ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΦΙΓ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ,11/10 ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ Α' ΕΤΟΥΣ

Το υπουργείο Παιδείας μπλοκάρει τις εξετάσεις φοιτητών επί πτυχίω.Απαγορεύει να εξεταστούν όσοι οφείλουν άνω των 5 μαθημάτων σε υπό κατάληψη ιδρύματα

«Μπλόκο» στις εξετάσεις των φοιτητών επί πτυχίω επιχειρεί το υπουργείο Παιδείας, σε μια προσπάθεια να πιέσει για τη λήξη των καταλήψεων, οι οποίες μπορεί να έχουν περιοριστεί σε 79 τμήματα πανελλαδικά, αλλά επιμένουν, δίνοντας τον τόνο, σε κεντρικά πανεπιστήμια της χώρας.

Ο ειδικός γραμματέας ανώτατης εκπαίδευσης του υπουργείου Παιδείας κ. Β. Παπάζογλου προχώρησε σήμερα σε ερμηνεία του νέου Νόμου- Πλαίσιο, για τα πανεπιστήμια και έστειλε εγκύκλιο στις διοικήσεις τους, με την οποία απαγορεύει τις εξετάσεις φοιτητών επί πτυχίω κατά τη διάρκεια του εξαμήνου, εάν αυτοί χρωστούν περισσότερα από πέντε μαθήματα!

Οπως είναι γνωστό, ο νέος Νόμος- Πλαίσιο για τα ΑΕΙ έχει καταργήσει την δυνατότητα να δίνονται εξετάσεις παράλληλα με τα μαθήματα των φοιτητών. Δηλαδή, εάν δεν τελειώσει μια εξεταστική περίοδος, δεν ξεκινούν τα μαθήματα στα πανεπιστήμια για το νέο εξάμηνο. Η σχετική διάταξη αποτελεί και τον βασικό λόγο για τον οποίο η εξεταστική περίοδος χάθηκε σε Ιδρύματα, που βρίσκονταν σε κατάληψη έως και αυτή τη εβδομάδα.

Τα πανεπιστήμια αποφάσισαν, ωστόσο, ότι στην περίπτωση των φοιτητών επί πτυχίω, οι οποίοι εκ των πραγμάτων έχουν απαλλαγεί από την υποχρέωση παρακολούθησης μαθημάτων, οι εξετάσεις μπορούν να γίνουν κανονικά, ασχέτως αν έχουν ολοκληρωθεί ή όχι τα μαθήματα στη σχολή.

Τη λύση αυτή για τους επί πτυχίω φοιτητές προωθεί, ήδη, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), στο οποίο και έγινε προχθές πολύωρη συνεδρίαση των κοσμητόρων και των προέδρων σχολών με τις πρυτανικές αρχές του.

Ετσι, αποφασίστηκε ότι εξετάσεις των φοιτητών επί πτυχίω θα ξεκινήσουν κανονικά, καθώς δεν υπάρχει υποχρέωση μαθημάτων. Ανάλογες αποφάσεις αναμένονται και σε άλλα πανεπιστήμια.

Ωστόσο σε απάντηση αυτής της εσωτερικής ρύθμισης ο κ. Παπάζογλου έστειλε σήμερα ερμηνευτική εγκύκλιο στα πανεπιστήμια, αναφέροντας ότι οι φοιτητές επί πτυχίω μπορούν μεν να δώσουν εξετάσεις, αλλά μόνον εφόσον χρωστούν μέχρι πέντε μαθήματα.

Η εγκύκλιος σήμανε συναγερμό στα πανεπιστήμια, που αντιμετωπίζουν προβλήματα με καταλήψεις. Οπως λέει ο προεδρεύων της Συνόδου πρυτάνεων και νομικός, πρύτανης του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, κ. Κ. Ρέμελης, η πρόβλεψη αυτή δεν υπάρχει σε κανένα σημείο του νέου νόμου, αποτελεί καθαρή «έμπνευση» των συντακτών της και παραβιάζει ευθέως το Σύνταγμα με την έκδοση κανονιστικών πράξεων από όργανα που δεν διαθέτουν την προς τούτο εξουσιοδότηση.

Η εγκύκλιος, σύμφωνα με τον κ. Ρέμελη, αποτελεί εκ των άλλων και ευθεία παρέμβαση του υπουργείου Παιδείας στην αυτοδιοίκηση των Ιδρυμάτων.

Για το θέμα που προέκυψε αναμένεται, εντός των επομένων ωρών, και επίσημη απάντηση της Συνόδου πρυτάνεων ΑΕΙ.

«Η απόφαση αυτή είναι αυθαίρετη καθώς δεν προκύπτει από καμία διάταξη του νόμου και ταυτόχρονα συνιστά κατάφωρη παραβίαση της αυτοδιοίκησης των ΑΕΙ» λέει στο «Βήμα» ο πρύτανης του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) κ. Γ. Μυλόπουλος.

«Η λογική του "ολίγον έγκυος" δεν ισχύει στα ακαδημαϊκά ζητήματα. Οι επί πτυχίω φοιτητές, οι οποίοι έχουν ολοκληρώσει τις εκπαιδευτικές τους υποχρεώσεις, δεν έχουν κανένα λόγο να μην μπορούν να δώσουν εξετάσεις, ανεξαρτήτως χρωστούμενων μαθημάτων», καταλήγει ο κ. Μυλόπουλος.

Η καμπάνα χτυπά για όλους τους γιατρούς, νοσηλευτές αλλά και για ολόκληρη την κοινωνία

http://stokokkino.gr/i-kampana-chtypa-gia-oloys-toys-giatroys-nosileytes-alla-kai-gia-olokliri-tin-koinonia/view

Σπάμε το τείχος της σιωπής...όσα αρνήθηκαν να δείξουν τα κανάλια

Τα «ανοιχτά πανεπιστήμια» και η δημοκρατία του facebook

Για την ανοιχτή επιστολή 42 καθηγητών του Παντείου Πανεπιστημίου

Tου Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Δεν με εξέπληξε, εξαιρουμένων δύο ή τριών υπογραφών, η ανοιχτή επιστολή των 42 καθηγητών της Παντείου που ζητούν «ανοικτά πανεπιστήμια». Την τελευταία τριετία, από το Δεκέμβρη του 2008 μέχρι την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, αρκετοί από τους υπογράφοντες παρενέβησαν κατ’ επανάληψη στο δημόσιο διάλογο, τοποθετούμενοι και τότε, όπως και σήμερα, στη «σωστή» πλευρά: απέναντι στην κοινωνική διαμαρτυρία, έμμεσα ή και ευθέως στο πλευρό της κυβέρνησης.

Δεν είναι λοιπόν πρωτότυπο ότι τα αντανακλαστικά των συντακτών του κειμένου ενεργοποιούνται για μια ακόμα φορά σε περίοδο κατά την οποία δυσκολεύεται, όχι γενικώς η χώρα, αλλά ειδικώς η κυβέρνηση - προσωπικά αδυνατώ να θυμηθώ παρέμβασή τους που να αντιτίθεται σε επώδυνες για τμήματα της κοινωνίας κυβερνητικές επιλογές, αν και τελευταία οι αφορμές δεν υπήρξαν λίγες.

Αν κάτι προσφέρει νέο υλικό προς συζήτηση, έτσι, αυτό έχει να κάνει με τους ισχυρισμούς που διατυπώνονται στο επίμαχο κείμενο.

Ο πρώτος από αυτούς αφορά τις «αδιέξοδες καταλήψεις» και τις «ανέξοδες απεργίες». Δεν ξέρω ποια αίσθηση του μοιραίου υποχρεώνει κοινωνικούς επιστήμονες να προδικάζουν την έκβαση μιας κινητοποίησης εν τη γενέσει της· οι ίδιοι οι υπογράφοντες, ωστόσο, γνωρίζουν καλά ότι, από την απόσυρση του ν. 815 μέχρι την αποτροπή της αναθεώρησης του αρ. 16, οι φοιτητικές καταλήψεις υπήρξαν κάθε άλλο παρά ατελέσφορο μέσο πίεσης προς την κυβέρνηση – όπως εξάλλου και οι απεργίες. Ως προς τις τελευταίες δε, φοβάμαι πως το πρόβλημα των συντακτών του κειμένου δεν έγκειται στο «ανέξοδο» του χαρακτήρος τους. Το βασικό γι΄ αυτούς είναι ότι θεωρούν ελάσσονα πολιτικά ζητήματα την αφορμή και το σκοπό των κινητοποιήσεων («διατηρ[ούμε] τις προσωπικές μας απόψεις απέναντι στον κατατεθέντα νόμο»), εξ ου και η όλη ευαισθησία τους εξανλείται στα μέσα της διαμαρτυρίας.

Ο δεύτερος ισχυρισμός τους έχει να κάνει με το διεκτραγωδούμενο κοινωνικό κόστος των κινητοποιήσεων οι οποίες, σύμφωνα με τους υπογράφοντες, στερούν «από χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες το δικαίωμα στη μόρφωση», υποχρεώνουν «την ελληνική οικογένεια (...) να επιβαρυνθεί την επιμήκυνση των σπουδών των παιδιών της» και «απαγορεύ[ουν] στους πανεπιστημιακούς δασκάλους να ασκήσουν τα διδακτικά και ερευνητικά καθήκοντά τους». Πού κατοικεί, τελικά, αυτή η φαντασιακή κοινότητα φοιτητών και εκπαιδευτικών και αφήνει τους υπογράφοντες να μιλούν στο όνομά της; Πόσο λογικό είναι να ξέρουν καλύτερα οι καθηγητές απ’ ό,τι οι φοιτητές ποια είναι τα πραγματικά τους συμφέροντα - αν δεν πρόκειται τουλάχιστον για χαραμοφάηδες; Και πόσο ειλικρινές το ενδιαφέρον για την κρίση και τη λαϊκή οικογένεια, που θά’ λεγε και το ΚΚΕ, όταν αφήνει έξω από την επικράτειά του τις συνέπειες του νέου νόμου για τα παιδιά αυτών των οικογενειών; Γιατί δεν θίγεται, με άλλα λόγια, η ελληνική/λαϊκή οικογένεια από τη μετατροπή του δημοκρατικού δημοσίου πανεπιστημίου σε ιδεολογικό μηχανισμό της άρχουσας τάξης, για να θυμηθούμε τον γκραμσίζοντα Μάκη Βορίδη, θίγεται όμως από τις κινητοποιήσεις που ζητούν να αποτρέψουν την εξέλιξη αυτή;

Δεν θεωρώ μέτρο των πάντων την εμπειρία των δικών μου φοιτητικών χρόνων, σύμφωνα με την οποία ήταν τα παιδιά των φτωχότερων οικογενειών αυτά που κατά κανόνα πρωτοστατούσαν στις φοιτητικές κινητοποιήσεις. Αλλού όμως είναι το θέμα: οι υπογράφοντες δεν διανοούνται καν ένα πανεπιστήμιο στο οποίο να αποφασίζουν συλλογικά διδάσκοντες και διδασκόμενοι. Διατηρούν μιαν αντίληψη για την κοινωνία που θέλει την τελευταία  (άρα και το πανεπιστήμιο) άθροισμα ατόμων και των βουλήσεών τους – πέρα από συλλογικότητες οργανωμένες επί τη βάσει αντικρουόμενων πεποιθήσεων και συλλογικών συμφερόντων. Τι να κάνουμε όμως; Μέχρι την εφαρμογή του νόμου Διαμαντοπούλου-Γεωργιάδη, με το περιεχόμενο του οποίου οι 42 πανεπιστημιακοί δεν καταδέχονται να ασχοληθούν, η λειτουργία των πανεπιστημίων εναπόκειται στις αποφάσεις των συλλογικών εκφράσεων (των συνιστωσών) της ακαδημαϊκής κοινότητας. Σε κάθε περίπτωση, δηλαδή, όχι στη δημοκρατία του facebook.

Ο τρίτος ισχυρισμός τους συνοψίζει, τελικά, την πεμπτουσία της παρέμβασης των 42 πανεπιστημιακών. Οι ίδιοι που διατηρούν το δικαίωμα στις πολλαπλές αναγνώσεις του νέου νόμου (μολονότι η εφαρμογή ή μη του τελευταίου είναι το μείζον για την ακαδημαϊκή κοινότητα τους τελευταίους αρκετούς μήνες…) είναι αυτοί που ζητούν, καταλήγοντας, την «ουσιαστική αξιοποίηση, αποτίμηση και βελτίωση του νέου θεσμικού πλαισίου στην πορεία εφαρμογής του». Σε απλά ελληνικά: δεν έχει σημασία τι λέει και τι κάνει ο νόμος. Το θέμα είναι να εφαρμοστεί. Οι 42 απαιτούν, με άλλα λόγια, εξετάσεις και παραδόσεις, εκπαίδευση και έρευνα, όχι απλά «σα να μη συμβαίνει τίποτα», αλλά στο νέο αυταρχικό εκπαιδευτήριο που θεσπίζει ο νόμος Διαμαντοπούλου-Γεωργιάδη. Το χειρότερο: είναι τόσο μέσα στη λογική του νόμου αυτού, που ζητούν από τους πρυτάνεις να πράξουν τα νόμιμα («να αναλάβουν την ομαλή υλοποίηση των νομικών τους υποχρεώσεων»), όσο ακόμα δεν έχουν επιληφθεί αστυνομικοί της ασφάλειας, κατά τα πρότυπα του Πανεπιστημίου της Κρήτης.

Αυτή είναι, εν κατακλείδι, η πραγματική «ακαδημαϊκή εκτροπή», για την οποία κάνουν λόγο οι 42 στο κείμενό τους: η μετατροπή ακαδημαϊκών δασκάλων σε προπομπούς, αρωγούς και απολογητές της (μνημονιακής) εκτελεστικής εξουσίας, σε μια κατά τα άλλα «κρίσιμη συγκυρία», όπως αρέσκονται να επαναλαμβάνουν σε συλλογικές ή ατομικές παρεμβάσεις τους.

Τι Πανεπιστήμιο φτιάχνει ο νόμος-πλαίσιο Διαμαντοπούλου;

Των Άκη Ζαρκαδούλα και Γιώργου Μπενέκου
 

Η αναδιάρθρωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αποτέλεσε κύριο μέλημα των αστικών κυβερνήσεων από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Παρ’όλα αυτά, οι αντιστάσεις εντός και εκτός Πανεπιστημίου στάθηκαν ως τώρα ανάχωμα για την πλήρη μετάλλαξη του Δημόσιου και Δωρεάν Πανεπιστημίου.

Αυτό που γνωρίζουμε από χρόνια, σήμερα επιβεβαιώνεται με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο: η επιχειρούμενη μετάλλαξη μόνο άσχετη δεν είναι με το καθεστώς κατεδάφισης των εργασιακών δικαιωμάτων που επικρατεί και που στις μέρες μας εντείνεται με τις πολιτικές σκληρής λιτότητας του Μνημονίου. Ουσιαστικά, όσα συμβαίνουν στα Πανεπιστήμια σχετίζονται με την επιβολή ενός νέου κοινωνικού «συμβολαίου», που σκοπό έχει να νομιμοποιήσει και να διαιωνίσει τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, την παύση των συλλογικών διεκδικήσεων και την εργοδοτική ασυδοσία.

Μηχανισμός εμπέδωσης αυτού του νέου «συμβολαίου» είναι το περίφημο χρέος, ενώ για την ολοκλήρωσή του, και μετά την πλήρη αποδιάρθρωση του κοινωνικού ιστού, απαιτείται η ολοσχερής και οριστική μετάλλαξη του Πανεπιστημίου.

Η κατάργηση του αυτοδιοίκητου με την εμπλοκή εξωπανεπιστημιακών παραγόντων στη διοίκησή του, η εξάρτηση της χρηματοδότησης του Πανεπιστημίου από την ιδιωτική πρωτοβουλία, η ουσιαστική υποβάθμιση και εντατικοποίηση των σπουδών για την παραγωγή αναλώσιμων εργαζόμενων και η κατάργηση του ασύλου, βασικοί πυλώνες του νέου νομοσχεδίου Διαμαντοπούλου, έρχονται να επικυρώσουν την παραπάνω πολιτική.

1. Άρση του αυτοδιοίκητου των Πανεπιστημίων
  
Σε όλη αυτή τη διαδικασία αναδιάρθρωσης υπάρχουν σημαντικές αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο συγκροτούνται οι δομές διοίκησης των Πανεπιστημίων. Με τις προτεινόμενες ρυθμίσεις, έτσι, αφαιρούνται οι δικαιοδοσίες από τα τωρινά όργανα συνδιοίκησης και επιβάλλεται ένα νέο ολιγαρχικό μοντέλο διοίκησης μέσω του 15μελούς Συμβουλίου. Το «Συμβούλιο Διοίκησης» θα αποτελείται από 7 εκλεγμένα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, τα οποία θα επιλέγουν άλλα 7 μέλη εκτός της πανεπιστημιακής κοινότητας, και από 1 φοιτητή.

Το Συμβούλιο Διοίκησης δεν θα ελέγχεται και δεν θα λογοδοτεί πουθενά. Καταστρατηγείται έτσι πλήρως το αυτοδιοίκητο, αφού όχι μόνο δεν θα εκπροσωπούνται επαρκώς όλα τα μέρη της πανεπιστημιακής κοινότητας, αλλά και η παρουσία εξωθεσμικών παραγόντων θα μπορεί να χαράζει τη στρατηγική του εκάστοτε ιδρύματος προς ιδιωτικά οφέλη. Πρόκειται για μία κατάφωρα αντισυνταγματική πρακτική που καταλύει τη δημοκρατία στα όργανα, στους τρόπους λήψης αποφάσεων και στη διοίκηση του Πανεπιστημίου, αφήνοντας πεδίο για την ανάπτυξη σχέσεων διαπλοκής και εξυπηρέτησης επιχειρησιακών συμφερόντων.

Καίριος είναι και ο περιορισμός της φοιτητικής συμμετοχής στα όργανα λήψης αποφάσεων. Η  ύπαρξη ενός φοιτητή στο Συμβούλιο Διοίκησης είναι ουσιαστικά συμβολική και απεικονίζει το «αναγκαίο κακό» της συμμετοχής τους από το Υπουργείο. Ο ένας αυτός φοιτητής θα εκλέγεται μάλιστα από ενιαίο ψηφοδέλτιο από το σώμα των φοιτητών, κάτι το οποίο έμπρακτα σημαίνει κατάργηση των συλλογικοτήτων και των συλλογικών μορφών δράσεων και εξατομίκευση του φοιτητικού σώματος.

2. Επιχειρηματίες στην «υπηρεσία» του Πανεπιστημίου

Η «αυτοδιοίκηση» των ιδρυμάτων προϋποθέτει, κατά το Υπουργείο, και την «οικονομική αυτοτέλειά» τους. Η κρατική χρηματοδότηση όχι μόνο ελαχιστοποιείται, αλλά και θα χορηγείται ανάλογα με την αξιολόγηση του κάθε ιδρύματος. Αξιολόγηση μακριά από ακαδημαϊκά και κοινωνικά κριτήρια αλλά με κριτήρια οικονομικής ανταποδοτικότητας, ανάλογα δηλαδή με το πόσο συμμορφώνεται το κάθε ίδρυμα στα “θέλω” της αγοράς εργασίας. Παράλληλα, με την κρατική χρηματοδότηση διαμορφώνεται επιπλέον και η ιδιωτική, η οποία προφανώς θα θέσει τους δικούς της όρους και απαιτήσεις στον τρόπο οργάνωσης της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Διαμορφώνεται έτσι μία ζοφερή κατάσταση: Σχολές με ανθρωπιστικό και με αδιάφορο για τους τεχνοκράτες αντικείμενο, οι οποίες δεν θα πληρούν τους όρους που τίθενται, θα αναγκαστούν λόγω περιορισμένων κονδυλίων, είτε να ορίσουν δίδακτρα για τους φοιτητές, είτε να οδηγηθούν στο κλείσιμο. Αντίθετα, σχολές που λόγω αντικειμένου καθίστανται απαραίτητες για την αναπαραγωγή των όρων αναπαραγωγής του κεφαλαίου, θα συγκεντρώνουν χορηγίες από ιδιώτες. Με τον τρόπο αυτό, οι τελευταίοι θα επηρεάζουν την παραγομένη έρευνα καθώς και τη δόμηση και οργάνωση των σπουδών. Αυτό είναι που θεσμοθετείται πλέον με τη δυνατότητα συμμετοχής τους στο παντοδύναμο «Συμβούλιο Διοίκησης».

3. Αποδόμηση των πτυχίων συνυφασμένη με τον «εργασιακό Μεσαίωνα»

Ανέπαφα από την κυβερνητική επίθεση δεν θα μπορούσαν να μείνουν ούτε το πρόγραμμα σπουδών και οι φοιτητικές παροχές. Από την υπογραφή της «Συνθήκης της Μπολόνια», εντάθηκε η προσπάθεια από τους νεοφιλελεύθερους πόλους για κατακερματισμό των πτυχίων, δηλαδή για τη κατασκευή ενός μοντέλου τριτοβάθμιας ή μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με μειωμένα δικαιώματα (και προσδοκίες), η οποία θα πιστοποιεί απλά έναν αυξημένο «αλφαβητισμό» του αποφοίτου, εξάγοντάς τον στην αγορά εργασίας τελείως αναλώσιμο.

Αναλυτικότερα, προτείνεται η διάσπαση του κύκλου σπουδών σε 3 χρόνια προπτυχιακών σπουδών, 2 χρόνια μεταπτυχιακών και 3 χρόνια διδακτορικών. Κάθε έτος σπουδών θα αντιστοιχεί σε 60 πιστωτικές μονάδες (οι μονάδες «μέτρησης της γνώσης»), οι οποίες στο τέλος της φοίτησης θα δημιουργούν μαζί με παράλληλους κύκλους σπουδών (σεμινάρια, ξένες γλώσσες κτλ.) έναν ατομικό φάκελο προσόντων, «διανθισμένο» με μαθήματα διαφόρων (και όχι ενός) επιστημονικών αντικειμένων.

Πρόκειται για τάσεις κάθε άλλο παρά άσχετες με τις αντίστοιχες αλλαγές στην αγορά εργασίας: τη σημαντική αύξηση της ανεργίας των πτυχιούχων, την υποβάθμιση της εργασιακής προοπτικής τους συνολικά (χαμηλές απολαβές, ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων), αλλά και την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, εφόσον ο εργαζόμενος θα αναγκάζεται πια σε ένα διαρκές κυνήγι πιστωτικών μονάδων, ανταγωνιζόμενος τους υπόλοιπους και καταλήγοντας να διεκδικεί μόνος του απέναντι στους εργοδότες τα δικαιώματά του.

Χαρακτηριστική, εξάλλου, της ταξικής πολιτικής του υπουργείου είναι η περικοπή των φοιτητικών παροχών. Η σίτιση και η στέγαση ιδιωτικοποιούνται, ενώ στο νέο πνεύμα «εκσυγχρονισμού» περιλαμβάνεται και η θέσπιση ηλεκτρονικών συγγραμμάτων από το 2014 και μετά. Για να αναγκαστούν οι φοιτητές να πληρώνουν για τις ανάγκες τους,  εισάγονται επίσης τα φοιτητικά δάνεια, κατ΄επιταγή μιας αγοραίας αντίληψης για τις σπουδές τους, στο έδαφος της οποίας εύκολα πλέον θα μπορούν να εισαχθούν και δίδακτρα.
   
4. Εντατικοποιημένο Πανεπιστήμιο, χωρίς άσυλο, χωρίς κοινωνικούς αγώνες

Αναγκαίο συμπλήρωμα σε όλα τα παραπάνω, η κατάργηση του ασύλου. Σε καιρούς που οι κυβερνητικές επιθέσεις συναντούν αγώνες που -ευτυχώς- πληθαίνουν, η καταστολή και τρομοκράτησή τους θα γίνονται πλέον χωρίς το ιδεολογικό και φυσικό καταφύγιο του ασύλου. Μπορούμε έτσι να φανταστούμε στο εξής, έπειτα από απόφαση ενός συλλόγου φοιτητών για κατάληψη της σχολής να εισβάλλουν δυνάμεις των ΜΑΤ στους πανεπιστημιακούς χώρους,  εκκενώνοντάς τους κατόπιν εντολής του manager-διοικητή του Πανεπιστημίου.

Από την άλλη πλευρά, ένα Πανεπιστήμιο που θα λειτουργεί με επιχειρησιακούς όρους χρηματοδότησης και αντίστοιχους όρους φοίτησης (προαπαιτούμενα μαθήματα, υποχρεωτικές παρακολουθήσεις, όριο φοίτησης τα ν+2 χρόνια, διαγραφές φοιτητών) και διοίκησης, προφανώς δεν θα μπορεί να είναι ένα πεδίο αμφισβήτησης των υπαρχουσών κοινωνικών δομώ, παρά μόνο ένα πεδίο καλλιέργειας του σκληρού νεοφιλελεύθερου ανταγωνισμού.

Κατόπιν όλων αυτών, αν υπάρχει κάτι που δεν θα πρέπει στιγμή να ξεχνάμε είναι ότι η βασική παράμετρος που μέχρι στιγμής καθυστέρησε ή ανέκοψε αρνητικές εξελίξεις στο ελληνικό Πανεπιστήμιο ήταν η ύπαρξη μαζικών διαδικασιών του φοιτητικού κινήματος, που συναντιούνταν με την κίνηση άλλων ριζοσπαστικών κομματιών της πανεπιστημιακής κοινότητας. Την ίδια στιγμή, βεβαίως, μετά και το μαζικό κίνημα των πλατειών, οφείλουμε να επανεξετάσουμε τα εργαλεία ερμηνείας της πραγματικότητας και να αναζητήσουμε διευρυμένες κοινωνικές συμμαχίες: στο Σύνταγμα, στους εργασιακούς χώρους, στο Πανεπιστήμιο - συμμαχίες για την αποδόμηση των όποιων αρνητικών συσχετισμών και, εν προκειμένω, την ανατροπή του αντικοινωνικού νομοσχεδίου της κ. Διαμαντοπούλου...

Η Νορβηγία προειδοποιεί: όχι ανοχή στους νεοναζί, του Π. Κωνσταντίνου

Η θλίψη και το σοκ σε ολόκληρη την ανθρωπότητα για το χαμό πάνω από ενενήντα ανθρώπων από το δολοφονικό χέρι των νεοναζί, οι περισσότεροι από το κάμπινγκ νεολαίας του Εργατικού Κόμματος προκαλεί τώρα την οργή για τους υπεύθυνους. Η ανοχή των κυβερνήσεων στα φασιστικά κόμματα και τους νεοναζί στην Ευρώπη είχε ξεπεράσει κάθε όριο το προηγούμενο διάστημα. Γίνονταν αποδεκτά ακόμη και ως κυβερνητικοί εταίροι , ως εργαλεία για την απομόνωση των εργατικών αντιστάσεων και της αριστεράς που στη περίοδο της κρίσης επέμενε να προβάλει εναλλακτικές λύσεις υπέρ των συμφερόντων της μεγάλης πλειοψηφίας και όχι της μειοψηφίας των κατόχων του πλούτου.

Οι αποτρόπαιες δολοφονικές επιθέσεις του Αντερς Μπρείβικ στη Νορβηγία είναι ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα των φασιστών στη πρόσφατη ιστορία της Ευρώπης. Δεν είναι τυχαίο ότι η Αστυνομία και τα ΜΜΕ διοχέτευαν πληροφορίες για «ισλαμική τρομοκρατία» ενώ ακόμη και μετά την αποκάλυψη της ταυτότητας του ναζί δολοφόνου δεν καταλογίζουν ξεκάθαρα το έγκλημα στη φασιστική τρομοκρατία. Τα τελευταία χρόνια, η ανοχή και οι συνεργασίες με τα νεοφασιστικά κόμματα είχαν τη ρίζα τους στη προσπάθεια των αρχουσών τάξεων και των κυβερνήσεων να αποπροσανατολίσουν τους εργαζόμενους και τη νεολαία που εξοργισμένοι από την πολιτική των κυβερνήσεων να τους φορτώσουν τις συνέπειες τη κρίση βγήκαν στον δρόμο της μαζικής αντίστασης.

Ο ρατσισμός κατά των μεταναστών και των αιτούντων άσυλο πήγε χέρι-χέρι με την ισλαμοφοβία, την στοχοποίηση των μουσουλμάνων ως διαφορετικών που δεν χωράνε στις «αξίες του χριστιανικού ευρωπαϊκού πολιτισμού». Οι κυβερνήσεις έφτασαν σε μέτρα σκληρά κατά των μεταναστών με πολιτικές απελάσεων και στρατόπεδα συγκέντρωσης και τη FRONTEX να επιτηρεί τα σύνορα ενώ ένα κυνήγι μαγισσών κατά των μουσουλμάνων εξαπολύεται παντού ταυτίζοντας τους με τη τρομοκρατία. Όλα αυτά βέβαια την ίδια περίοδο που μια σειρά ευρωπαϊκές χώρες μαζί με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ διατηρούσαν στρατεύματα κατοχής στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Σομαλία και στήριζαν το αποκλεισμό της Γάζας κατά της κυβέρνησης της Χαμάς των Παλαιστίνιων.

Ο Αντερς Μπρέιβικ είναι ένας ναζιστής δολοφόνος που έδρασε με σχέδιο και «άποψη». Ήταν ενεργό μέλος του νεοφασιστικού Κόμματος της Προόδου μέχρι το 2006 και στέλεχος της νεολαίας του.

Πριν τις δολοφονικές επιθέσεις έστειλε το βιβλίο-μανιφέστο του 1516 σελίδων σε μια μεγάλη λίστα παραληπτών ενώ μόλις μία ώρα πριν τη βομβιστική επίθεση στο Υπουργείο έστελνε μήνυμα εισαγωγικό. Σε αυτό εξηγούσε πόση προσπάθεια και λεφτά χρειάστηκε να ξοδέψει για να το ολοκληρώσει και παρότρυνε να γίνει συγκεκριμένος τρόπος χρήσης. Το είχε στείλει Στο δημοσιογράφο πολιτικό του Φινλανδικού Κόμματος «Αληθινοί Φινλανδοί» Τέρχι Κιεμούκι. Εκθειάζει ξανά και ξανά τον αρχηγό του κόμματος αυτού Τζούζι Χάλλα Αχο για τη κάθετη τοποθέτηση του ενάντια στη πολυπολιτισμική κοινωνία ως παράγοντας διάλυσης της δυτικής κοινωνίας.

Σε βίντεο όπου κραταέι όπλο εμφανίζεται να υποστηρίζει:« Ο πολυτισμικός μαρξισμός όπως τον υποστήριξε η Σχολή της Φρανκφούρτης έχει διασπείρει την άποψη για «θετική δράση», «πολυπολιτισμό» και «διαφορετικότητα». Δεν είναι δυνατό να ξεφύγουμε από αυτές τις έννοιες σήμερα. Αυτές οι έννοιες έχουν καταστρέψει την οποιαδήποτε άμυνα της ευρωπαϊκής κοινωνίας, κάτι που έχει ανοίξει το δρόμο για την ισλαμοποίηση της Ευρώπης.

Την ίδια μέρα των επιθέσεων υπογράφει ως υψηλά ιστάμενος στην ιεραρχία των ευρωπαϊκών εθνικιστικών κινημάτων. Δηλώνει ότι πήρε υποστήριξη για τη συγγραφή του φασιστικού μανιφέστου από «αδελφούς και αδελφές» από άλλες χώρες, όπως Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Σουηδία, Αυστραλία, Ιταλία, Ισπανία, Φινλανδία, Βέλγιο, Ολλανδία, Δανία και ΗΠΑ.

Συνεχίζει: «Η ώρα για διάλογο τελείωσε. Δώσαμε στη ειρήνη μια ευκαιρία. Εφτασε η ώρα για ένοπλη αντίσταση. Ο PCCTS, οι Ιππότες Ναΐτες για λογαριασμό του ελεύθερου λαού της Ευρώπης κηρύσσουν προληπτικό πόλεμο ενάντια στα Μαρξιστικά πολιτιστικά/πολυπολιτισμικά νεοαποικιακά καθεστώτα στη Δυτική Ευρώπη. Αναγνωρίζουμε ότι η Ευρώπη τεχνικά βρίσκεται σε εμφύλιο πόλεμο από το 1999, όταν οι Ευρωπαίοι και αμερικανοί Μαρξιστές πολιτιστικοί /πολυπολιτισμικοί μέσω του ΝΑΤΟ εξαπέλυσαν τις επιθέσεις ενάντια στις Χριστιανικές Σερβικές δυνάμεις και τους στέρησαν το δικαίωμα να σταματήσουν το Ισλάμ στην χώρα τους.»
Ο Αντερς Μπέιβικ είναι ένας ναζιστής δολοφόνος . Δεν είναι απλά ένας παρανοϊκός και ακραίος χριστιανός φονταμενταλιστής. Το σύγχρονο πρόσωπο του νεοναζισμού χρησιμοποιεί το προσωπείο πότε του χριστιανού και πότε του πατριώτη για αποκρύψει το πραγματικό που είναι μόνο ΕΝΑ: ο ναζισμός. Η επίθεση στη πολυπολιτισμική κοινωνία είναι το σύγχρονο ρατσιστικό εργαλείο, το ιδεολογικό πολοστάσιο που στοχοποιεί τους μετανάστες με βάση τη διαφορετική θρησκεία.

Η τραγωδία στη Νορβηγία με τις μαζικές δολοφονίες των μελών της νεολαίας του Εργατικού Κόμματος είναι και μια προειδοποίηση ότι η ανοχή στη νομιμοποίηση των φασιστικών κομμάτων δεν τα απαλλάσσει από το χιτλερικό σύνδρομο της εξόντωσης των διαφορετικών που οδήγησε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα Νταχάου και τα Άουσβιτς. Οι σύγχρονοι ομογάλακτοι τους στην Ελλάδα, όπως η Χρυσή Αυγή και άλλες φασιστικές ομάδες που έχουν κάνει σημαία τους τη μάχη ενάντια στο Ισλάμ και οργανώνουν επιθέσεις με εμπρησμούς λατρευτικών χώρων πρέπει να βγουν εκτός νόμου εδώ και τώρα. Αυτές τις μέρες κλείνουν τα 37 χρόνια της πτώσης της χούντας. Οι ίδιοι φασίστες στελέχη της Χρυσής Αυγής που έβαζαν βόμβες στο σινεμά ΕΛΛΗ για να δηλώσουν τη στήριξη τους σε χουντικούς βασανιστές βρίσκουν τώρα την ΕΛΑΣ να τους κάνει πλάτες για να προβοκάρουν τις Πανεργατικές Απεργίες και να εξαπολύουν πογκρόμ κατά των μεταναστών και επιθέσεις κατά αριστερών. Είναι αυτή η ανοχή που μπορεί να τους αποθρασύνει να μιμηθούν τον ομογάλακτο τους στη Νορβηγία.

Είναι ώρα να δράσουμε πριν να είναι αργά!

«Πρόλαβα να ακούσω πριν πέσω: Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία »…

Η συγκλονιστική μαρτυρία του Μανώλη Κυπραίου στον Εξάντα.

«Ήταν κάπου 9 το πρωί στις 15 Ιουνίου, όταν έφτασα με το μετρό στο Σύνταγμα. Αποφάσισα να μη βγω στον κεντρικό χώρο της πλατείας αλλά στην έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας. Βγαίνοντας στο πεζοδρόμιο, είδα στη Βασιλίσσης Σοφίας κάτι που με «πάγωσε».
Ένα σιδερένιο τείχος. Ένα τείχος που όμοιό του είχα δει να στήνουν οι πάνοπλοι ισραηλινοί στρατιώτες απέναντι από τους άοπλους Παλαιστινίους αμάχους.
Αμέσως ένα προαίσθημα ανησυχία και ενδόμυχα ένας φόβος αν θέλεις με κυρίεψε. Αυτή τη φορά ήταν αποφασισμένοι για όλα, είπα μέσα μου.
Αυτό με έκανε να είμαι πιο προσεκτικός και πιο επιφυλακτικός. Ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να ξεσπάσει η «φωτιά».
Οι απλοί έλληνες πολίτες που βρίσκονταν εκεί, ήταν και αυτοί προβληματισμένοι με τους αστυνομικούς «ρόμποκοπ» όπως τους ονόμαζαν κοροϊδευτικά, λόγω των ειδικά ενισχυμένων στολών που φορούσαν.
Η ώρα περνούσε όταν ξαφνικά βρισκόμενος στο τέλος της πλατείας Συντάγματος, άρχισε ομοβροντία χημικών, δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου λάμψης. Μαζική και χωρίς στόχευση. Ο κόσμος πανικόβλητος έτρεχε να κρυφτεί. Και εγώ μαζί τους σε μια γωνιά Μητροπόλεως και Φιλελλήνων. Με το ένα το κινητό για να μεταδίδω με την άλλη η φωτογραφική μηχανή. Τα λεπτά ατελείωτα και μαζί το κλάμα και η δυσφορία στην αναπνοή. «Θα αντέξεις» έλεγα στον εαυτό μου δίνοντας κουράγιο. Βλέπω μέσα από την στοά του υπουργείου Οικονομικών πίσω από τα ΜΑΤ να βγαίνουν κουκουλοφόροι με καδρόνια στα χέρια. «Πάγωσα».
Αυτό δεν πρέπει να το χάσω είπα.
Μα ξαφνικά μπροστά μου σωριάζεται ένας ηλικιωμένος. Δεν το σκέφτηκα ούτε στιγμή. Μαζί με κάποιους άλλους συμπολίτες μας, τον σηκώσαμε και τον πήγαμε στο πρόχειρο ιατρείο στην πλατεία.
Βλέποντας, θυμήθηκα τα πρόχειρα νοσοκομεία εκστρατείας που είχα δει στο Κόσοβο. Πραγματικά πεδίο μάχης μέσα στην πρωτεύουσα της χώρας μου. Της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Συνέχισα. Αυτή τη φορά τα επεισόδια γίνονταν Φιλελλήνων και Ξενοφώντος. Με μεγαλύτερη ένταση. Χωρίς κουκουλοφόρους. Τα ΜΑΤ έριχναν αδιάκριτα και αναίτια χειροβομβίδες κρότου λάμψης και χημικά. Το ίδιο σκηνικό. Κανένα έλεος σε κανέναν. Τα ΜΑΤ χτυπούσαν με τα κλομπ ό,τι κινιόταν. Μια φρενίτιδα οργής και βίας. Σαν κοπάδι καρχαριών.
Αυτό με έκανε να μπω στις αρχές μιας στοάς επί της Φιλελλήνων, να μεταδίδω και να τραβώ φωτογραφίες από εκεί.
Αυτό ήταν το μοιραίο λάθος μου.
Οπισθοχωρώντας μια ομάδα των ΜΑΤ, ο διμοιρίτης με ρωτάει γιατί τραβάω φωτογραφίες.
Και ξέροντας τη διαδικασία του λέω είμαι δημοσιογράφος και του δείχνω την ταυτότητα της Ενώσεως Συντακτών. Μάταια. Αυτό τον εξόργισε.
Αφού με στόλισε σε «άψογα γαλλικά», με δείχνει με το δάκτυλο σε έναν από την ομάδα του. Κατάλαβα πως κάτι θα γινόταν. Αλλά πίστευα πως το πολύ-πολύ να εισέπραττα καμία «βουρδουλιά».
Όχι. Ο ευτραφής άνδρας των ΜΑΤ σε κλάσματα δευτερολέπτων πετάει μπροστά μου μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης.
Όταν η προβλεπόμενη απόσταση έκρηξης είναι 50 μέτρα, καταλαβαίνετε τι έπαθα όταν η έκρηξη έγινε στους 50 πόντους.
Ένιωσα όλο το σώμα μου να τινάζεται, πέφτω μέσα στην στοά και για δευτερόλεπτα νόμιζα πως ήμουν νεκρός.
Λίγο μετά ένιωσα χέρια να με σηκώνουν και θολά να προσπαθώ να τους δω. Δεν μπορούσα όμως να τους ακούσω.
Ήταν ο Γιώργος, ο Τάκης, η Μαρία, η Κωνσταντίνα, ο Νίκος και ο Πρόδρομος, όπως έμαθα μετά. Ζαλισμένος και λουσμένος με λίτρα νερού, προσπαθούσα να συνέλθω.
«Πρέπει να φύγεις να πας στο νοσοκομείο» μου έλεγαν με νοήματα.
Κατάλαβα πως έπρεπε να το κάνω αμέσως.
Με δυσκολία άρχισα να ανεβαίνω την Φιλελλήνων. Για να κατευθυνθώ προς το Ζάππειο και μετά στον Ευαγγελισμό, πεζός.
Μαζί και δεκάδες άλλοι απλοί πολίτες, κάποιοι από αυτούς με τα παιδιά τους που προσπαθούσαν να διαφύγουν.
Εκεί όμως μας περίμενε μια δεύτερη μεγάλη έκπληξη.
Μια ομάδα δειλών (ας μου επιτραπεί η έκφραση) της «Ομάδας Δέλτα» με μηχανές μας περικυκλώνει, όπως οι Ινδιάνοι τη μονάδα του στρατηγού Κάστερ.
Άρχισαν να μας βρίζουν και να μας χτυπούν. Προσπαθώντας να καλύψω έναν άγουρο έφηβο, ήταν δεν ήταν 15 ετών, δέχθηκα απανωτά χτυπήματα στη μέση και τα πόδια, με τις μηχανές να έρχονται επάνω μας με φόρα και μερικά μέτρα πριν από εμάς οι οδηγοί τους να φρενάρουν απότομα.
Κανονικός τραμπουκισμός και «νόμιμη» βία.
Χωρίς ακοή, χτυπημένος και να σφαδάζω από τους πόνους έφτασα στον «Ευαγγελισμό». Όμως δεν εφημέρευε και έπρεπε να πάω στον «Ερυθρό». Στην κατάσταση που ήμουν, ούτε ένα ασθενοφόρο δεν υπήρχε να με μεταφέρει…
Έφτασα με μεγάλη δυσκολία στον Ερυθρό. Οι γιατροί και το προσωπικό της κλινικής ΩΡΛ και οι παθολόγοι ήταν το λιγότερο άψογοι.
Πέρασα δέκα εφιαλτικές ημέρες προσπαθώντας να σώσουν οι γιατροί την ακοή στο δεξί αυτί, πρωτοστατούντος του καθηγητή κ. Βαθυλάκη. Δυστυχώς όμως η ζημιά ήταν πολύ μεγάλη.
Είχε επέλθει πλήρης κώφωση και στα δύο αυτιά. Είχε καταστραφεί πλήρως το βασικό όργανο ακοής ο κοχλίας και στις δύο πλευρές του κεφαλιού.
Ήμουν κωφός…
Οι αστυνομικοί των ΜΑΤ είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους. Άφησαν ανάπηρο έναν πολίτη. Και αυτός ήμουν εγώ.
Ο ευαίσθητος και δημοκράτης υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χ. Παπουτσής δεν καταδέχθηκε ούτε μια συγνώμη να ζητήσει. Ούτε φυσικά ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. κ. Λ. Οικονόμου.
Θα σκέφτηκαν πως ανήκω στις «παράπλευρες απώλειες». Και στα ολιγαρχικά καθεστώτα δεν υπάρχει «συγνώμη» αλλά το: «καλά να πάθεις».
Νομίζω όμως πως ακόμα το πολίτευμά μας ονομάζεται Δημοκρατία.
Τώρα καλούμαι να ζήσω διαφορετικά. Μια διαφορετική ζωή, χωρίς ακοή, με κατεστραμμένα το μέλλον και τα όνειρά μου από τη μανιακή βία των ΜΑΤ, που ένας Θεός ξέρει τι εντολές είχαν.
Τουλάχιστον πρόλαβα να ακούσω πριν πέσω, το: «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία»…»

θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να μην ψηφιστεί και να μην εφαρμοστεί αυτός ο νόμος έκτρωμα

Μετά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου προγράμματος και την εγκληματική, κατασταλτική πολιτική του ΠΑΣΟΚ, η κυβέρνηση συνεχίζει το έργο της, φτιάχνοντας το Πανεπιστήμιο των Μνημονίων και της κρίσης.
Ο νέος νόμος-πλαίσιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση συμπυκνώνει όλο το νεοφιλελεύθερο παραλήρημα των επιθέσεων που δέχτηκε το δημόσιο πανεπιστήμιο από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ τα προηγούμενα χρόνια.

Η τριετής/διετής διάρκεια φοίτησης για το πτυχίο  και η συλλογή συγκεκριμένου αριθμού πιστωτικών μονάδων για τη λήψη του, οδηγούν στον κατακερματισμό της επιστημονικής συνοχής των γνωστικών αντικειμένων και τη διάλυση των πτυχίων. Ταυτόχρονα, σε συνδυασμό με τον ατομικό φάκελο προσόντων, καταργείται κάθε ουσιαστική έννοια επαγγελματικού δικαιώματος, συλλογικής κατοχύρωσης  και διαπραγμάτευσης.

Σύμφωνα με το νέο νόμο, η χρηματοδότηση των ιδρυμάτων θα εγκρίνεται από ανεξάρτητη αρχή, ενώ μερίδιο σε αυτή θα έχουν και ιδιωτικοί φορείς, γεγονός που ανοίγει διάπλατα στους επιχειρηματίες και το κεφάλαιο την πόρτα των πανεπιστημίων.

Ταυτόχρονα οι διαγραφές φοιτητών, το όριο φοίτησης ο διαχωρισμός των καθηγητών σε «καλούς» και «κακούς» από ειδικές επιτροπές κρίσης-πειθαρχικά συμβούλια διαμορφώνουν ένα πλαίσιο λειτουργίας των σχολών που θα χαρακτηρίζεται από τον αυταρχισμό και την περαιτέρω εντατικοποίηση.

Τέλος, η κατάργηση της ακαδημαϊκής αυτοτέλειας επιτυγχάνεται με τον καλύτερο τρόπο μέσω της συγκρότησης των συμβουλίων διοίκησης με διορισμένους Πρυτάνεις και εξωπανεπιστημιακά στοιχεία που θα έχουν τον πρώτο λόγο για τη λειτουργία των σχολών. Στο πανεπιστήμιο της αγοράς δεν χωράει η δημοκρατία, η αμφισβήτηση και το Πανεπιστημιακό Ασυλο.

Στην ολομέτωπη επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων και της νεολαίας που διεξάγει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ καταργεί την κορυφαία λαϊκή κατάκτηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου ως χώρου ανάπτυξης των κοινωνικών αγώνων, ακαδημαϊκής ελευθερίας και κριτικής στον κυρίαρχο επιστημονικό και πολιτικό λόγο.

Σε 150 σελίδες λοιπόν, το Υπουργείο παιδείας επιχειρεί να διαλύσει τον δημόσιο, δωρεάν, δημοκρατικό και ακαδημαϊκό χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.  Είναι δεδομένο πως η κυβέρνηση του μνημονίου στοχεύει στην σταδιακή απόσυρση του κράτους από την χρηματοδότηση της παιδείας και την παραχώρηση των πανεπιστημίων και της γνώσης στις ορέξεις της αγοράς και του κεφαλαίου. Ουσιαστικά, τα Πανεπιστήμια θα μετατραπούν σε εκπαιδευτήρια παραγωγής αποφοίτων-αναλώσιμων εργαζομένων, προοριζόμενων για εργασιακή επισφάλεια και συνεχή επανακατάρτιση. Στη νέα εργασιακή πραγματικότητα της κρίσης και των μνημονίων η εργασιακή επισφάλεια και η εργοδοτική αυθαιρεσία αποτελούν θεσμός και προϋποθέτουν την ύπαρξη αποστειρωμένων ιδρυμάτων που θα λειτουργούν με όρους επιχειρηματικότητας και θα παράγουν εκείνο το εργατικό δυναμικό που θα ανταποκρίνεται στη νέα εργασιακή πραγματικότητα.
Τα προηγούμενα χρόνια η νεολαία απέδειξε πως μπορεί να χαλά τα σχέδια όλων εκείνων που αποφασίζουν για αυτή χωρίς αυτή. Το φοιτητικό κίνημα μαζί με τους καθηγητές και τους εργαζόμενους πρέπει να συγκρουστούν με το Υπουργείο Παιδείας και να στείλουν το νόμο πλαίσιο εκεί που πρέπει : στα σκουπίδια!

Ο φόβος έχει αλλάξει στρατόπεδο

Ο φόβος έχει αλλάξει στρατόπεδο

Εδώ και ενάμιση σχεδόν χρόνο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, καλλιεργώντας τον φόβο και με όπλο τον εκβιασμό, επιχειρεί την μεγαλύτερη επίθεση της μεταπολίτευσης στις κοινωνικές κατακτήσεις. Τα μέτρα εμφανίζονται ως ένας απαραίτητος μονόδρομος για την μείωση του χρέους. Ένα τεράστιο ψέμα. Όχι μόνο γιατί το χρέος αυξάνεται αντί να μειώνεται, αλλά γιατί μερικά από τα σημαντικότερα μέτρα, όπως οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις στον ιδιωτικό τομέα, δεν σχετίζονται καθόλου με τα δημοσιονομικά μεγέθη.

Δεν έχουν όμως παραλείψει να πουν την αλήθεια. Ότι δηλαδή η «κρίση είναι ευκαιρία». Ευκαιρία για να ολοκληρώσουν όλες τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που δεν κατόρθωσαν τα προηγούμενα χρόνια. Ιδιωτικοποιήσεις, επίθεση στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, περιορισμό του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της υγείας και της παιδείας. Τίποτα από τα παραπάνω δεν φέρνει κάτι νέο στο κυβερνητικό έργο του ΠΑΣΟΚ. Σήμερα όμως έχουν βρει την ευκαιρία να δημιουργήσουν τη χώρα που κάθε εργοδότης και επιχειρηματίας θα μπορούσε να ονειρευτεί.

Εδώ και ενάμιση σχεδόν χρόνο μας έλεγαν ότι η Ελλάδα αποτελεί κάποια παγκόσμια ιδιαιτερότητα. Μας έλεγαν ότι φταίμε εμείς για την κρίση γιατί «ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητες μας». Να όμως που σταδιακά μια σειρά από κυβερνήσεις λαμβάνουν τα ίδια μέτρα. Να όμως που έπεσε το καμάρι του νεοφιλελευθερισμού, η Ιρλανδία, και στις ΗΠΑ προχωράνε σε περικοπές για την αποφυγή της πτώχευσης. Ταυτόχρονα η Ε.Ε. υιοθετεί με το «σύμφωνο για το ευρώ» μια συνολική πολιτική λιτότητας και επίθεσης σε μισθούς, δικαιώματα και συντάξεις.

Η επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου είναι συνολική γιατί συνολικό είναι και το πρόβλημα. Δεν βρισκόμαστε μπροστά σε κάποια ελληνική ιδιαιτερότητα ή σε μία απλή κρίση χρέους. Ζούμε μια δομική καπιταλιστική κρίση και δουλειά μας είναι να την μετατρέψουμε σε κρίση του καπιταλισμού. Σε αυτή την κρίση δεν φτάσαμε γιατί «ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητες μας», αλλά γιατί κεφάλαιο και κυβερνήσεις ζουν πάνω στις δυνατότητες μας.

Ζούμε σε μία χώρα που τα τελευταία χρόνια έχει παραχθεί τεράστιος πλούτος. Το ελληνικό ΑΕΠ έχει αυξηθεί σχεδόν 60%. Το χρέος όμως δεν μειώθηκε γιατί τόσα χρόνια η φορολογία του ελληνικού κεφαλαίου έπεσε από το 45% στο 20%. Το κρατικό χρέος αποτελεί τη συσσωρευμένη νόμιμη φοροαπαλλαγή του ελληνικού κεφαλαίου. Είναι η άλλη όψη των κερδών που τόσα χρόνια ο ελληνικός καπιταλισμός έβγαζε σε βάρος των δικαιωμάτων μας. Η καλύτερη απόδειξη βρίσκεται στις ελβετικές τράπεζες και ονομάζεται ελληνικές καταθέσεις 600 δις. Τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν χαθεί 100 δις έσοδα λόγο των φοροαπαλλαγών και της μείωσης των φορολογικών συντελεστών για τα κέρδη των Α.Ε. Για να το πούμε με έναν τρόπο που ίσως σας θυμίζει κάτι: ”λεφτά υπάρχουν”…

Εδώ και ένα μήνα όμως ο φόβος έχει αλλάξει στρατόπεδο. Από τις 25 Μάη έως και σήμερα, καθημερινά ο κόσμος που ως τώρα υπέμενε όπως μπορούσε τη βάρβαρη πολιτική της κυβέρνησης και της τρόικας είπε «ως εδώ». Το κίνημα των πλατειών που γεμίζει ζωή και δημοκρατικό περιεχόμενο το Σύνταγμα και τις πλατείες όλης της χώρας, που βάζει τις έννοιες της ισότητας, της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης, της αξιοπρέπειας στο καθημερινό λεξιλόγιο ανατρέπει τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς και προκαλεί τρόμο στην κυβέρνηση και τους συνοδοιπόρους της. Στις 15 Ιούνη μέσα σε έξι ώρες η χώρα άλλαξε τρεις φορές πρωθυπουργό. Η Ε.Ε. και το ΔΝΤ κάθε πέντε λεπτά επαναλάμβαναν ότι έχουμε εξασφαλισμένη την Πέμπτη δόση. Η ΝΔ, που η μοναδική της διαφωνία είναι το να γίνουν ακόμα μεγαλύτερα δωράκια στις επιχειρήσεις, συμφώνησε με το ΠΑΣΟΚ για κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Νέα δάνεια και κυβερνήσεις εθνικής ενότητας μπορούν να βοηθήσουν τον κόσμο της εργασίας και την νεολαία μόνο όπως το σχοινί βοηθάει τον κρεμασμένο.  Ο δικός μας δρόμος περνάει μέσα από την ανατροπή της κυβέρνησης και της πολιτικής της. Περνάει μέσα από την συνολική ανατροπή των κοινωνικών συσχετισμών. Να μειωθούν τα κέρδη και τα προνόμια των τραπεζών, των βιομηχάνων, των εφοπλιστών όχι τα δικαιώματα και οι κατακτήσεις μας.

Την Τετάρτη 29 Ιουνίου, στα πλαίσια της 48ωρης απεργίας, εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών συγκεντρώθηκαν στο Σύνταγμα διατρανώνοντας την αντίθεση τους στο καταστροφικό για την κοινωνία Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα που ψηφιζόταν στη Βουλή. Οι διαθέσεις του κατασταλτικού μηχανισμού έγιναν εμφανείς εξ αρχής, όταν λίγο μετά τις 13:00 οι δυνάμεις των ΜΑΤ, βάσει κυβερνητικών εντολών προσπάθησαν να εκκενώσουν την πλατεία Συντάγματος, όπου για περισσότερο από ένα μήνα γράφονται σελίδες της νεότερης ιστορίας.  Χρειάστηκαν τόνοι χημικών και κυνηγητό σε ολόκληρη την πόλη για να καταφέρουν να απομαζικοποιήσουν τη συγκέντρωση.  Ο κόσμος όμως άντεχε. Η αρχική τεράστια συγκέντρωση του Συντάγματος μετατράπηκε σε πολλές συγκεντρώσεις στο κέντρο της Αθήνας. Ο κόσμος με την πρώτη ευκαιρία ξανασυγκεντρωνότανε και προσπαθούσε να πλησιάσει στο Σύνταγμα. Το όργιο βίας και καταστολής κορυφώθηκε με απρόκλητες επιθέσεις σε ειρηνικούς διαδηλωτές, πνίγοντας την πλατεία Συντάγματος στα χημικά, τραυματίζοντας πάνω από 500 διαδηλωτές και με πογκρόμ που επεκτάθηκαν σε όλους τους γύρω δρόμους.

Ούτε η τρομοκρατία, ούτε η απογοήτευση, μόνο οι φυσικές αντοχές του καθενός αποτέλεσαν το όριο με το οποίο οι ίδιοι αναμετρήθηκαν. Μπορεί για δυο μέρες η κυβέρνηση να μετέτρεψε την πλατεία Συντάγματος σε άσυλο των  δυνάμεων της ΕΛΑΣ και των ακροδεξιών παρακρατικών συνεργατών τους, αλλά πλέον το μόνο που κατάφεραν είναι να μεγαλώσει ο θυμός και η απαξίωση και όχι ο φόβος.

Είναι αλήθεια, λοιπόν, βρισκόμαστε σε πόλεμο και ο Γ. Παπανδρέου είναι ο αρχιστράτηγος των εχθρών. Ένας πόλεμος που διεξάγεται σε βάρος του κόσμου της δουλειάς και της νεολαίας, σε βάρος της τεράστιας πλειοψηφίας της κοινωνίας με μοναδικό στόχο τη διασφάλιση των προνομίων των τραπεζών, των βιομηχάνων και των εφοπλιστών.

Προφανώς, το σχέδιο της κυβέρνησης για κατάπνιξη κάθε φωνής αντίστασης στο «μονόδρομό» της και εξόντωσης (ακόμη και φυσικής) κάθε αγωνιζόμενου πολίτη, βρίσκεται στο αποκορύφωμα του.

Oι αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας δεν τρομοκρατούνται δεν καταστέλλονται!

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Το μεσοπρόθεσμο (Μνημόνιο ΙΙ) ψηφίζεται στην βουλή στις 28-29/6. Τις μέρες αυτές έχει προκηρυχθεί 48ωρη Γενική Απεργία, ύστερα από δεκαετίες. Το διήμερο αυτό αποτελεί ταφόπλακα! Το ζήτημα είναι: θα έχει το δικό μας ή το δικό τους όνομα επάνω;;;

Την οργισμένη αντίδραση της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία (ΕΣΑμεΑ) προκαλεί η διεξαγωγή των Special Olympics, η οποία τονίζει πως το κόστος των αγώνων θα αντλήσει δεκάδες εκατομμύρια από τον δημόσιο κορβανά τη στιγμή που σιγοσβήνει η φλόγα δεκάδων δομών υποστήριξης ΑμεΑ σε όλη την χώρα.

ΕΣΑμεΑ : Η χρηματοδότηση των φιλανθρωπικών αγώνων θα αρκούσε για να καλύψει το κόστος λειτουργίας όλων των προνοιακών δομών του λεκανοπεδίου
 Σε ανακοίνωσή της η εθνική συνομοσπονδία ΑμεΑ τονίζει χαρακτηριστικά ότι “σήμερα στην Πνύκα ξεκινά το κοσμοπολίτικο γεγονός της φιλανθρωπίστικης αντίληψης της αναπηρίας”.
“Σήμερα η Φλόγα των Special Olympics προσπαθεί να σκιάσει τις ευθύνες τόσο της προηγούμενης όσο και της τωρινής κυβέρνησης, που επέλεξαν τη χρηματοδότηση των «φιλάνθρωπων» των Special Olympics, την ίδια στιγμή που χιλιάδες άτομα με αναπηρία βρίσκονται εκτός σχολείων, με μόνη στήριξη την οικογένειά τους, την ίδια εποχή που το υπουργείο Υγείας αδυνατεί να στηρίξει τη λειτουργία προγραμμάτων και υπηρεσιών που απευθύνονται στα άτομα με αναπηρία”.
Η συνομοσπονδία καλεί την κυβέρνηση “να αναλογιστεί επιτέλους τις ευθύνες της και το πραγματικό διακύβευμα: το κόστος μόνο για την τελετή έναρξης των Special Olympics ισούται περίπου με τη μείωση της συνολικής χρηματοδότησης των φορέων ανοιχτής και κλειστής περίθαλψης ΑμεΑ της Αττικής μεταξύ των ετών 2010-2011”.
Η ΕΣΑμεΑ εξηγεί ότι “εάν δεν ληφθούν μέτρα έστω και τώρα, οι περισσότεροι υποστηρικτικοί φορείς κινδυνεύουν με «λουκέτο», με άμεση συνέπεια τα άτομα με αναπηρία να βρεθούν εκτός εκπαίδευσης, εργασίας και στήριξης και οι εργαζόμενοι σε αυτά να βρεθούν στην ανεργία. Ας γίνει γνωστό ότι οι επιχορηγήσεις όλων των φορέων μειώθηκαν δραστικά το έτος 2010, ενώ δεν έχει δοθεί ούτε ένα μέρος των επιχορηγήσεων σε κανένα φορέα για το 2011. Ας μαθευτεί ότι, ένα μήνα μετά την υπόσχεση του υπουργού Υγείας Α. Λοβέρδου στην ΕΣΑμεΑ, ότι θα δοθούν τα χρήματα ώστε η Ελλάδα να μην αποκλειστεί από την Διεθνή Παραολυμπιακή Επιτροπή, αν δεν έχει εκπροσώπηση στα μεγάλα αθλητικά ραντεβού, η ΕΑΟΜ - ΑμεΑ ενημέρωσε τους αθλητές κολύμβησης ότι δεν μπορεί να τους καλύψει τα έξοδα για το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Βερολίνο - το εισιτήριο για τους Παραολυμπιακούς του Λονδίνου. Την ώρα που η Πολιτεία χρηματοδοτεί μια φιέστα που προβάλλει το άτομο με αναπηρία ως αντικείμενο ελέους, το ΙΚΑ μειώνει στο μισό την δημόσια συμμετοχή στην αγορά τεχνικών βοηθημάτων που αποτελούν όρο επιβίωσης για χιλιάδες ανθρώπους με αναπηρία”.
Στον επίλογο της ανακοίνωσής της η ΕΣΑμεΑ μεταφέρει το αντι- μήνυμά της για τη διοργάνωση: “Από σήμερα μέχρι τη λήξη των Special Olympics, η χώρα θα βιώσει την υποκρισία του «φαίνεσθαι» των δημοσίων σχέσεων, της συγκάλυψης της πραγματικής κατάστασης των ΑμεΑ και των οικογενειών τους, και από την άλλη προβολείς στραμμένοι πάνω στην κατασπατάληση χρημάτων υπέρ της φιέστας της φιλανθρωπίας”.

Απόφαση Γενικής Συνέλευσης του Συλλόγου Οικότροφων Φοιτητικής Εστίας Αθηνών, 14/6/2011

Η σημερινή έκτακτη Γ.Σ. πραγματοποιείται σε μια πολύ κρίσιμη συγκυρία, όπου η κυβέρνηση προσπαθεί να περάσει το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα για την εξοικονόμηση 78,3 δις. Προσπαθεί να συνεχίσει την αποτυχημένη πολιτική του μνημονίου η οποία θα φέρει ακόμη περισσότερη λιτότητα και φόρους. Τα νέα μέτρα έχουν να κάνουν με μειώσεις σε μισθούς, αύξηση φορολογίας, πάγωμα προσλήψεων και ξεπούλημα μεγάλου μέρους της δημόσιας περιουσίας. Μπορεί τα μέτρα αυτά να μας φαίνονται μακρινά, αλλά δεν είναι, με δεδομένο ότι τα μέτρα αυτά αγγίζουν τις οικογένειές μας και εμάς σαν μελλοντικούς εργαζόμενους.

Η προσπάθεια για το κλείσιμο-συγχώνευση του ΕΙΝ είναι κομμάτι της ίδιας πολιτικής. Δεν είναι κάτι ξεχωριστό. Η κίνηση αυτή γίνεται για την υποτιθέμενη εξοικονόμηση κονδυλίων. Και γι' αυτό το λόγο επιλέγουμε να συμμετέχουμε στην αυριανή κινητοποίηση. Αυτό που παρατηρούμε είναι ένας κίνδυνος να συρρικνωθεί ένας ακόμη δημόσιος κοινωνικός οργανισμός που θα έχει σαν αποτέλεσμα την περαιτέρω μείωση της φοιτητικής μέριμνας. Οι κινήσεις της σημερινής κυβέρνησης μετά την ψήφιση του μνημονίου μας δείχνουν αυτό ακριβώς το πράγμα. Ζητούν από φοιτητές, νεολαία και εργαζόμενους να πληρώσουν μια κρίση που οι ίδιοι δεν δημιούργησαν. Εδώ και ένα χρόνο έχουν παρθεί μέτρα πολύ δύσκολα για την κοινωνία και το τρομακτικό είναι ότι δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα.

Η υποβάθμιση έχει αρχίσει εδώ και χρόνια

Η κατάσταση στις Φοιτητικές και Μαθητικές Εστίες δεν χειροτέρεψε απότομα. Εδώ και πολλά χρόνια οι εκάστοτε κυβερνήσεις μειώνουν τόσο το ποσοστό της χρηματοδότησης, όσο και το εργατικό δυναμικό του ΕΙΝ. Πολλές Φ.Ε. αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα λειτουργίας. Είναι χαρακτηριστική η έλλειψη τεχνικού προσωπικού συντήρησης, καθαριότητας, προσωπικού εστιατορίου, κ.α. στη Φ.Ε.Α. Η πρόσληψη όλο και περισσότερων νέων εργαζομένων με το καθεστώς των συμβάσεων ορισμένου χρόνου, μετά τη συνταξιοδότηση μόνιμων, δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση.

Επιλέγουμε να συμπορευθούμε με τους εργαζόμενους του ΕΙΝ, αλλά διατηρούμε κάποιες επιφυλάξεις για το ΔΣ του σωματείου τους που θεωρούμε πως δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Το ζήτημα που μας απασχολεί δεν είναι μόνο οι θέσεις εργασίας τους, αλλά συνολικά το ΕΙΝ σαν δημόσιος οργανισμός, χωρίς να ξεχνάμε τον κοινωνικό ρόλο που έχει για τις οικογένειες με χαμηλό εισόδημα.

Σαν Σύλλογος Οικότροφων Φ.Ε.Α. δηλώνουμε ότι δεν μένουμε αμέτοχοι σε αυτή την προσπάθεια υποβάθμισης των δημόσιων αγαθών. Θα χρησιμοποιήσουμε κάθε μέσο που περνάει από το χέρι μας για να υπερασπιστούμε το δικαίωμα που έχει κάθε νέος-α με χαμηλό εισόδημα γονέων για δωρεάν στέγαση και σίτιση κατά τη διάρκεια των σπουδών του. Επίσης, θα κάνουμε τα πάντα για να μην περάσουν τα νέα μέτρα λιτότητας που επιχειρεί να φέρει η κυβέρνηση.

Διεκδικούμε:

·         Να μην κλείσει/συγχωνευθεί το ΕΙΝ. Αντιθέτως να αναβαθμιστεί η λειτουργία του και να στελεχωθεί με νέους μόνιμους εργαζόμενους.

·         Να μην απολυθεί κανένας εργαζόμενος.

·         Να χτιστούν νέες Φοιτητικές και Μαθητικές Εστίες σε όλη τη χώρα και να μην κλείσει καμία από τις υπάρχουσες.

·         Αναβάθμιση και ανακαίνιση των Φ.Ε. που είναι παλιές.

·         Δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους και όλες.

·         Δωρεάν στέγαση και σίτιση.

Προχωράμε σε:

·         Συντονισμό των αγωνιστικών μας δράσεων με τους υπόλοιπους Συλλόγους Οικότροφων, αλλά και τους Συλλόγους Εργαζομένων του ΕΙΝ.

·         Συμμετοχή στη Γενική Απεργία την Τετάρτη 15/6 με προσυγκέντρωση στις 11:00 στο Μουσείο.

·         Παράσταση διαμαρτυρίας στο Υπουργείο Παιδείας την Παρασκευή 17/6. Συγκέντρωση στις 11:00 στη Νερατζιώτισσα.

·         Εξωστρεφή δράση-μοίρασμα στην Πατησίων το πρωί της Παρασκευής 17/6.

Σύλλογος Οικότρoφων Φοιτητικής Εστίας Αθηνών

Νέος νόμος-πλαίσιο σε ΑΕΙ-ΤΕΙ με συντριπτικές αλλαγές

Συγχώνευση ΑΕΙ και ΤΕΙ και μείωση του συνολικού αριθμού τους κατά 30% ετοιμάζει το υπουργείο Παιδείας για το ερχόμενο ακαδημαϊκό έτος. Από το Σεπτέμβριο κλείνουν τουλάχιστον δέκα ιδρύματα από τα συνολικά 40 της χώρας. Συντριπτικές αλλαγές έρχονται και στη διοίκηση, στη λειτουργία και τη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων που θα παραμείνουν. Ο νέος νόμος-πλαίσιο έρχεται στη Βουλή στις 20 Ιουλίου.

Με άλλα λόγια, τα μεγάλα πανεπιστημιακά ιδρύματα θα επιβιώσουν, αλλά πολλά από τα μικρότερα θα απορροφηθούν από αυτά. Δεν έχει αποφασιστεί όμως τι θα γίνει με τους φοιτητές των τμημάτων που θα συγχωνευθούν ή θα κλείσουν. Το σενάριο που εξετάζεται φαίνεται ότι είναι το ίδιο που ακολουθήθηκε και με τα 25 τμήματα ΤΕΙ, τα οποία «κλείνουν» παραμένοντας εν λειτουργία μέχρις ότου αποφοιτήσουν οι σημερινοί σπουδαστές, χωρίς να κάνουν νέες εγγραφές.
Επιπλέον, εξετάζεται η ίδρυση εδρών που θα χρηματοδοτούνται από ιδιώτες, η θέσπιση χορηγιών αλλά και «μπόνους» ανταγωνιστικότητας. Στη «φιλοσοφία» του νέου νόμου-πλαισίου μπαίνει πλέον και το χρήμα. Τα πανεπιστήμια θα πρέπει να παράγουν καθημερινά γνώση, να κατοχυρώνουν πατέντες, να αναλαμβάνουν μελέτες για τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, συμμετέχοντας σε διεθνή ανταγωνιστικά προγράμματα. Ωστόσο, άγνωστο παραμένει τι θα γίνει με τις λεγόμενες ανθρωπιστικές σπουδές, που εκ των πραγμάτων θα αδυνατούν να «πουλήσουν» θεωρητική γνώση. Θα υποτιμηθεί η αξία αυτών των επιστημών;
Ανατροπή και για τους καθηγητές, σύμφωνα με το «Βήμα», ειδικά των ανώτατης βαθμίδας. Από δω και πέρα θα κρίνονται από την εκλογή τους ως τη συνταξιοδότησή τους κάθε πέντε χρόνια από ξένους αξιολογητές και βάσει διεθνών κριτηρίων. Οι διδάσκοντες δεν θα έχουν καμία γνώμη.
Το βιογραφικό και η ερευνητική δουλειά κάθε καθηγητή θα στέλνεται κατευθείαν στο εξωτερικό.Στην περίπτωση που κάποιος καθηγητής δεν περάσει την «διεθνή» αξιολόγηση, θα κρίνεται πάλι μετά από τρία χρόνια. Με τη δεύτερη αποτυχία, ωστόσο, θα απομακρύνεται από το Πανεπιστήμιο και θα μετατάσσεται σε άλλη θέση στο δημόσιο τομέα.
Αλλάζει και ο τρόπος προαγωγής των πανεπιστημιακών. Δηλαδή, προκειμένου να ανέλθει ένας διδάσκων σε επόμενη βαθμίδα θα περνά από επταμελές εκλεκτορικό σώμα συντιθέμενο αποκλειστικά από μέλη του ίδιου επιστημονικού αντικειμένου με τον ίδιο, τα οποία μάλιστα δεν θα είναι από το ίδιο πανεπιστήμιο.
Το εκλεκτορικό σώμα θα αποτελούν τέσσερις Έλληνες και τρία μέλη από πανεπιστήμια του εξωτερικού. Σύμφωνα με το υπουργείο, η διάταξη αυτή απαντά σε καταγγελίες πανεπιστημιακών για οικογενειοκρατία και πελατειακές σχέσεις στο διδακτικό προσωπικό.

Πηγή: tvxs.gr

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ  10:30

1ο Ψήφισμα λαϊκής συνέλευσης Πλατείας Ιωαννίνων

Εδώ και πολύ καιρό παίρονται αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς.

Είμαστε εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νεολαίοι, που έχουμε έρθει στην Πλατεία γιανα παλέψουμε και να αγωνιστούμε για τις ζωές μας και το μέλλον μας.

Είμαστε εδώγιατί γνωρίζουμε ότι οι λύσεις στα προβλήματά μας μπορούν να προέλθουν μόνο από εμάς.

Καλούμε όλους τους Γιαννιώτες,  εργαζόμενους, ανέργους και νεολαία στην Πλατεία και όλη την κοινωνία να γεμίσει τις πλατείες και να πάρει τη ζωή στα χέρια της.

Εκεί στις πλατείες θα συνδιαμορφώσουμε όλα μας τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις μας.

Συμπαραστεκόμαστε σε όλους τους εργαζόμενους που είναι σε κινητοποιήεις (όπως στο Praktiker και τη ΔΩΔΩΝΗ) και καλούμε όλους τους εργαζομένους που θα απεργήσουν την επόμενη περίοδο να καταλήγουν και να παραμένουν στην Πλατεία Ιωαννίνων.

Δεν θα φύγουμε από τις πλατείες, μέχρι να φύγουνε αυτοί που μας οδήγησαν εδώ: Κυβερνήσεις, Τρόικα, Τράπεζες, Μνημόνια και όλοι όσοι μας εκμεταλλεύονται. Τους διαμηνύουμε ότι το χρέος δεν είναι δικό μας. Το μόνο χρέος που έχουμε είναι προς τη ζωή μας που κινδυνεύει από τη νοοτροπία που έχει σαν κύριο μέλημα το κέρδος.

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ!

ΙΣΟΤΗΤΑ – ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ!

ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ...

ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ!
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΛΑΪΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ(ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΝΟΜΑΡΧΙΑ) ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΣΤΙΣ 8!

Ξύλο σε γιατρούς στην Κρήτη για να μην πλησιάσουν τον Λοβέρδο

Ξύλο και δακρυγόνα χρησιμοποίησαν τα ΜΑΤ εναντίον των γιατρών και των εργαζομένων στο Βενιζέλειο νοσοκομείο, όταν οι τελευταίοι προσπάθησαν να πλησιάσουν τον Ανδρέα Λοβέρδο που προέδρευε  ευρείας σύσκεψης για την αναδιάρθρωση των νοσοκομείων και των Κ.Υ όλης της χώρας .
Σε ανακοινωσή του ο Συνασπισμός μετά τα όσα συνέβησαν και στο υπουργείο υγείας το πρωί τονίζει ότι " Η πολιτική του Υπουργείου Υγείας εκτός από αδιέξοδη, γίνεται καθημερινά και πιο αυταρχική.

Το διάλογο που επικαλείται ο κ. Λοβέρδος για τα προβλήματα του ΕΣΥ, τον έχει αντικαταστήσει από το δικό του μονόλογο, ενώ για τους υγειονομικούς και τους πολίτες που διεκδικούν καλύτερες υπηρεσίες, στέλνει τα ΜΑΤ να τους «υποδεχθούν» όπως έγινε σήμερα στην Κρήτη αλλά και έξω από το Υπουργείο Υγείας.

Ας γνωρίζει ο κ. Υπουργός ότι η βία, ο αυταρχισμός και η καταστολή, δυναμώνουν την αντίσταση του ελληνικού λαού, ο οποίος δε θα επιτρέψει μετά το ασφαλιστικό και τη διάλυση του Δημόσιου Συστήματος Υγείας, που επιχειρείται από τον ίδιο και την μνημονιακή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ".

7ο Φεστιβάλ Αποποινικοποίησης

Τις δύο πρώτες βδομάδες του Μάη κάθε χρόνο, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους σε όλο τον κόσμο (περισσότερες από 270 πόλεις έχουν ήδη δηλώσει συμμετοχή φέτος - να διεκδικήσουν πιο ανθρώπινες, «αντιαπαγορευτικές» πολιτικές που δεν αντιμετωπίζουν την χρήση ή την εξάρτηση από ουσίες ως ποινικό αδίκημα, αλλά περιορίζουν τις βλάβες στον άνθρωπο και την κοινωνία και οδηγούν στην απεξάρτηση του χρήστη από το παράνομο εμπόριο, αποδυναμώνοντας ταυτόχρονα το τελευταίο.
Η Αθήνα συμμετέχει στην Ημέρα Παγκόσμιας Δράσης για την αποποινικοποίηση της Κάνναβης ως μια συμβολική διεκδίκηση για πιο δίκαιες και αποτελεσματικές πολιτικές περί «ναρκωτικών» ουσιών.
Τα φετινά αντιαπαγορευτικά φεστιβάλ, της Αθήνας 6 και 7 Μάη, αλλά και αυτό που με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 30 Απρίλη, εντάσσονται στο πλαίσιο της εκστρατείας «Συμμαχία Αλλάξτε Πολιτική για τα Ναρκωτικά».

Συμμαχία Αλλάξτε Πολιτική για τα Ναρκωτικά

Στο κείμενο που είναι αναρτημένο στο διαδίκτυο (www.iliosporoi.net και www.elefsyna.org) και που μπορούν να υπογράψουν όσοι και όσες επιθυμούν μεταξύ των άλλων τονίζεται: «Αναγνωρίζοντας ότι η χρήση ουσιών είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο υπαρκτό από τα βάθη της ιστορίας και ότι η κατανάλωση ουσιών εξ ορισμού δεν αποτελεί έγκλημα ή ποινικό αδίκημα, αλλά είναι ζήτημα αυτοδιάθεσης, προσωπικών επιλογών και ελευθεριών, διεκδικούμε από τη Πολιτεία να αναθεωρήσει την πολιτική της και να λάβει σοβαρά υπόψη τους παρακάτω άξονες προτάσεων.
1. Αντικατάσταση του ισχύοντος νομικού καθεστώτος για τις ψυχότροπες ουσίες με ένα άλλο που: α) θα στηρίζεται στο σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, β) θα εναρμονίζεται με την επιστημονική γνώση και τη διεθνή εμπειρία και γ) θα αποσκοπεί στη προστασία της δημόσιας υγείας και των χρηστών, στον περιορισμό της διάδοσης των ουσιών στους ανήλικους, στην απεξάρτηση των χρηστών από την παρανομία, τον περιορισμό της χρήσης και της κατάχρησης γενικότερα.
2. Αποποινικοποίηση της χρήσης όλων των ψυχότροπων ουσιών
3. Για τις ελεγχόμενες μη-εξαρτησιογόνες ουσίες (κυρίως κάνναβη και τα παράγωγά της): α) Αποποινικοποίηση της προμήθειας και της κατοχής (μικρών ποσοτήτων) Κάνναβης για προσωπική χρήση, β) νομιμοποίηση της καλλιέργειας μικρού αριθμού δενδρυλλίων Κάνναβης για προσωπική χρήση, γ) νομιμοποίηση της Κάνναβης για ιατρικούς και θεραπευτικούς σκοπούς και δ) νομιμοποίηση της κλωστικής κάνναβης για κατασκευαστικούς και βιομηχανικούς σκοπούς.

Ενάντια στη ναρκω-κουλτούρα

Και στο φετινό φεστιβάλ δεν υπάρχει κανένας διαχωρισμός ανάμεσα στους διοργανωτές, τους καλλιτέχνες και όλους τους παρευρισκόμενους, όλοι συμμετέχουν αφιλοκερδώς, δεν υπάρχει αντίτιμο ή κερδοσκοπικά οφέλη…
Η αυτοργάνωση, η εθελούσια υπεύθυνη συμμετοχή, η απελευθέρωση του Δημόσιου Χώρου και η αντι-εμπορευματική λογική διαπνέουν την λειτουργία του Αντιαπαγορευτικού Φεστιβάλ.
Αυτό το φεστιβάλ γίνεται ενάντια σε όλες τις απαγορεύσεις και ενάντια σε όλους τους εθισμούς. Τάσσεται ενάντια σε κάθε ναρκω-κουλτούρα, ενάντια στο εμπόριο ναρκωτικών, ενάντια στην καταστολή των ελευθεριών και τη βία, ενάντια στην ηρωίνη, την κοκαΐνη, την ύπνωση, την πολυτοξικότητα, την αλόγιστη, εγωπαθή και υπερβολική χρήση ουσιών κάθε λογής…

Είναι ενάντια σε κάθε κουλτούρα νάρκωσης, αποβλάκωσης, και στρουθοκαμηλισμού.Σε καμία περίπτωση δεν διαφημίζει τη χρήση καμίας νόμιμης ή παράνομης ουσίας. Αντίθετα γίνεται για να διεκδικήσουμε πιο δίκαιες και αποτελεσματικές πολιτικές για την μείωση της βλάβης από τις εξαρτήσεις αντί για την ποινικοποίηση των χρηστών. Για να πληροφορήσουμε τον νέο κόσμο αδογμάτιστα για την επικινδυνότητα των ουσιών που καταναλώνουν και να αντιμετωπίσουμε την εξάρτηση από αυτές με βάση την τοξικότητά τους.
Για την Αριστερή Ενότητα είναι επείγον όλες οι ουσίες να απομυθοποιηθούν στα μάτια της νεολαίας. Πιστεύουμε ότι καμίας ουσίας η χρήση δεν μπορεί να αποτελέσει λύση για τα προβλήματα που την απασχολούν.
Η απαγόρευσή της χρήσης τους όμως τις έχει καταστήσει ελκυστικότερες στα μάτια πολλών νέων οι οποίοι κάτω από άλλες συνθήκες θα αδιαφορούσαν γι' αυτές. Είναι γνωστό πως το να βρει ένας νέος οποιαδήποτε ουσία είναι σχετικά εύκολο. Συνεπώς αυτοί που ευνοούνται από την απαγόρευση δεν είναι οι νέοι τους οποίους ο νόμος «προστατεύει», αλλά αυτά τα ίδια τα κυκλώματα εμπορίας. Η παρανομία αυξάνει τα κέρδη τους σε δυσθεώρητα ύψη. Αυτό δεν έχει μόνο σαν αποτέλεσμα τη συσσώρευση πλούτου. Το κυριότερο είναι ότι δίνει τη δυνατότητα στους εμπόρους να διαφθείρουν και να διαβρώσουν αστυνομικούς, δικαστικούς και μια σειρά πολιτικούς οι οποίοι προστατεύουν και καθαγιάζουν το ισχύον νομικό πλαίσιο. Η ελευθερία σκέψης και συμπεριφοράς που δεν θίγει ή δεν διακινδυνεύει τρίτους είναι θεμέλιος λίθος των δημοκρατικών κοινωνιών.
Βέβαια πρέπει να γίνει η εξής διευκρίνηση. Αποποινικοποίηση της χρήσης που προτείνουμε δεν σημαίνει και ελεύθερη διακίνηση και κυκλοφορία των σκληρών ναρκωτικών.
Η Αριστερή Ενότητα θα συνεχίζει με σθένος και χωρίς περιστροφές να μιλάει για το ζήτημα των ναρκωτικών. Σε πείσμα όσων κατά καιρούς μας έχουν χαρακτηρίσει «εμπόρους ναρκωτικών» και «νεολαία της μαστούρας», θα αντιπαλεύουμε κάθε πολιτική που διαιωνίζει και οξύνει το πρόβλημα, μια πολιτική που οδηγεί καθημερινά πολλούς νέους/έες στο θάνατο.
Αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών
Διαχωρισμός σκληρών - μαλακών/ εμπόρων - χρηστών ναρκωτικών

ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Έχει συμπληρωθεί πλέον ένας χρόνος από τότε που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υπέγραψε την δανειακή σύμβαση με Ε.Ε.-Ε.Κ.Τ.-Δ.Ν.Τ. Ένας χρόνος μνημόνιο λοιπόν, με την κυβέρνηση να κατεδαφίζει εργατικές κατακτήσεις δεκαετιών. Η «νέα» πραγματικότητα χαρακτηρίζεται από τη σταδιακή κατάργηση του κοινωνικού κράτους και των κοινωνικών παροχών, τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, την κατάργηση του 8ώρου και των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, τη διάλυση των ασφαλιστικών ταμείων, το ξεπούλημα του δημοσίου πλούτου, τη συρρίκνωση του δημοσίου χώρου και την ουσιαστική θεσμοθέτηση των επισφαλών μορφών εργασίας.


Ταυτόχρονα, η υιοθέτηση του «συμφώνου ανταγωνιστικότητας» από την ΕΕ διέψευσε όλους εκείνους που προσπάθησαν να μας πείσουν πως η κρίση αποτελεί εθνική ιδιαιτερότητα! Η ίδια διαδικασία, ο ίδιος ταξικός πόλεμος ενάντια στα δικαιώματα των εργαζομένων εξαπολύεται σε Γερμανία, Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία, σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες και όχι μόνο. Η συνταγματοποίηση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών σε πανευρωπαϊκό επίπεδο αποδεικνύει πως οι δυνάμεις του κεφαλαίου έχουν ένα και μόνο στόχο : τη μετακύληση του κόστους της κρίσης στον κόσμο της εργασίας, την ισοπέδωση κάθε κατάκτησης των εργαζομένων και της νεολαίας. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει κηρύξει έναν αδυσώπητο ταξικό πόλεμο απέναντι στον κόσμο της εργασίας και της νεολαίας. Αυτά εννοούσε ο Γ. Παπανδρέου όταν έθετε τους πολιτικούς στόχους της κυβέρνησης του και έλεγε :


Για αυτό καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και ανοίγει το δρόμο προς την ατομική διαπραγμάτευση, μειώνει το βασικό μισθό και απελευθερώνει τις απολύσεις. Καταδικάζει συνολικά τους νέους στην εργασιακή επισφάλεια και την ανεργία με τη θεσμοθέτηση της μαθητείας και με το σύμφωνο πρώτης απασχόλησης. Μας ετοιμάζουν ένα μέλλον αβίωτο, μιας γενιάς χωρίς δικαιώματα, μιας γενιάς χωρίς μέλλον.

Το όραμα του σύγχρονου «Σοσιαλισμού» του ΠΑΣΟΚ ισχυροποιείται και μέσω των αλλαγών, που προωθεί στο χώρο της εκπαίδευσης! Η κυβέρνηση προσπαθεί να δώσει ένα τέλος στη δημόσια και δωρεάν παιδεία, στο μαζικό και δημοκρατικό πανεπιστήμιο. Μας καλούν να πληρώσουμε δίδακτρα, γεγονός που αποκλείει τεράστιο κομμάτι νέων από τα πανεπιστήμια αφού πολλοί θα είναι εκείνοι που θα αδυνατούν να πληρώσουν για τις σπουδές τους! Μας πετάνε έξω από το πανεπιστήμιο βάζοντας μας να πληρώνουμε συγγράμματα, να εξοντωνόμαστε σε διαρκείς εξετάσεις, να κυνηγάμε πιστωτικές μονάδες και να αποφοιτούμε με έναν ατομικό φάκελο δεξιοτήτων που μας διασφαλίζει την εργασιακή περιπλάνηση και την ανεργία. Θέλουν να δημιουργήσουν ένα χώρο στον οποίο θα αναπαράγεται μία γνώση στείρα που θα ανταποκρίνεται πλήρως στην εργασιακή πραγματικότητα της επισφάλειας, όπου δεν θα υπάρχει δείγμα επαγγελματικού δικαιώματος και οι νέοι άνθρωποι θα αναγκάζονται να ζουν μέσα σε συνθήκες εργοδοτικής τρομοκρατίας, ελλείψει συνδικαλιστικών ελευθεριών, με μισθούς πείνας μέχρι τα 80 τους.



Ως φοιτητές Ιατρικής, ειδικότερα, βλέπουμε τις αλλαγές στα εργασιακά να εφαρμόζονται και στο ιατρικό επάγγελμα, μέσα από το νομοσχέδιο, που κατεβάζει το Υπ. Υγείας για την ιατρική εκπαίδευση στην ειδικότητα και τη «δια βίου εκπαίδευση» των ειδικευμένων γιατρών. Αυτό το νομοσχέδιο περιλαμβάνει:

· Πανελλαδικές εξετάσεις για την πρόσβαση

· Μείωση των θέσεων ειδικευομένων στο μισό (μέσω της αλλαγής στον τρόπο καθορισμού των θέσεων ειδικότητας, αλλά και μέσω της «συγχώνευσης», ουσιαστικά κλεισίματος, νοσοκομείων)

· Καθορισμό των θέσεων που θα ανοίγονται όχι μόνο με βάση τις υγειονομικές ανάγκες του πληθυσμού, αλλά και με βάση την εισήγηση των εταιριών, οι οποίες γι’ αυτό το λόγο θα λειτουργούν συντεχνιακά

· Θέσεις ειδικευομένων σε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου, δηλαδή σε ιδιωτικά νοσοκομεία

· Εντατικοποίηση τόσο των ειδικευομένων όσο και των ειδικευμένων γιατρών που δουλεύουν στο Ε.Σ.Υ. με συνέδρια και μεταπτυχιακά, τα οποία διοργανώνονται κυρίως από φαρμακευτικές εταιρίες.



Αυτό το νομοσχέδιο δεν έρχεται να φέρει πραγματική λύση σε κανένα πρόβλημα, από τη στιγμή που δεν ανοίγει θέσεις προσωπικού –άρα και ειδικευόμενων-, ενώ παράλληλα δεν ενισχύει το δημόσιο σύστημα υγείας. Εκτός από αυτό, όμως, δημιουργεί και ένα μοντέλο εργαζόμενου γιατρού πλήρως εντατικοποιημένου και χωρίς επαγγελματικά δικαιώματα –σε συνδυασμό με τις αλλαγές που έχει ήδη περάσει με άλλα νομοσχέδια ή προωθεί το Υπουργείο Υγείας-, το ίδιο μοντέλο εργαζομένου που επιτάσσει το Μνημόνιο. Παράλληλα, ανοίγει τη δίοδο, ώστε να αναπτυχθεί ακόμα περισσότερο το ιδιωτικό κεφάλαιο στο χώρο της Υγείας, αφού ενισχύεται ο ρόλος τόσο των ιδιωτικών νοσοκομείων, όσο και των φαρμακευτικών εταιρειών.




Οι αλλαγές, όμως, που προωθούνται από το Υπ. Υγείας δεν αφορούν μόνο το εργασιακό μέλλον των αποφοίτων των Ιατρικών σχολών, αλλά συνολικά το δημόσιο σύστημα Υγείας. Στη λογική της διάλυσης του, ως τώρα, υποτιθέμενου κοινωνικού κράτους και στην αποσάθρωση του δεύτερου βασικού πυλώνα του, την υγεία, το ΕΣΥ πια λειτουργεί όχι με βάση την ανάγκη εκατομμυρίων φτωχών της ελληνικής επικράτειας να έχουν μια σοβαρή δωρεάν περίθαλψη για να επιβιώσουν, αλλά με βάση τις επιταγές της τρόικας για περιορισμό των δαπανών του δημοσίου. Σε τομείς όπως η περίθαλψη, η Ελλάδα έχει μακράν το χαμηλότερο ποσοστό δημόσιων δαπανών για την υγεία σε όλη την ΕΕ, και είναι πρώτη χώρα στον ΟΟΣΑ στις λεγόμενες «καταστροφικές δαπάνες υγείας», δηλαδή στον αριθμό νοικοκυριών που πτωχεύουν επειδή δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα έξοδα περίθαλψης. Ειδικά μετά τη νέα φτώχεια που έφεραν τα μέτρα της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΕΕ-ΔΝΤ, είναι ζωτικής σημασίας να ενισχυθεί το ΕΣΥ ποσοτικά και ποιοτικά και να γίνει εντελώς δωρεάν για τους εργαζόμενους, τους άνεργους και τους ανασφάλιστους ως στοιχειώδης κοινωνική προστασία. Η κυβέρνηση, όμως, κινείται στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση μέσω της επιβολής πληρωμής από τους ανασφάλιστους (το 15% του πληθυσμού δηλαδή) ακόμα και στα Κέντρα Υγείας!



Αρχικά με το πρόγραμμα σταθερότητας περιέκοψαν την κρατική χρηματοδότηση στα νοσοκομεία από 2,2 δις ευρώ σε 800 εκατομμύρια πράγμα που σήμαινε , όπως και έγινε τελικά, λειτουργική κατάρρευση του ΕΣΥ, αφού ούτε οι διακηρυγμένες προσλήψεις γιατρών και νοσηλευτών έγιναν και δεν αντικαταστάθηκαν οι χιλιάδες που βγήκαν στη σύνταξη, ενώ η έλλειψη υλικών, φαρμάκων και εξοπλισμού υπήρξε πρωτοφανής. Παράλληλα, μειώθηκε δραματικά το εισόδημα όλων των υγειονομικών που με αυτοθυσία κρατούσαν ζωντανό το ΕΣΥ ,η περικοπή των υπερωριών και των προγραμμάτων εφημεριών αύξησε τις ώρες αναμονής για τους ασθενείς στα επείγοντα, ενώ σε πολλές περιπτώσεις ολόκληρα τμήματα στα νοσοκομεία μένουν ακάλυπτα από κρίσιμες ειδικότητες, ιδιαίτερα στην επαρχία. Το καλοκαίρι ψήφισαν το νόμο για την λεγόμενη ολοήμερη λειτουργία των νοσοκομείων με τον οποίο επεκτείνουν τα ιδιωτικά απογευματινά ιατρεία σε όλο το 24ωρο ακόμα και στα κέντρα υγείας , ενώ ταυτόχρονα περικόπτουν και άλλο τα προγράμματα εφημεριών των γιατρών. Επίσης μέσα στο καλοκαίρι με εγκυκλίους των διοικήσεων πολλών ασφαλιστικών ταμείων καταργήθηκε η έγκριση μεγάλου αριθμού εξετάσεων και καλούνται οι ασφαλισμένοι να τις πληρώσουν ακόμα και όταν εκτελούνται σε δημόσιο νοσοκομείο. Παράλληλα, και παρά τις μέχρι τώρα διαβεβαιώσεις του Υπουργείου Υγείας, ανακοινώθηκε πως πλέον θα ισχύσει και στο Ε.Σ.Υ. το δόγμα «εφτά εργαζόμενοι συνταξιοδοτούνται, ένας προσλαμβάνεται», πράγμα που σε συνδυασμό με την υποχρηματοδότηση θα σημάνει την πλήρη κατάρρευση του Ε.Σ.Υ., που δεν θα μπορεί πλέον να ανταποκριθεί στις ανάγκες της κοινωνίας.

Ένα ακόμα κερασάκι στην τούρτα είναι ο πρόσφατος νόμος του Λοβέρδου, με τον οποίον οι θέσεις των ειδικευόμενων που βρίσκονται σε άδεια για πάνω από ένα μήνα δεν θα καλύπτονται με προσλήψεις υπεράριθμού προσωπικού, αλλά θα μένουν κενές. Η αλλαγή αυτή συμβάλει στην αύξηση της λίστας αναμονής για τους νέους ειδικευόμενους, δημιουργεί προβλήματα στη ήδη προβληματική λειτουργία των νοσοκομείων και αφήνει εκατοντάδες νέους ειδικευόμενους που περίμεναν να διοριστούν ή διορίστηκαν σε προσωποπαγείς θέσεις στο κενό.


Για εμάς, ως φοιτητές Ιατρικής, αλλά και ως πολίτες-αποδέκτες των υπηρεσιών υγείας, κάθε συζήτηση σχετικά με το δημόσιο σύστημα Υγείας θα πρέπει να έχει ως στόχο την ενίσχυσή του και το χτύπημα της διαφθοράς, ώστε να απολήγει σε αλλαγές που θα διαμορφώνουν ένα Ε.Σ.Υ. δημόσιο και δωρεάν, που θα παρέχει εγκαίρως, υψηλής ποιότητας υπηρεσίες υγείας σε όποιον και όποια ζει και εργάζεται στη χώρα. Υπό αυτή την έννοια λοιπόν, κάθε συζήτηση σχετικά με την πρόσβαση και την εκπαίδευση στην ιατρική ειδικότητα θα πρέπει να ξεκινάει από το άνοιγμα νέων θέσεων με βάση τις επιδημιολογικές ανάγκες του πληθυσμού, ώστε αυτές να καλύπτονται και παράλληλα να μην «εξαναγκάζονται» οι απόφοιτοι των Ιατρικών σχολών σε συγκεκριμένες ειδικότητες ή σε μετανάστευση, προκειμένου να ξεκινήσουν την ειδικότητα.


Απέναντι σε όλους εκείνους που αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς, απέναντι σε μία κυβέρνηση που διαλύει το μέλλον και το παρόν μας, εμείς οφείλουμε να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπεια μας! Να ανατρέψουμε το μνημόνιο και τους πολιτικούς του εκφραστές! Δεν υπάρχουν ατομικές λύσεις σε συλλογικά προβλήματα!

Αριστερή Ενότητα Ιατρικής Ιωαννίνων