τον βασικό λόγο για τον οποίο η εξεταστική περίοδος χάθηκε σε Ιδρύματα, που βρίσκονταν σε κατάληψη έως και αυτή τη εβδομάδα.

Τα πανεπιστήμια αποφάσισαν, ωστόσο, ότι στην περίπτωση των φοιτητών επί πτυχίω, οι οποίοι εκ των πραγμάτων έχουν απαλλαγεί από την υποχρέωση παρακολούθησης μαθημάτων, οι εξετάσεις μπορούν να γίνουν κανονικά, ασχέτως αν έχουν ολοκληρωθεί ή όχι τα μαθήματα στη σχολή.

Τη λύση αυτή για τους επί πτυχίω φοιτητές προωθεί, ήδη, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), στο οποίο και έγινε προχθές πολύωρη συνεδρίαση των κοσμητόρων και των προέδρων σχολών με τις πρυτανικές αρχές του.

Ετσι, αποφασίστηκε ότι εξετάσεις των φοιτητών επί πτυχίω θα ξεκινήσουν κανονικά, καθώς δεν υπάρχει υποχρέωση μαθημάτων. Ανάλογες αποφάσεις αναμένονται και σε άλλα πανεπιστήμια.

Ωστόσο σε απάντηση αυτής της εσωτερικής ρύθμισης ο κ. Παπάζογλου έστειλε σήμερα ερμηνευτική εγκύκλιο στα πανεπιστήμια, αναφέροντας ότι οι φοιτητές επί πτυχίω μπορούν μεν να δώσουν εξετάσεις, αλλά μόνον εφόσον χρωστούν μέχρι πέντε μαθήματα.

Η εγκύκλιος σήμανε συναγερμό στα πανεπιστήμια, που αντιμετωπίζουν προβλήματα με καταλήψεις. Οπως λέει ο προεδρεύων της Συνόδου πρυτάνεων και νομικός, πρύτανης του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, κ. Κ. Ρέμελης, η πρόβλεψη αυτή δεν υπάρχει σε κανένα σημείο του νέου νόμου, αποτελεί καθαρή «έμπνευση» των συντακτών της και παραβιάζει ευθέως το Σύνταγμα με την έκδοση κανονιστικών πράξεων από όργανα που δεν διαθέτουν την προς τούτο εξουσιοδότηση.

Η εγκύκλιος, σύμφωνα με τον κ. Ρέμελη, αποτελεί εκ των άλλων και ευθεία παρέμβαση του υπουργείου Παιδείας στην αυτοδιοίκηση των Ιδρυμάτων.

Για το θέμα που προέκυψε αναμένεται, εντός των επομένων ωρών, και επίσημη απάντηση της Συνόδου πρυτάνεων ΑΕΙ.

«Η απόφαση αυτή είναι αυθαίρετη καθώς δεν προκύπτει από καμία διάταξη του νόμου και ταυτόχρονα συνιστά κατάφωρη παραβίαση της αυτοδιοίκησης των ΑΕΙ» λέει στο «Βήμα» ο πρύτανης του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) κ. Γ. Μυλόπουλος.

«Η λογική του "ολίγον έγκυος" δεν ισχύει στα ακαδημαϊκά ζητήματα. Οι επί πτυχίω φοιτητές, οι οποίοι έχουν ολοκληρώσει τις εκπαιδευτικές τους υποχρεώσεις, δεν έχουν κανένα λόγο να μην μπορούν να δώσουν εξετάσεις, ανεξαρτήτως χρωστούμενων μαθημάτων», καταλήγει ο κ. Μυλόπουλος.

Η καμπάνα χτυπά για όλους τους γιατρούς, νοσηλευτές αλλά και για ολόκληρη την κοινωνία

http://stokokkino.gr/i-kampana-chtypa-gia-oloys-toys-giatroys-nosileytes-alla-kai-gia-olokliri-tin-koinonia/view

Σπάμε το τείχος της σιωπής...όσα αρνήθηκαν να δείξουν τα κανάλια

Τα «ανοιχτά πανεπιστήμια» και η δημοκρατία του facebook

Για την ανοιχτή επιστολή 42 καθηγητών του Παντείου Πανεπιστημίου

Tου Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Δεν με εξέπληξε, εξαιρουμένων δύο ή τριών υπογραφών, η ανοιχτή επιστολή των 42 καθηγητών της Παντείου που ζητούν «ανοικτά πανεπιστήμια». Την τελευταία τριετία, από το Δεκέμβρη του 2008 μέχρι την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, αρκετοί από τους υπογράφοντες παρενέβησαν κατ’ επανάληψη στο δημόσιο διάλογο, τοποθετούμενοι και τότε, όπως και σήμερα, στη «σωστή» πλευρά: απέναντι στην κοινωνική διαμαρτυρία, έμμεσα ή και ευθέως στο πλευρό της κυβέρνησης.

Δεν είναι λοιπόν πρωτότυπο ότι τα αντανακλαστικά των συντακτών του κειμένου ενεργοποιούνται για μια ακόμα φορά σε περίοδο κατά την οποία δυσκολεύεται, όχι γενικώς η χώρα, αλλά ειδικώς η κυβέρνηση - προσωπικά αδυνατώ να θυμηθώ παρέμβασή τους που να αντιτίθεται σε επώδυνες για τμήματα της κοινωνίας κυβερνητικές επιλογές, αν και τελευταία οι αφορμές δεν υπήρξαν λίγες.

Αν κάτι προσφέρει νέο υλικό προς συζήτηση, έτσι, αυτό έχει να κάνει με τους ισχυρισμούς που διατυπώνονται στο επίμαχο κείμενο.

Ο πρώτος από αυτούς αφορά τις «αδιέξοδες καταλήψεις» και τις «ανέξοδες απεργίες». Δεν ξέρω ποια αίσθηση του μοιραίου υποχρεώνει κοινωνικούς επιστήμονες να προδικάζουν την έκβαση μιας κινητοποίησης εν τη γενέσει της· οι ίδιοι οι υπογράφοντες, ωστόσο, γνωρίζουν καλά ότι, από την απόσυρση του ν. 815 μέχρι την αποτροπή της αναθεώρησης του αρ. 16, οι φοιτητικές καταλήψεις υπήρξαν κάθε άλλο παρά ατελέσφορο μέσο πίεσης προς την κυβέρνηση – όπως εξάλλου και οι απεργίες. Ως προς τις τελευταίες δε, φοβάμαι πως το πρόβλημα των συντακτών του κειμένου δεν έγκειται στο «ανέξοδο» του χαρακτήρος τους. Το βασικό γι΄ αυτούς είναι ότι θεωρούν ελάσσονα πολιτικά ζητήματα την αφορμή και το σκοπό των κινητοποιήσεων («διατηρ[ούμε] τις προσωπικές μας απόψεις απέναντι στον κατατεθέντα νόμο»), εξ ου και η όλη ευαισθησία τους εξανλείται στα μέσα της διαμαρτυρίας.

Ο δεύτερος ισχυρισμός τους έχει να κάνει με το διεκτραγωδούμενο κοινωνικό κόστος των κινητοποιήσεων οι οποίες, σύμφωνα με τους υπογράφοντες, στερούν «από χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες το δικαίωμα στη μόρφωση», υποχρεώνουν «την ελληνική οικογένεια (...) να επιβαρυνθεί την επιμήκυνση των σπουδών των παιδιών της» και «απαγορεύ[ουν] στους πανεπιστημιακούς δασκάλους να ασκήσουν τα διδακτικά και ερευνητικά καθήκοντά τους». Πού κατοικεί, τελικά, αυτή η φαντασιακή κοινότητα φοιτητών και εκπαιδευτικών και αφήνει τους υπογράφοντες να μιλούν στο όνομά της; Πόσο λογικό είναι να ξέρουν καλύτερα οι καθηγητές απ’ ό,τι οι φοιτητές ποια είναι τα πραγματικά τους συμφέροντα - αν δεν πρόκειται τουλάχιστον για χαραμοφάηδες; Και πόσο ειλικρινές το ενδιαφέρον για την κρίση και τη λαϊκή οικογένεια, που θά’ λεγε και το ΚΚΕ, όταν αφήνει έξω από την επικράτειά του τις συνέπειες του νέου νόμου για τα παιδιά αυτών των οικογενειών; Γιατί δεν θίγεται, με άλλα λόγια, η ελληνική/λαϊκή οικογένεια από τη μετατροπή του δημοκρατικού δημοσίου πανεπιστημίου σε ιδεολογικό μηχανισμό της άρχουσας τάξης, για να θυμηθούμε τον γκραμσίζοντα Μάκη Βορίδη, θίγεται όμως από τις κινητοποιήσεις που ζητούν να αποτρέψουν την εξέλιξη αυτή;

Δεν θεωρώ μέτρο των πάντων την εμπειρία των δικών μου φοιτητικών χρόνων, σύμφωνα με την οποία ήταν τα παιδιά των φτωχότερων οικογενειών αυτά που κατά κανόνα πρωτοστατούσαν στις φοιτητικές κινητοποιήσεις. Αλλού όμως είναι το θέμα: οι υπογράφοντες δεν διανοούνται καν ένα πανεπιστήμιο στο οποίο να αποφασίζουν συλλογικά διδάσκοντες και διδασκόμενοι. Διατηρούν μιαν αντίληψη για την κοινωνία που θέλει την τελευταία  (άρα και το πανεπιστήμιο) άθροισμα ατόμων και των βουλήσεών τους – πέρα από συλλογικότητες οργανωμένες επί τη βάσει αντικρουόμενων πεποιθήσεων και συλλογικών συμφερόντων. Τι να κάνουμε όμως; Μέχρι την εφαρμογή του νόμου Διαμαντοπούλου-Γεωργιάδη, με το περιεχόμενο του οποίου οι 42 πανεπιστημιακοί δεν καταδέχονται να ασχοληθούν, η λειτουργία των πανεπιστημίων εναπόκειται στις αποφάσεις των συλλογικών εκφράσεων (των συνιστωσών) της ακαδημαϊκής κοινότητας. Σε κάθε περίπτωση, δηλαδή, όχι στη δημοκρατία του facebook.

Ο τρίτος ισχυρισμός τους συνοψίζει, τελικά, την πεμπτουσία της παρέμβασης των 42 πανεπιστημιακών. Οι ίδιοι που διατηρούν το δικαίωμα στις πολλαπλές αναγνώσεις του νέου νόμου (μολονότι η εφαρμογή ή μη του τελευταίου είναι το μείζον για την ακαδημαϊκή κοινότητα τους τελευταίους αρκετούς μήνες…) είναι αυτοί που ζητούν, καταλήγοντας, την «ουσιαστική αξιοποίηση, αποτίμηση και βελτίωση του νέου θεσμικού πλαισίου στην πορεία εφαρμογής του». Σε απλά ελληνικά: δεν έχει σημασία τι λέει και τι κάνει ο νόμος. Το θέμα είναι να εφαρμοστεί. Οι 42 απαιτούν, με άλλα λόγια, εξετάσεις και παραδόσεις, εκπαίδευση και έρευνα, όχι απλά «σα να μη συμβαίνει τίποτα», αλλά στο νέο αυταρχικό εκπαιδευτήριο που θεσπίζει ο νόμος Διαμαντοπούλου-Γεωργιάδη. Το χειρότερο: είναι τόσο μέσα στη λογική του νόμου αυτού, που ζητούν από τους πρυτάνεις να πράξουν τα νόμιμα («να αναλάβουν την ομαλή υλοποίηση των νομικών τους υποχρεώσεων»), όσο ακόμα δεν έχουν επιληφθεί αστυνομικοί της ασφάλειας, κατά τα πρότυπα του Πανεπιστημίου της Κρήτης.

Αυτή είναι, εν κατακλείδι, η πραγματική «ακαδημαϊκή εκτροπή», για την οποία κάνουν λόγο οι 42 στο κείμενό τους: η μετατροπή ακαδημαϊκών δασκάλων σε προπομπούς, αρωγούς και απολογητές της (μνημονιακής) εκτελεστικής εξουσίας, σε μια κατά τα άλλα «κρίσιμη συγκυρία», όπως αρέσκονται να επαναλαμβάνουν σε συλλογικές ή ατομικές παρεμβάσεις τους.

Τι Πανεπιστήμιο φτιάχνει ο νόμος-πλαίσιο Διαμαντοπούλου;

Των Άκη Ζαρκαδούλα και Γιώργου Μπενέκου
 

Η αναδιάρθρωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αποτέλεσε κύριο μέλημα των αστικών κυβερνήσεων από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Παρ’όλα αυτά, οι αντιστάσεις εντός και εκτός Πανεπιστημίου στάθηκαν ως τώρα ανάχωμα για την πλήρη μετάλλαξη του Δημόσιου και Δωρεάν Πανεπιστημίου.

Αυτό που γνωρίζουμε από χρόνια, σήμερα επιβεβαιώνεται με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο: η επιχειρούμενη μετάλλαξη μόνο άσχετη δεν είναι με το καθεστώς κατεδάφισης των εργασιακών δικαιωμάτων που επικρατεί και που στις μέρες μας εντείνεται με τις πολιτικές σκληρής λιτότητας του Μνημονίου. Ουσιαστικά, όσα συμβαίνουν στα Πανεπιστήμια σχετίζονται με την επιβολή ενός νέου κοινωνικού «συμβολαίου», που σκοπό έχει να νομιμοποιήσει και να διαιωνίσει τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, την παύση των συλλογικών διεκδικήσεων και την εργοδοτική ασυδοσία.

Μηχανισμός εμπέδωσης αυτού του νέου «συμβολαίου» είναι το περίφημο χρέος, ενώ για την ολοκλήρωσή του, και μετά την πλήρη αποδιάρθρωση του κοινωνικού ιστού, απαιτείται η ολοσχερής και οριστική μετάλλαξη του Πανεπιστημίου.

Η κατάργηση του αυτοδιοίκητου με την εμπλοκή εξωπανεπιστημιακών παραγόντων στη διοίκησή του, η εξάρτηση της χρηματοδότησης του Πανεπιστημίου από την ιδιωτική πρωτοβουλία, η ουσιαστική υποβάθμιση και εντατικοποίηση των σπουδών για την παραγωγή αναλώσιμων εργαζόμενων και η κατάργηση του ασύλου, βασικοί πυλώνες του νέου νομοσχεδίου Διαμαντοπούλου, έρχονται να επικυρώσουν την παραπάνω πολιτική.

1. Άρση του αυτοδιοίκητου των Πανεπιστημίων
  
Σε όλη αυτή τη διαδικασία αναδιάρθρωσης υπάρχουν σημαντικές αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο συγκροτούνται οι δομές διοίκησης των Πανεπιστημίων. Με τις προτεινόμενες ρυθμίσεις, έτσι, αφαιρούνται οι δικαιοδοσίες από τα τωρινά όργανα συνδιοίκησης και επιβάλλεται ένα νέο ολιγαρχικό μοντέλο διοίκησης μέσω του 15μελούς Συμβουλίου. Το «Συμβούλιο Διοίκησης» θα αποτελείται από 7 εκλεγμένα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, τα οποία θα επιλέγουν άλλα 7 μέλη εκτός της πανεπιστημιακής κοινότητας, και από 1 φοιτητή.

Το Συμβούλιο Διοίκησης δεν θα ελέγχεται και δεν θα λογοδοτεί πουθενά. Καταστρατηγείται έτσι πλήρως το αυτοδιοίκητο, αφού όχι μόνο δεν θα εκπροσωπούνται επαρκώς όλα τα μέρη της πανεπιστημιακής κοινότητας, αλλά και η παρουσία εξωθεσμικών παραγόντων θα μπορεί να χαράζει τη στρατηγική του εκάστοτε ιδρύματος προς ιδιωτικά οφέλη. Πρόκειται για μία κατάφωρα αντισυνταγματική πρακτική που καταλύει τη δημοκρατία στα όργανα, στους τρόπους λήψης αποφάσεων και στη διοίκηση του Πανεπιστημίου, αφήνοντας πεδίο για την ανάπτυξη σχέσεων διαπλοκής και εξυπηρέτησης επιχειρησιακών συμφερόντων.

Καίριος είναι και ο περιορισμός της φοιτητικής συμμετοχής στα όργανα λήψης αποφάσεων. Η  ύπαρξη ενός φοιτητή στο Συμβούλιο Διοίκησης είναι ουσιαστικά συμβολική και απεικονίζει το «αναγκαίο κακό» της συμμετοχής τους από το Υπουργείο. Ο ένας αυτός φοιτητής θα εκλέγεται μάλιστα από ενιαίο ψηφοδέλτιο από το σώμα των φοιτητών, κάτι το οποίο έμπρακτα σημαίνει κατάργηση των συλλογικοτήτων και των συλλογικών μορφών δράσεων και εξατομίκευση του φοιτητικού σώματος.

2. Επιχειρηματίες στην «υπηρεσία» του Πανεπιστημίου

Η «αυτοδιοίκηση» των ιδρυμάτων προϋποθέτει, κατά το Υπουργείο, και την «οικονομική αυτοτέλειά» τους. Η κρατική χρηματοδότηση όχι μόνο ελαχιστοποιείται, αλλά και θα χορηγείται ανάλογα με την αξιολόγηση του κάθε ιδρύματος. Αξιολόγηση μακριά από ακαδημαϊκά και κοινωνικά κριτήρια αλλά με κριτήρια οικονομικής ανταποδοτικότητας, ανάλογα δηλαδή με το πόσο συμμορφώνεται το κάθε ίδρυμα στα “θέλω” της αγοράς εργασίας. Παράλληλα, με την κρατική χρηματοδότηση διαμορφώνεται επιπλέον και η ιδιωτική, η οποία προφανώς θα θέσει τους δικούς της όρους και απαιτήσεις στον τρόπο οργάνωσης της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Διαμορφώνεται έτσι μία ζοφερή κατάσταση: Σχολές με ανθρωπιστικό και με αδιάφορο για τους τεχνοκράτες αντικείμενο, οι οποίες δεν θα πληρούν τους όρους που τίθενται, θα αναγκαστούν λόγω περιορισμένων κονδυλίων, είτε να ορίσουν δίδακτρα για τους φοιτητές, είτε να οδηγηθούν στο κλείσιμο. Αντίθετα, σχολές που λόγω αντικειμένου καθίστανται απαραίτητες για την αναπαραγωγή των όρων αναπαραγωγής του κεφαλαίου, θα συγκεντρώνουν χορηγίες από ιδιώτες. Με τον τρόπο αυτό, οι τελευταίοι θα επηρεάζουν την παραγομένη έρευνα καθώς και τη δόμηση και οργάνωση των σπουδών. Αυτό είναι που θεσμοθετείται πλέον με τη δυνατότητα συμμετοχής τους στο παντοδύναμο «Συμβούλιο Διοίκησης».

3. Αποδόμηση των πτυχίων συνυφασμένη με τον «εργασιακό Μεσαίωνα»

Ανέπαφα από την κυβερνητική επίθεση δεν θα μπορούσαν να μείνουν ούτε το πρόγραμμα σπουδών και οι φοιτητικές παροχές. Από την υπογραφή της «Συνθήκης της Μπολόνια», εντάθηκε η προσπάθεια από τους νεοφιλελεύθερους πόλους για κατακερματισμό των πτυχίων, δηλαδή για τη κατασκευή ενός μοντέλου τριτοβάθμιας ή μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με μειωμένα δικαιώματα (και προσδοκίες), η οποία θα πιστοποιεί απλά έναν αυξημένο «αλφαβητισμό» του αποφοίτου, εξάγοντάς τον στην αγορά εργασίας τελείως αναλώσιμο.

Αναλυτικότερα, προτείνεται η διάσπαση του κύκλου σπουδών σε 3 χρόνια προπτυχιακών σπουδών, 2 χρόνια μεταπτυχιακών και 3 χρόνια διδακτορικών. Κάθε έτος σπουδών θα αντιστοιχεί σε 60 πιστωτικές μονάδες (οι μονάδες «μέτρησης της γνώσης»), οι οποίες στο τέλος της φοίτησης θα δημιουργούν μαζί με παράλληλους κύκλους σπουδών (σεμινάρια, ξένες γλώσσες κτλ.) έναν ατομικό φάκελο προσόντων, «διανθισμένο» με μαθήματα διαφόρων (και όχι ενός) επιστημονικών αντικειμένων.

Πρόκειται για τάσεις κάθε άλλο παρά άσχετες με τις αντίστοιχες αλλαγές στην αγορά εργασίας: τη σημαντική αύξηση της ανεργίας των πτυχιούχων, την υποβάθμιση της εργασιακής προοπτικής τους συνολικά (χαμηλές απολαβές, ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων), αλλά και την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, εφόσον ο εργαζόμενος θα αναγκάζεται πια σε ένα διαρκές κυνήγι πιστωτικών μονάδων, ανταγωνιζόμενος τους υπόλοιπους και καταλήγοντας να διεκδικεί μόνος του απέναντι στους εργοδότες τα δικαιώματά του.

Χαρακτηριστική, εξάλλου, της ταξικής πολιτικής του υπουργείου είναι η περικοπή των φοιτητικών παροχών. Η σίτιση και η στέγαση ιδιωτικοποιούνται, ενώ στο νέο πνεύμα «εκσυγχρονισμού» περιλαμβάνεται και η θέσπιση ηλεκτρονικών συγγραμμάτων από το 2014 και μετά. Για να αναγκαστούν οι φοιτητές να πληρώνουν για τις ανάγκες τους,  εισάγονται επίσης τα φοιτητικά δάνεια, κατ΄επιταγή μιας αγοραίας αντίληψης για τις σπουδές τους, στο έδαφος της οποίας εύκολα πλέον θα μπορούν να εισαχθούν και δίδακτρα.
   
4. Εντατικοποιημένο Πανεπιστήμιο, χωρίς άσυλο, χωρίς κοινωνικούς αγώνες

Αναγκαίο συμπλήρωμα σε όλα τα παραπάνω, η κατάργηση του ασύλου. Σε καιρούς που οι κυβερνητικές επιθέσεις συναντούν αγώνες που -ευτυχώς- πληθαίνουν, η καταστολή και τρομοκράτησή τους θα γίνονται πλέον χωρίς το ιδεολογικό και φυσικό καταφύγιο του ασύλου. Μπορούμε έτσι να φανταστούμε στο εξής, έπειτα από απόφαση ενός συλλόγου φοιτητών για κατάληψη της σχολής να εισβάλλουν δυνάμεις των ΜΑΤ στους πανεπιστημιακούς χώρους,  εκκενώνοντάς τους κατόπιν εντολής του manager-διοικητή του Πανεπιστημίου.

Από την άλλη πλευρά, ένα Πανεπιστήμιο που θα λειτουργεί με επιχειρησιακούς όρους χρηματοδότησης και αντίστοιχους όρους φοίτησης (προαπαιτούμενα μαθήματα, υποχρεωτικές παρακολουθήσεις, όριο φοίτησης τα ν+2 χρόνια, διαγραφές φοιτητών) και διοίκησης, προφανώς δεν θα μπορεί να είναι ένα πεδίο αμφισβήτησης των υπαρχουσών κοινωνικών δομώ, παρά μόνο ένα πεδίο καλλιέργειας του σκληρού νεοφιλελεύθερου ανταγωνισμού.

Κατόπιν όλων αυτών, αν υπάρχει κάτι που δεν θα πρέπει στιγμή να ξεχνάμε είναι ότι η βασική παράμετρος που μέχρι στιγμής καθυστέρησε ή ανέκοψε αρνητικές εξελίξεις στο ελληνικό Πανεπιστήμιο ήταν η ύπαρξη μαζικών διαδικασιών του φοιτητικού κινήματος, που συναντιούνταν με την κίνηση άλλων ριζοσπαστικών κομματιών της πανεπιστημιακής κοινότητας. Την ίδια στιγμή, βεβαίως, μετά και το μαζικό κίνημα των πλατειών, οφείλουμε να επανεξετάσουμε τα εργαλεία ερμηνείας της πραγματικότητας και να αναζητήσουμε διευρυμένες κοινωνικές συμμαχίες: στο Σύνταγμα, στους εργασιακούς χώρους, στο Πανεπιστήμιο - συμμαχίες για την αποδόμηση των όποιων αρνητικών συσχετισμών και, εν προκειμένω, την ανατροπή του αντικοινωνικού νομοσχεδίου της κ. Διαμαντοπούλου...

Η Νορβηγία προειδοποιεί: όχι ανοχή στους νεοναζί, του Π. Κωνσταντίνου

Η θλίψη και το σοκ σε ολόκληρη την ανθρωπότητα για το χαμό πάνω από ενενήντα ανθρώπων από το δολοφονικό χέρι των νεοναζί, οι περισσότεροι από το κάμπινγκ νεολαίας του Εργατικού Κόμματος προκαλεί τώρα την οργή για τους υπεύθυνους. Η ανοχή των κυβερνήσεων στα φασιστικά κόμματα και τους νεοναζί στην Ευρώπη είχε ξεπεράσει κάθε όριο το προηγούμενο διάστημα. Γίνονταν αποδεκτά ακόμη και ως κυβερνητικοί εταίροι , ως εργαλεία για την απομόνωση των εργατικών αντιστάσεων και της αριστεράς που στη περίοδο της κρίσης επέμενε να προβάλει εναλλακτικές λύσεις υπέρ των συμφερόντων της μεγάλης πλειοψηφίας και όχι της μειοψηφίας των κατόχων του πλούτου.

Οι αποτρόπαιες δολοφονικές επιθέσεις του Αντερς Μπρείβικ στη Νορβηγία είναι ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα των φασιστών στη πρόσφατη ιστορία της Ευρώπης. Δεν είναι τυχαίο ότι η Αστυνομία και τα ΜΜΕ διοχέτευαν πληροφορίες για «ισλαμική τρομοκρατία» ενώ ακόμη και μετά την αποκάλυψη της ταυτότητας του ναζί δολοφόνου δεν καταλογίζουν ξεκάθαρα το έγκλημα στη φασιστική τρομοκρατία. Τα τελευταία χρόνια, η ανοχή και οι συνεργασίες με τα νεοφασιστικά κόμματα είχαν τη ρίζα τους στη προσπάθεια των αρχουσών τάξεων και των κυβερνήσεων να αποπροσανατολίσουν τους εργαζόμενους και τη νεολαία που εξοργισμένοι από την πολιτική των κυβερνήσεων να τους φορτώσουν τις συνέπειες τη κρίση βγήκαν στον δρόμο της μαζικής αντίστασης.

Ο ρατσισμός κατά των μεταναστών και των αιτούντων άσυλο πήγε χέρι-χέρι με την ισλαμοφοβία, την στοχοποίηση των μουσουλμάνων ως διαφορετικών που δεν χωράνε στις «αξίες του χριστιανικού ευρωπαϊκού πολιτισμού». Οι κυβερνήσεις έφτασαν σε μέτρα σκληρά κατά των μεταναστών με πολιτικές απελάσεων και στρατόπεδα συγκέντρωσης και τη FRONTEX να επιτηρεί τα σύνορα ενώ ένα κυνήγι μαγισσών κατά των μουσουλμάνων εξαπολύεται παντού ταυτίζοντας τους με τη τρομοκρατία. Όλα αυτά βέβαια την ίδια περίοδο που μια σειρά ευρωπαϊκές χώρες μαζί με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ διατηρούσαν στρατεύματα κατοχής στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Σομαλία και στήριζαν το αποκλεισμό της Γάζας κατά της κυβέρνησης της Χαμάς των Παλαιστίνιων.

Ο Αντερς Μπρέιβικ είναι ένας ναζιστής δολοφόνος που έδρασε με σχέδιο και «άποψη». Ήταν ενεργό μέλος του νεοφασιστικού Κόμματος της Προόδου μέχρι το 2006 και στέλεχος της νεολαίας του.

Πριν τις δολοφονικές επιθέσεις έστειλε το βιβλίο-μανιφέστο του 1516 σελίδων σε μια μεγάλη λίστα παραληπτών ενώ μόλις μία ώρα πριν τη βομβιστική επίθεση στο Υπουργείο έστελνε μήνυμα εισαγωγικό. Σε αυτό εξηγούσε πόση προσπάθεια και λεφτά χρειάστηκε να ξοδέψει για να το ολοκληρώσει και παρότρυνε να γίνει συγκεκριμένος τρόπος χρήσης. Το είχε στείλει Στο δημοσιογράφο πολιτικό του Φινλανδικού Κόμματος «Αληθινοί Φινλανδοί» Τέρχι Κιεμούκι. Εκθειάζει ξανά και ξανά τον αρχηγό του κόμματος αυτού Τζούζι Χάλλα Αχο για τη κάθετη τοποθέτηση του ενάντια στη πολυπολιτισμική κοινωνία ως παράγοντας διάλυσης της δυτικής κοινωνίας.

Σε βίντεο όπου κραταέι όπλο εμφανίζεται να υποστηρίζει:« Ο πολυτισμικός μαρξισμός όπως τον υποστήριξε η Σχολή της Φρανκφούρτης έχει διασπείρει την άποψη για «θετική δράση», «πολυπολιτισμό» και «διαφορετικότητα». Δεν είναι δυνατό να ξεφύγουμε από αυτές τις έννοιες σήμερα. Αυτές οι έννοιες έχουν καταστρέψει την οποιαδήποτε άμυνα της ευρωπαϊκής κοινωνίας, κάτι που έχει ανοίξει το δρόμο για την ισλαμοποίηση της Ευρώπης.

Την ίδια μέρα των επιθέσεων υπογράφει ως υψηλά ιστάμενος στην ιεραρχία των ευρωπαϊκών εθνικιστικών κινημάτων. Δηλώνει ότι πήρε υποστήριξη για τη συγγραφή του φασιστικού μανιφέστου από «αδελφούς και αδελφές» από άλλες χώρες, όπως Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Σουηδία, Αυστραλία, Ιταλία, Ισπανία, Φινλανδία, Βέλγιο, Ολλανδία, Δανία και ΗΠΑ.

Συνεχίζει: «Η ώρα για διάλογο τελείωσε. Δώσαμε στη ειρήνη μια ευκαιρία. Εφτασε η ώρα για ένοπλη αντίσταση. Ο PCCTS, οι Ιππότες Ναΐτες για λογαριασμό του ελεύθερου λαού της Ευρώπης κηρύσσουν προληπτικό πόλεμο ενάντια στα Μαρξιστικά πολιτιστικά/πολυπολιτισμικά νεοαποικιακά καθεστώτα στη Δυτική Ευρώπη. Αναγνωρίζουμε ότι η Ευρώπη τεχνικά βρίσκεται σε εμφύλιο πόλεμο από το 1999, όταν οι Ευρωπαίοι και αμερικανοί Μαρξιστές πολιτιστικοί /πολυπολιτισμικοί μέσω του ΝΑΤΟ εξαπέλυσαν τις επιθέσεις ενάντια στις Χριστιανικές Σερβικές δυνάμεις και τους στέρησαν το δικαίωμα να σταματήσουν το Ισλάμ στην χώρα τους.»
Ο Αντερς Μπέιβικ είναι ένας ναζιστής δολοφόνος . Δεν είναι απλά ένας παρανοϊκός και ακραίος χριστιανός φονταμενταλιστής. Το σύγχρονο πρόσωπο του νεοναζισμού χρησιμοποιεί το προσωπείο πότε του χριστιανού και πότε του πατριώτη για αποκρύψει το πραγματικό που είναι μόνο ΕΝΑ: ο ναζισμός. Η επίθεση στη πολυπολιτισμική κοινωνία είναι το σύγχρονο ρατσιστικό εργαλείο, το ιδεολογικό πολοστάσιο που στοχοποιεί τους μετανάστες με βάση τη διαφορετική θρησκεία.

Η τραγωδία στη Νορβηγία με τις μαζικές δολοφονίες των μελών της νεολαίας του Εργατικού Κόμματος είναι και μια προειδοποίηση ότι η ανοχή στη νομιμοποίηση των φασιστικών κομμάτων δεν τα απαλλάσσει από το χιτλερικό σύνδρομο της εξόντωσης των διαφορετικών που οδήγησε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα Νταχάου και τα Άουσβιτς. Οι σύγχρονοι ομογάλακτοι τους στην Ελλάδα, όπως η Χρυσή Αυγή και άλλες φασιστικές ομάδες που έχουν κάνει σημαία τους τη μάχη ενάντια στο Ισλάμ και οργανώνουν επιθέσεις με εμπρησμούς λατρευτικών χώρων πρέπει να βγουν εκτός νόμου εδώ και τώρα. Αυτές τις μέρες κλείνουν τα 37 χρόνια της πτώσης της χούντας. Οι ίδιοι φασίστες στελέχη της Χρυσής Αυγής που έβαζαν βόμβες στο σινεμά ΕΛΛΗ για να δηλώσουν τη στήριξη τους σε χουντικούς βασανιστές βρίσκουν τώρα την ΕΛΑΣ να τους κάνει πλάτες για να προβοκάρουν τις Πανεργατικές Απεργίες και να εξαπολύουν πογκρόμ κατά των μεταναστών και επιθέσεις κατά αριστερών. Είναι αυτή η ανοχή που μπορεί να τους αποθρασύνει να μιμηθούν τον ομογάλακτο τους στη Νορβηγία.

Είναι ώρα να δράσουμε πριν να είναι αργά!

«Πρόλαβα να ακούσω πριν πέσω: Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία »…

Η συγκλονιστική μαρτυρία του Μανώλη Κυπραίου στον Εξάντα.

«Ήταν κάπου 9 το πρωί στις 15 Ιουνίου, όταν έφτασα με το μετρό στο Σύνταγμα. Αποφάσισα να μη βγω στον κεντρικό χώρο της πλατείας αλλά στην έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας. Βγαίνοντας στο πεζοδρόμιο, είδα στη Βασιλίσσης Σοφίας κάτι που με «πάγωσε».
Ένα σιδερένιο τείχος. Ένα τείχος που όμοιό του είχα δει να στήνουν οι πάνοπλοι ισραηλινοί στρατιώτες απέναντι από τους άοπλους Παλαιστινίους αμάχους.
Αμέσως ένα προαίσθημα ανησυχία και ενδόμυχα ένας φόβος αν θέλεις με κυρίεψε. Αυτή τη φορά ήταν αποφασισμένοι για όλα, είπα μέσα μου.
Αυτό με έκανε να είμαι πιο προσεκτικός και πιο επιφυλακτικός. Ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να ξεσπάσει η «φωτιά».
Οι απλοί έλληνες πολίτες που βρίσκονταν εκεί, ήταν και αυτοί προβληματισμένοι με τους αστυνομικούς «ρόμποκοπ» όπως τους ονόμαζαν κοροϊδευτικά, λόγω των ειδικά ενισχυμένων στολών που φορούσαν.
Η ώρα περνούσε όταν ξαφνικά βρισκόμενος στο τέλος της πλατείας Συντάγματος, άρχισε ομοβροντία χημικών, δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου λάμψης. Μαζική και χωρίς στόχευση. Ο κόσμος πανικόβλητος έτρεχε να κρυφτεί. Και εγώ μαζί τους σε μια γωνιά Μητροπόλεως και Φιλελλήνων. Με το ένα το κινητό για να μεταδίδω με την άλλη η φωτογραφική μηχανή. Τα λεπτά ατελείωτα και μαζί το κλάμα και η δυσφορία στην αναπνοή. «Θα αντέξεις» έλεγα στον εαυτό μου δίνοντας κουράγιο. Βλέπω μέσα από την στοά του υπουργείου Οικονομικών πίσω από τα ΜΑΤ να βγαίνουν κουκουλοφόροι με καδρόνια στα χέρια. «Πάγωσα».
Αυτό δεν πρέπει να το χάσω είπα.
Μα ξαφνικά μπροστά μου σωριάζεται ένας ηλικιωμένος. Δεν το σκέφτηκα ούτε στιγμή. Μαζί με κάποιους άλλους συμπολίτες μας, τον σηκώσαμε και τον πήγαμε στο πρόχειρο ιατρείο στην πλατεία.
Βλέποντας, θυμήθηκα τα πρόχειρα νοσοκομεία εκστρατείας που είχα δει στο Κόσοβο. Πραγματικά πεδίο μάχης μέσα στην πρωτεύουσα της χώρας μου. Της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Συνέχισα. Αυτή τη φορά τα επεισόδια γίνονταν Φιλελλήνων και Ξενοφώντος. Με μεγαλύτερη ένταση. Χωρίς κουκουλοφόρους. Τα ΜΑΤ έριχναν αδιάκριτα και αναίτια χειροβομβίδες κρότου λάμψης και χημικά. Το ίδιο σκηνικό. Κανένα έλεος σε κανέναν. Τα ΜΑΤ χτυπούσαν με τα κλομπ ό,τι κινιόταν. Μια φρενίτιδα οργής και βίας. Σαν κοπάδι καρχαριών.
Αυτό με έκανε να μπω στις αρχές μιας στοάς επί της Φιλελλήνων, να μεταδίδω και να τραβώ φωτογραφίες από εκεί.
Αυτό ήταν το μοιραίο λάθος μου.
Οπισθοχωρώντας μια ομάδα των ΜΑΤ, ο διμοιρίτης με ρωτάει γιατί τραβάω φωτογραφίες.
Και ξέροντας τη διαδικασία του λέω είμαι δημοσιογράφος και του δείχνω την ταυτότητα της Ενώσεως Συντακτών. Μάταια. Αυτό τον εξόργισε.
Αφού με στόλισε σε «άψογα γαλλικά», με δείχνει με το δάκτυλο σε έναν από την ομάδα του. Κατάλαβα πως κάτι θα γινόταν. Αλλά πίστευα πως το πολύ-πολύ να εισέπραττα καμία «βουρδουλιά».
Όχι. Ο ευτραφής άνδρας των ΜΑΤ σε κλάσματα δευτερολέπτων πετάει μπροστά μου μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης.
Όταν η προβλεπόμενη απόσταση έκρηξης είναι 50 μέτρα, καταλαβαίνετε τι έπαθα όταν η έκρηξη έγινε στους 50 πόντους.
Ένιωσα όλο το σώμα μου να τινάζεται, πέφτω μέσα στην στοά και για δευτερόλεπτα νόμιζα πως ήμουν νεκρός.
Λίγο μετά ένιωσα χέρια να με σηκώνουν και θολά να προσπαθώ να τους δω. Δεν μπορούσα όμως να τους ακούσω.
Ήταν ο Γιώργος, ο Τάκης, η Μαρία, η Κωνσταντίνα, ο Νίκος και ο Πρόδρομος, όπως έμαθα μετά. Ζαλισμένος και λουσμένος με λίτρα νερού, προσπαθούσα να συνέλθω.
«Πρέπει να φύγεις να πας στο νοσοκομείο» μου έλεγαν με νοήματα.
Κατάλαβα πως έπρεπε να το κάνω αμέσως.
Με δυσκολία άρχισα να ανεβαίνω την Φιλελλήνων. Για να κατευθυνθώ προς το Ζάππειο και μετά στον Ευαγγελισμό, πεζός.
Μαζί και δεκάδες άλλοι απλοί πολίτες, κάποιοι από αυτούς με τα παιδιά τους που προσπαθούσαν να διαφύγουν.
Εκεί όμως μας περίμενε μια δεύτερη μεγάλη έκπληξη.
Μια ομάδα δειλών (ας μου επιτραπεί η έκφραση) της «Ομάδας Δέλτα» με μηχανές μας περικυκλώνει, όπως οι Ινδιάνοι τη μονάδα του στρατηγού Κάστερ.
Άρχισαν να μας βρίζουν και να μας χτυπούν. Προσπαθώντας να καλύψω έναν άγουρο έφηβο, ήταν δεν ήταν 15 ετών, δέχθηκα απανωτά χτυπήματα στη μέση και τα πόδια, με τις μηχανές να έρχονται επάνω μας με φόρα και μερικά μέτρα πριν από εμάς οι οδηγοί τους να φρενάρουν απότομα.
Κανονικός τραμπουκισμός και «νόμιμη» βία.
Χωρίς ακοή, χτυπημένος και να σφαδάζω από τους πόνους έφτασα στον «Ευαγγελισμό». Όμως δεν εφημέρευε και έπρεπε να πάω στον «Ερυθρό». Στην κατάσταση που ήμουν, ούτε ένα ασθενοφόρο δεν υπήρχε να με μεταφέρει…
Έφτασα με μεγάλη δυσκολία στον Ερυθρό. Οι γιατροί και το προσωπικό της κλινικής ΩΡΛ και οι παθολόγοι ήταν το λιγότερο άψογοι.
Πέρασα δέκα εφιαλτικές ημέρες προσπαθώντας να σώσουν οι γιατροί την ακοή στο δεξί αυτί, πρωτοστατούντος του καθηγητή κ. Βαθυλάκη. Δυστυχώς όμως η ζημιά ήταν πολύ μεγάλη.
Είχε επέλθει πλήρης κώφωση και στα δύο αυτιά. Είχε καταστραφεί πλήρως το βασικό όργανο ακοής ο κοχλίας και στις δύο πλευρές του κεφαλιού.
Ήμουν κωφός…
Οι αστυνομικοί των ΜΑΤ είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους. Άφησαν ανάπηρο έναν πολίτη. Και αυτός ήμουν εγώ.
Ο ευαίσθητος και δημοκράτης υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χ. Παπουτσής δεν καταδέχθηκε ούτε μια συγνώμη να ζητήσει. Ούτε φυσικά ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. κ. Λ. Οικονόμου.
Θα σκέφτηκαν πως ανήκω στις «παράπλευρες απώλειες». Και στα ολιγαρχικά καθεστώτα δεν υπάρχει «συγνώμη» αλλά το: «καλά να πάθεις».
Νομίζω όμως πως ακόμα το πολίτευμά μας ονομάζεται Δημοκρατία.
Τώρα καλούμαι να ζήσω διαφορετικά. Μια διαφορετική ζωή, χωρίς ακοή, με κατεστραμμένα το μέλλον και τα όνειρά μου από τη μανιακή βία των ΜΑΤ, που ένας Θεός ξέρει τι εντολές είχαν.
Τουλάχιστον πρόλαβα να ακούσω πριν πέσω, το: «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία»…»

θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να μην ψηφιστεί και να μην εφαρμοστεί αυτός ο νόμος έκτρωμα

Μετά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου προγράμματος και την εγκληματική, κατασταλτική πολιτική του ΠΑΣΟΚ, η κυβέρνηση συνεχίζει το έργο της, φτιάχνοντας το Πανεπιστήμιο των Μνημονίων και της κρίσης.
Ο νέος νόμος-πλαίσιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση συμπυκνώνει όλο το νεοφιλελεύθερο παραλήρημα των επιθέσεων που δέχτηκε το δημόσιο πανεπιστήμιο από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ τα προηγούμενα χρόνια.

Η τριετής/διετής διάρκεια φοίτησης για το πτυχίο  και η συλλογή συγκεκριμένου αριθμού πιστωτικών μονάδων για τη λήψη του, οδηγούν στον κατακερματισμό της επιστημονικής συνοχής των γνωστικών αντικειμένων και τη διάλυση των πτυχίων. Ταυτόχρονα, σε συνδυασμό με τον ατομικό φάκελο προσόντων, καταργείται κάθε ουσιαστική έννοια επαγγελματικού δικαιώματος, συλλογικής κατοχύρωσης  και διαπραγμάτευσης.

Σύμφωνα με το νέο νόμο, η χρηματοδότηση των ιδρυμάτων θα εγκρίνεται από ανεξάρτητη αρχή, ενώ μερίδιο σε αυτή θα έχουν και ιδιωτικοί φορείς, γεγονός που ανοίγει διάπλατα στους επιχειρηματίες και το κεφάλαιο την πόρτα των πανεπιστημίων.

Ταυτόχρονα οι διαγραφές φοιτητών, το όριο φοίτησης ο διαχωρισμός των καθηγητών σε «καλούς» και «κακούς» από ειδικές επιτροπές κρίσης-πειθαρχικά συμβούλια διαμορφώνουν ένα πλαίσιο λειτουργίας των σχολών που θα χαρακτηρίζεται από τον αυταρχισμό και την περαιτέρω εντατικοποίηση.

Τέλος, η κατάργηση της ακαδημαϊκής αυτοτέλειας επιτυγχάνεται με τον καλύτερο τρόπο μέσω της συγκρότησης των συμβουλίων διοίκησης με διορισμένους Πρυτάνεις και εξωπανεπιστημιακά στοιχεία που θα έχουν τον πρώτο λόγο για τη λειτουργία των σχολών. Στο πανεπιστήμιο της αγοράς δεν χωράει η δημοκρατία, η αμφισβήτηση και το Πανεπιστημιακό Ασυλο.

Στην ολομέτωπη επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων και της νεολαίας που διεξάγει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ καταργεί την κορυφαία λαϊκή κατάκτηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου ως χώρου ανάπτυξης των κοινωνικών αγώνων, ακαδημαϊκής ελευθερίας και κριτικής στον κυρίαρχο επιστημονικό και πολιτικό λόγο.

Σε 150 σελίδες λοιπόν, το Υπουργείο παιδείας επιχειρεί να διαλύσει τον δημόσιο, δωρεάν, δημοκρατικό και ακαδημαϊκό χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.  Είναι δεδομένο πως η κυβέρνηση του μνημονίου στοχεύει στην σταδιακή απόσυρση του κράτους από την χρηματοδότηση της παιδείας και την παραχώρηση των πανεπιστημίων και της γνώσης στις ορέξεις της αγοράς και του κεφαλαίου. Ουσιαστικά, τα Πανεπιστήμια θα μετατραπούν σε εκπαιδευτήρια παραγωγής αποφοίτων-αναλώσιμων εργαζομένων, προοριζόμενων για εργασιακή επισφάλεια και συνεχή επανακατάρτιση. Στη νέα εργασιακή πραγματικότητα της κρίσης και των μνημονίων η εργασιακή επισφάλεια και η εργοδοτική αυθαιρεσία αποτελούν θεσμός και προϋποθέτουν την ύπαρξη αποστειρωμένων ιδρυμάτων που θα λειτουργούν με όρους επιχειρηματικότητας και θα παράγουν εκείνο το εργατικό δυναμικό που θα ανταποκρίνεται στη νέα εργασιακή πραγματικότητα.
Τα προηγούμενα χρόνια η νεολαία απέδειξε πως μπορεί να χαλά τα σχέδια όλων εκείνων που αποφασίζουν για αυτή χωρίς αυτή. Το φοιτητικό κίνημα μαζί με τους καθηγητές και τους εργαζόμενους πρέπει να συγκρουστούν με το Υπουργείο Παιδείας και να στείλουν το νόμο πλαίσιο εκεί που πρέπει : στα σκουπίδια!

Ο φόβος έχει αλλάξει στρατόπεδο

Ο φόβος έχει αλλάξει στρατόπεδο

Εδώ και ενάμιση σχεδόν χρόνο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, καλλιεργώντας τον φόβο και με όπλο τον εκβιασμό, επιχειρεί την μεγαλύτερη επίθεση της μεταπολίτευσης στις κοινωνικές κατακτήσεις. Τα μέτρα εμφανίζονται ως ένας απαραίτητος μονόδρομος για την μείωση του χρέους. Ένα τεράστιο ψέμα. Όχι μόνο γιατί το χρέος αυξάνεται αντί να μειώνεται, αλλά γιατί μερικά από τα σημαντικότερα μέτρα, όπως οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις στον ιδιωτικό τομέα, δεν σχετίζονται καθόλου με τα δημοσιονομικά μεγέθη.

Δεν έχουν όμως παραλείψει να πουν την αλήθεια. Ότι δηλαδή η «κρίση είναι ευκαιρία». Ευκαιρία για να ολοκληρώσουν όλες τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που δεν κατόρθωσαν τα προηγούμενα χρόνια. Ιδιωτικοποιήσεις, επίθεση στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, περιορισμό του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της υγείας και της παιδείας. Τίποτα από τα παραπάνω δεν φέρνει κάτι νέο στο κυβερνητικό έργο του ΠΑΣΟΚ. Σήμερα όμως έχουν βρει την ευκαιρία να δημιουργήσουν τη χώρα που κάθε εργοδότης και επιχειρηματίας θα μπορούσε να ονειρευτεί.

Εδώ και ενάμιση σχεδόν χρόνο μας έλεγαν ότι η Ελλάδα αποτελεί κάποια παγκόσμια ιδιαιτερότητα. Μας έλεγαν ότι φταίμε εμείς για την κρίση γιατί «ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητες μας». Να όμως που σταδιακά μια σειρά από κυβερνήσεις λαμβάνουν τα ίδια μέτρα. Να όμως που έπεσε το καμάρι του νεοφιλελευθερισμού, η Ιρλανδία, και στις ΗΠΑ προχωράνε σε περικοπές για την αποφυγή της πτώχευσης. Ταυτόχρονα η Ε.Ε. υιοθετεί με το «σύμφωνο για το ευρώ» μια συνολική πολιτική λιτότητας και επίθεσης σε μισθούς, δικαιώματα και συντάξεις.

Η επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου είναι συνολική γιατί συνολικό είναι και το πρόβλημα. Δεν βρισκόμαστε μπροστά σε κάποια ελληνική ιδιαιτερότητα ή σε μία απλή κρίση χρέους. Ζούμε μια δομική καπιταλιστική κρίση και δουλειά μας είναι να την μετατρέψουμε σε κρίση του καπιταλισμού. Σε αυτή την κρίση δεν φτάσαμε γιατί «ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητες μας», αλλά γιατί κεφάλαιο και κυβερνήσεις ζουν πάνω στις δυνατότητες μας.

Ζούμε σε μία χώρα που τα τελευταία χρόνια έχει παραχθεί τεράστιος πλούτος. Το ελληνικό ΑΕΠ έχει αυξηθεί σχεδόν 60%. Το χρέος όμως δεν μειώθηκε γιατί τόσα χρόνια η φορολογία του ελληνικού κεφαλαίου έπεσε από το 45% στο 20%. Το κρατικό χρέος αποτελεί τη συσσωρευμένη νόμιμη φοροαπαλλαγή του ελληνικού κεφαλαίου. Είναι η άλλη όψη των κερδών που τόσα χρόνια ο ελληνικός καπιταλισμός έβγαζε σε βάρος των δικαιωμάτων μας. Η καλύτερη απόδειξη βρίσκεται στις ελβετικές τράπεζες και ονομάζεται ελληνικές καταθέσεις 600 δις. Τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν χαθεί 100 δις έσοδα λόγο των φοροαπαλλαγών και της μείωσης των φορολογικών συντελεστών για τα κέρδη των Α.Ε. Για να το πούμε με έναν τρόπο που ίσως σας θυμίζει κάτι: ”λεφτά υπάρχουν”…

Εδώ και ένα μήνα όμως ο φόβος έχει αλλάξει στρατόπεδο. Από τις 25 Μάη έως και σήμερα, καθημερινά ο κόσμος που ως τώρα υπέμενε όπως μπορούσε τη βάρβαρη πολιτική της κυβέρνησης και της τρόικας είπε «ως εδώ». Το κίνημα των πλατειών που γεμίζει ζωή και δημοκρατικό περιεχόμενο το Σύνταγμα και τις πλατείες όλης της χώρας, που βάζει τις έννοιες της ισότητας, της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης, της αξιοπρέπειας στο καθημερινό λεξιλόγιο ανατρέπει τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς και προκαλεί τρόμο στην κυβέρνηση και τους συνοδοιπόρους της. Στις 15 Ιούνη μέσα σε έξι ώρες η χώρα άλλαξε τρεις φορές πρωθυπουργό. Η Ε.Ε. και το ΔΝΤ κάθε πέντε λεπτά επαναλάμβαναν ότι έχουμε εξασφαλισμένη την Πέμπτη δόση. Η ΝΔ, που η μοναδική της διαφωνία είναι το να γίνουν ακόμα μεγαλύτερα δωράκια στις επιχειρήσεις, συμφώνησε με το ΠΑΣΟΚ για κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Νέα δάνεια και κυβερνήσεις εθνικής ενότητας μπορούν να βοηθήσουν τον κόσμο της εργασίας και την νεολαία μόνο όπως το σχοινί βοηθάει τον κρεμασμένο.  Ο δικός μας δρόμος περνάει μέσα από την ανατροπή της κυβέρνησης και της πολιτικής της. Περνάει μέσα από την συνολική ανατροπή των κοινωνικών συσχετισμών. Να μειωθούν τα κέρδη και τα προνόμια των τραπεζών, των βιομηχάνων, των εφοπλιστών όχι τα δικαιώματα και οι κατακτήσεις μας.

Την Τετάρτη 29 Ιουνίου, στα πλαίσια της 48ωρης απεργίας, εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών συγκεντρώθηκαν στο Σύνταγμα διατρανώνοντας την αντίθεση τους στο καταστροφικό για την κοινωνία Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα που ψηφιζόταν στη Βουλή. Οι διαθέσεις του κατασταλτικού μηχανισμού έγιναν εμφανείς εξ αρχής, όταν λίγο μετά τις 13:00 οι δυνάμεις των ΜΑΤ, βάσει κυβερνητικών εντολών προσπάθησαν να εκκενώσουν την πλατεία Συντάγματος, όπου για περισσότερο από ένα μήνα γράφονται σελίδες της νεότερης ιστορίας.  Χρειάστηκαν τόνοι χημικών και κυνηγητό σε ολόκληρη την πόλη για να καταφέρουν να απομαζικοποιήσουν τη συγκέντρωση.  Ο κόσμος όμως άντεχε. Η αρχική τεράστια συγκέντρωση του Συντάγματος μετατράπηκε σε πολλές συγκεντρώσεις στο κέντρο της Αθήνας. Ο κόσμος με την πρώτη ευκαιρία ξανασυγκεντρωνότανε και προσπαθούσε να πλησιάσει στο Σύνταγμα. Το όργιο βίας και καταστολής κορυφώθηκε με απρόκλητες επιθέσεις σε ειρηνικούς διαδηλωτές, πνίγοντας την πλατεία Συντάγματος στα χημικά, τραυματίζοντας πάνω από 500 διαδηλωτές και με πογκρόμ που επεκτάθηκαν σε όλους τους γύρω δρόμους.

Ούτε η τρομοκρατία, ούτε η απογοήτευση, μόνο οι φυσικές αντοχές του καθενός αποτέλεσαν το όριο με το οποίο οι ίδιοι αναμετρήθηκαν. Μπορεί για δυο μέρες η κυβέρνηση να μετέτρεψε την πλατεία Συντάγματος σε άσυλο των  δυνάμεων της ΕΛΑΣ και των ακροδεξιών παρακρατικών συνεργατών τους, αλλά πλέον το μόνο που κατάφεραν είναι να μεγαλώσει ο θυμός και η απαξίωση και όχι ο φόβος.

Είναι αλήθεια, λοιπόν, βρισκόμαστε σε πόλεμο και ο Γ. Παπανδρέου είναι ο αρχιστράτηγος των εχθρών. Ένας πόλεμος που διεξάγεται σε βάρος του κόσμου της δουλειάς και της νεολαίας, σε βάρος της τεράστιας πλειοψηφίας της κοινωνίας με μοναδικό στόχο τη διασφάλιση των προνομίων των τραπεζών, των βιομηχάνων και των εφοπλιστών.

Προφανώς, το σχέδιο της κυβέρνησης για κατάπνιξη κάθε φωνής αντίστασης στο «μονόδρομό» της και εξόντωσης (ακόμη και φυσικής) κάθε αγωνιζόμενου πολίτη, βρίσκεται στο αποκορύφωμα του.

Oι αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας δεν τρομοκρατούνται δεν καταστέλλονται!

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Το μεσοπρόθεσμο (Μνημόνιο ΙΙ) ψηφίζεται στην βουλή στις 28-29/6. Τις μέρες αυτές έχει προκηρυχθεί 48ωρη Γενική Απεργία, ύστερα από δεκαετίες. Το διήμερο αυτό αποτελεί ταφόπλακα! Το ζήτημα είναι: θα έχει το δικό μας ή το δικό τους όνομα επάνω;;;

Την οργισμένη αντίδραση της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία (ΕΣΑμεΑ) προκαλεί η διεξαγωγή των Special Olympics, η οποία τονίζει πως το κόστος των αγώνων θα αντλήσει δεκάδες εκατομμύρια από τον δημόσιο κορβανά τη στιγμή που σιγοσβήνει η φλόγα δεκάδων δομών υποστήριξης ΑμεΑ σε όλη την χώρα.

ΕΣΑμεΑ : Η χρηματοδότηση των φιλανθρωπικών αγώνων θα αρκούσε για να καλύψει το κόστος λειτουργίας όλων των προνοιακών δομών του λεκανοπεδίου
 Σε ανακοίνωσή της η εθνική συνομοσπονδία ΑμεΑ τονίζει χαρακτηριστικά ότι “σήμερα στην Πνύκα ξεκινά το κοσμοπολίτικο γεγονός της φιλανθρωπίστικης αντίληψης της αναπηρίας”.
“Σήμερα η Φλόγα των Special Olympics προσπαθεί να σκιάσει τις ευθύνες τόσο της προηγούμενης όσο και της τωρινής κυβέρνησης, που επέλεξαν τη χρηματοδότηση των «φιλάνθρωπων» των Special Olympics, την ίδια στιγμή που χιλιάδες άτομα με αναπηρία βρίσκονται εκτός σχολείων, με μόνη στήριξη την οικογένειά τους, την ίδια εποχή που το υπουργείο Υγείας αδυνατεί να στηρίξει τη λειτουργία προγραμμάτων και υπηρεσιών που απευθύνονται στα άτομα με αναπηρία”.
Η συνομοσπονδία καλεί την κυβέρνηση “να αναλογιστεί επιτέλους τις ευθύνες της και το πραγματικό διακύβευμα: το κόστος μόνο για την τελετή έναρξης των Special Olympics ισούται περίπου με τη μείωση της συνολικής χρηματοδότησης των φορέων ανοιχτής και κλειστής περίθαλψης ΑμεΑ της Αττικής μεταξύ των ετών 2010-2011”.
Η ΕΣΑμεΑ εξηγεί ότι “εάν δεν ληφθούν μέτρα έστω και τώρα, οι περισσότεροι υποστηρικτικοί φορείς κινδυνεύουν με «λουκέτο», με άμεση συνέπεια τα άτομα με αναπηρία να βρεθούν εκτός εκπαίδευσης, εργασίας και στήριξης και οι εργαζόμενοι σε αυτά να βρεθούν στην ανεργία. Ας γίνει γνωστό ότι οι επιχορηγήσεις όλων των φορέων μειώθηκαν δραστικά το έτος 2010, ενώ δεν έχει δοθεί ούτε ένα μέρος των επιχορηγήσεων σε κανένα φορέα για το 2011. Ας μαθευτεί ότι, ένα μήνα μετά την υπόσχεση του υπουργού Υγείας Α. Λοβέρδου στην ΕΣΑμεΑ, ότι θα δοθούν τα χρήματα ώστε η Ελλάδα να μην αποκλειστεί από την Διεθνή Παραολυμπιακή Επιτροπή, αν δεν έχει εκπροσώπηση στα μεγάλα αθλητικά ραντεβού, η ΕΑΟΜ - ΑμεΑ ενημέρωσε τους αθλητές κολύμβησης ότι δεν μπορεί να τους καλύψει τα έξοδα για το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Βερολίνο - το εισιτήριο για τους Παραολυμπιακούς του Λονδίνου. Την ώρα που η Πολιτεία χρηματοδοτεί μια φιέστα που προβάλλει το άτομο με αναπηρία ως αντικείμενο ελέους, το ΙΚΑ μειώνει στο μισό την δημόσια συμμετοχή στην αγορά τεχνικών βοηθημάτων που αποτελούν όρο επιβίωσης για χιλιάδες ανθρώπους με αναπηρία”.
Στον επίλογο της ανακοίνωσής της η ΕΣΑμεΑ μεταφέρει το αντι- μήνυμά της για τη διοργάνωση: “Από σήμερα μέχρι τη λήξη των Special Olympics, η χώρα θα βιώσει την υποκρισία του «φαίνεσθαι» των δημοσίων σχέσεων, της συγκάλυψης της πραγματικής κατάστασης των ΑμεΑ και των οικογενειών τους, και από την άλλη προβολείς στραμμένοι πάνω στην κατασπατάληση χρημάτων υπέρ της φιέστας της φιλανθρωπίας”.

Απόφαση Γενικής Συνέλευσης του Συλλόγου Οικότροφων Φοιτητικής Εστίας Αθηνών, 14/6/2011

Η σημερινή έκτακτη Γ.Σ. πραγματοποιείται σε μια πολύ κρίσιμη συγκυρία, όπου η κυβέρνηση προσπαθεί να περάσει το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα για την εξοικονόμηση 78,3 δις. Προσπαθεί να συνεχίσει την αποτυχημένη πολιτική του μνημονίου η οποία θα φέρει ακόμη περισσότερη λιτότητα και φόρους. Τα νέα μέτρα έχουν να κάνουν με μειώσεις σε μισθούς, αύξηση φορολογίας, πάγωμα προσλήψεων και ξεπούλημα μεγάλου μέρους της δημόσιας περιουσίας. Μπορεί τα μέτρα αυτά να μας φαίνονται μακρινά, αλλά δεν είναι, με δεδομένο ότι τα μέτρα αυτά αγγίζουν τις οικογένειές μας και εμάς σαν μελλοντικούς εργαζόμενους.

Η προσπάθεια για το κλείσιμο-συγχώνευση του ΕΙΝ είναι κομμάτι της ίδιας πολιτικής. Δεν είναι κάτι ξεχωριστό. Η κίνηση αυτή γίνεται για την υποτιθέμενη εξοικονόμηση κονδυλίων. Και γι' αυτό το λόγο επιλέγουμε να συμμετέχουμε στην αυριανή κινητοποίηση. Αυτό που παρατηρούμε είναι ένας κίνδυνος να συρρικνωθεί ένας ακόμη δημόσιος κοινωνικός οργανισμός που θα έχει σαν αποτέλεσμα την περαιτέρω μείωση της φοιτητικής μέριμνας. Οι κινήσεις της σημερινής κυβέρνησης μετά την ψήφιση του μνημονίου μας δείχνουν αυτό ακριβώς το πράγμα. Ζητούν από φοιτητές, νεολαία και εργαζόμενους να πληρώσουν μια κρίση που οι ίδιοι δεν δημιούργησαν. Εδώ και ένα χρόνο έχουν παρθεί μέτρα πολύ δύσκολα για την κοινωνία και το τρομακτικό είναι ότι δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα.

Η υποβάθμιση έχει αρχίσει εδώ και χρόνια

Η κατάσταση στις Φοιτητικές και Μαθητικές Εστίες δεν χειροτέρεψε απότομα. Εδώ και πολλά χρόνια οι εκάστοτε κυβερνήσεις μειώνουν τόσο το ποσοστό της χρηματοδότησης, όσο και το εργατικό δυναμικό του ΕΙΝ. Πολλές Φ.Ε. αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα λειτουργίας. Είναι χαρακτηριστική η έλλειψη τεχνικού προσωπικού συντήρησης, καθαριότητας, προσωπικού εστιατορίου, κ.α. στη Φ.Ε.Α. Η πρόσληψη όλο και περισσότερων νέων εργαζομένων με το καθεστώς των συμβάσεων ορισμένου χρόνου, μετά τη συνταξιοδότηση μόνιμων, δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση.

Επιλέγουμε να συμπορευθούμε με τους εργαζόμενους του ΕΙΝ, αλλά διατηρούμε κάποιες επιφυλάξεις για το ΔΣ του σωματείου τους που θεωρούμε πως δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Το ζήτημα που μας απασχολεί δεν είναι μόνο οι θέσεις εργασίας τους, αλλά συνολικά το ΕΙΝ σαν δημόσιος οργανισμός, χωρίς να ξεχνάμε τον κοινωνικό ρόλο που έχει για τις οικογένειες με χαμηλό εισόδημα.

Σαν Σύλλογος Οικότροφων Φ.Ε.Α. δηλώνουμε ότι δεν μένουμε αμέτοχοι σε αυτή την προσπάθεια υποβάθμισης των δημόσιων αγαθών. Θα χρησιμοποιήσουμε κάθε μέσο που περνάει από το χέρι μας για να υπερασπιστούμε το δικαίωμα που έχει κάθε νέος-α με χαμηλό εισόδημα γονέων για δωρεάν στέγαση και σίτιση κατά τη διάρκεια των σπουδών του. Επίσης, θα κάνουμε τα πάντα για να μην περάσουν τα νέα μέτρα λιτότητας που επιχειρεί να φέρει η κυβέρνηση.

Διεκδικούμε:

·         Να μην κλείσει/συγχωνευθεί το ΕΙΝ. Αντιθέτως να αναβαθμιστεί η λειτουργία του και να στελεχωθεί με νέους μόνιμους εργαζόμενους.

·         Να μην απολυθεί κανένας εργαζόμενος.

·         Να χτιστούν νέες Φοιτητικές και Μαθητικές Εστίες σε όλη τη χώρα και να μην κλείσει καμία από τις υπάρχουσες.

·         Αναβάθμιση και ανακαίνιση των Φ.Ε. που είναι παλιές.

·         Δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους και όλες.

·         Δωρεάν στέγαση και σίτιση.

Προχωράμε σε:

·         Συντονισμό των αγωνιστικών μας δράσεων με τους υπόλοιπους Συλλόγους Οικότροφων, αλλά και τους Συλλόγους Εργαζομένων του ΕΙΝ.

·         Συμμετοχή στη Γενική Απεργία την Τετάρτη 15/6 με προσυγκέντρωση στις 11:00 στο Μουσείο.

·         Παράσταση διαμαρτυρίας στο Υπουργείο Παιδείας την Παρασκευή 17/6. Συγκέντρωση στις 11:00 στη Νερατζιώτισσα.

·         Εξωστρεφή δράση-μοίρασμα στην Πατησίων το πρωί της Παρασκευής 17/6.

Σύλλογος Οικότρoφων Φοιτητικής Εστίας Αθηνών

Νέος νόμος-πλαίσιο σε ΑΕΙ-ΤΕΙ με συντριπτικές αλλαγές

Συγχώνευση ΑΕΙ και ΤΕΙ και μείωση του συνολικού αριθμού τους κατά 30% ετοιμάζει το υπουργείο Παιδείας για το ερχόμενο ακαδημαϊκό έτος. Από το Σεπτέμβριο κλείνουν τουλάχιστον δέκα ιδρύματα από τα συνολικά 40 της χώρας. Συντριπτικές αλλαγές έρχονται και στη διοίκηση, στη λειτουργία και τη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων που θα παραμείνουν. Ο νέος νόμος-πλαίσιο έρχεται στη Βουλή στις 20 Ιουλίου.

Με άλλα λόγια, τα μεγάλα πανεπιστημιακά ιδρύματα θα επιβιώσουν, αλλά πολλά από τα μικρότερα θα απορροφηθούν από αυτά. Δεν έχει αποφασιστεί όμως τι θα γίνει με τους φοιτητές των τμημάτων που θα συγχωνευθούν ή θα κλείσουν. Το σενάριο που εξετάζεται φαίνεται ότι είναι το ίδιο που ακολουθήθηκε και με τα 25 τμήματα ΤΕΙ, τα οποία «κλείνουν» παραμένοντας εν λειτουργία μέχρις ότου αποφοιτήσουν οι σημερινοί σπουδαστές, χωρίς να κάνουν νέες εγγραφές.
Επιπλέον, εξετάζεται η ίδρυση εδρών που θα χρηματοδοτούνται από ιδιώτες, η θέσπιση χορηγιών αλλά και «μπόνους» ανταγωνιστικότητας. Στη «φιλοσοφία» του νέου νόμου-πλαισίου μπαίνει πλέον και το χρήμα. Τα πανεπιστήμια θα πρέπει να παράγουν καθημερινά γνώση, να κατοχυρώνουν πατέντες, να αναλαμβάνουν μελέτες για τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, συμμετέχοντας σε διεθνή ανταγωνιστικά προγράμματα. Ωστόσο, άγνωστο παραμένει τι θα γίνει με τις λεγόμενες ανθρωπιστικές σπουδές, που εκ των πραγμάτων θα αδυνατούν να «πουλήσουν» θεωρητική γνώση. Θα υποτιμηθεί η αξία αυτών των επιστημών;
Ανατροπή και για τους καθηγητές, σύμφωνα με το «Βήμα», ειδικά των ανώτατης βαθμίδας. Από δω και πέρα θα κρίνονται από την εκλογή τους ως τη συνταξιοδότησή τους κάθε πέντε χρόνια από ξένους αξιολογητές και βάσει διεθνών κριτηρίων. Οι διδάσκοντες δεν θα έχουν καμία γνώμη.
Το βιογραφικό και η ερευνητική δουλειά κάθε καθηγητή θα στέλνεται κατευθείαν στο εξωτερικό.Στην περίπτωση που κάποιος καθηγητής δεν περάσει την «διεθνή» αξιολόγηση, θα κρίνεται πάλι μετά από τρία χρόνια. Με τη δεύτερη αποτυχία, ωστόσο, θα απομακρύνεται από το Πανεπιστήμιο και θα μετατάσσεται σε άλλη θέση στο δημόσιο τομέα.
Αλλάζει και ο τρόπος προαγωγής των πανεπιστημιακών. Δηλαδή, προκειμένου να ανέλθει ένας διδάσκων σε επόμενη βαθμίδα θα περνά από επταμελές εκλεκτορικό σώμα συντιθέμενο αποκλειστικά από μέλη του ίδιου επιστημονικού αντικειμένου με τον ίδιο, τα οποία μάλιστα δεν θα είναι από το ίδιο πανεπιστήμιο.
Το εκλεκτορικό σώμα θα αποτελούν τέσσερις Έλληνες και τρία μέλη από πανεπιστήμια του εξωτερικού. Σύμφωνα με το υπουργείο, η διάταξη αυτή απαντά σε καταγγελίες πανεπιστημιακών για οικογενειοκρατία και πελατειακές σχέσεις στο διδακτικό προσωπικό.

Πηγή: tvxs.gr